Γιάννης Δημητρέλλος
Ο Άρης Δημοκίδης είχε γράψει πριν έξι χρόνια αυτό το κείμενο, υμνώντας τη λαϊκή, απέριττη και ουσιαστική σκέψη του τραγουδιστή Γιώργου Μαργαρίτη, εξηγώντας πως μέσω των συλλογισμών του βρίσκονται λύσεις αξιόλογες σε κοινωνικά προβλήματα που πολλοί διανοούμενοι δεν κατάφεραν να διαχειριστούν, επιλέγοντας συχνά, τη λογική των ίσων αποστάσεων και της μετριοπάθειας. Σε νέα του συνέντευξη στο ethnos.gr, με αφορμή την επιστροφή του στις συναυλίες, ο έμπειρος λαϊκός τραγουδιστής περιέγραψε τις σκέψεις και το modus vivendi του με μια απλότητα που ξεγυμνώνει την τρικυμία εν κρανίω πολλών «διανοούμενων» εκεί έξω:
Για την επιστροφή στις συναυλίες
«Άγχος δεν έχω που θα ξανατραγουδήσω έπειτα από τόσο καιρό, αλλά κρατώ δύο τα κρατούμενα γιατί ο κόσμος έχει να πάρει μεροκάματο κοντά δύο χρόνια. Μην κοιτάς αυτούς που τα παίρνουν. Αυτοί δεν έχουν σταματήσει ακόμα και τώρα. Εγώ έχω ανθρώπους του μεροκάματου, που δουλεύουν σε μεταλλουργία και εργοστάσια. Αυτός ο κόσμος είναι άνεργος. Θα δούμε πώς θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα και πώς θ’ ανταποκριθεί στις ροδιές αυτές. Ας ελπίσουμε τα πράγματα να πάνε καλύτερα».
Για τη διαχείριση της πανδημίας από την κυβέρνηση και τα εμβόλια
«Ξέρεις τι συμπέρασμα βγάζω; Ότι και αυτοί είναι άνθρωποι και πολλές φορές δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Και αυτοί ψάχνονται. Κάθονται όλοι μαζί σε ένα τραπέζι και ο ένας λέει το μακρύ και ο άλλος το κοντό του. Βέβαια, παίρνουν εντολές και από τους επιστήμονες. Έχω και εγώ φίλους γιατρούς που καθόμαστε και τα λέμε. Μου είπαν να πάω να κάνω το εμβόλιο και το έκανα. Το έκαναν και τα δύο μου παιδιά. Και παλιότερα γινόντουσαν εμβόλια. Ακόμα έχω το σημάδι απ’ όταν ήμουν έξι ετών. Δεν πάθαμε τίποτα».
Για τη φθίνουσα πορεία του λαϊκού τραγουδιού τα τελευταία χρόνια έχει να βγάλει ένα παράπονο: Ακούγεται σαν τον θυμωμένο παππού που επιπλήττει τα εγγόνια του, χωρίς όμως να ξεχνά πόσο τα αγαπάει
Το λαϊκό είναι κάτι το οποίο προέρχεται από τον ίδιο το λαό, γι’ αυτό και το προτιμάει. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια παρατηρείται να έχει μία φθίνουσα πορεία από τους Έλληνες καλλιτέχνες. «Έχεις δίκιο. Εκείνες οι γενιές, μεγαλύτερης από εμένα ήταν όλοι τους αηδόνια. Βουνά ολόκληρα. Στιχουργοί και συνθέτες τεράστιοι. Ο ελληνισμός μας είχε μεγάλο πόνο και όλο αυτό έβγαινε προς τα έξω. Οι δημιουργοί έγραφαν τραγούδια για τον εαυτό τους. Καμία σχέση για την οικονόμα, όπως σήμερα. Δεν ήξεραν ούτε αν θα πληρωθούν. Η μόνη αμοιβή που πήραν αυτοί οι άνθρωποι ήταν η αγάπη του κόσμου και τίποτα άλλο. Οι περισσότεροι έφυγαν για την τελευταία τους κατοικία χωρίς φράγκο. Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η γενιά που έχουμε τώρα και μερικοί έχουν φτάσει τα 50, θα προσέξει πάρα πολύ γιατί όπως πάνε τα πράγματα θα έρθουν ξένοι και θα μας τραγουδούν το καλό μας λαϊκό τραγούδι και το ρεμπέτικο. Ήδη έχουν ξεκινήσει κάποια συγκροτήματα, όπως για παράδειγμα από την Κίνα και τη Σουηδία να έρχονται και να παίζουν κομμάτια του Τσιτσάνη, Βαμβακάρη κλπ. Τα δικά μας παιδιά τι κάνουν; Τους έχει πιάσει μία ξενομανία. Και τώρα υπάρχουν πολύ ωραίοι τραγουδιστές, αλλά όλα ξεκινάνε από τα βιώματα που έχει ζήσει ο καθένας. Η νέα γενιά καλλιτεχνών δεν έχει το βίωμα, που είχαμε εμείς. Εγώ είμαι ο πιο μικρός της παρέας εκείνης. Θέλω να πιστεύω ότι θα βρεθούν κάποια παιδιά και θα προσέξουν το λαϊκό τραγούδι γιατί αυτό αγαπάει ο κόσμος, με αυτό γλεντάει, με αυτό περνάει τα βράδια του και τις γιορτές του».
Για το γεγονός ότι έγινε γνωστός στη δεκαετία του `80 ως «ο τραγουδιστής της Ομόνοιας»
Τρεις στον αέρα. Γ. Μαργαρίτης και ο Γ. Γιοκαρίνης αναλύουν τη σχέση τους με το τραγούδι. ΕΡΤ 1987
Οι παλιοί φίλοι και συνεργάτες Γιώργος Μαργαρίτης και Γιάννης Γιοκαρίνης, μιλούν στη Σεμίνα Διγενή και στον Γιάννη Δημαρά για τη σχέση τους με το ελληνικό τρ…
(Εδώ, στην εκπομπή της Σεμίνας Διγενή «Τρεις στον Αέρα», δίπλα στον Γιάννη Γιοκαρίνη, το 1987)
«Όλοι οι σπουδαίοι τραγουδιστές πέρασαν από την Ομόνοια. Από εκεί ξεκίνησαν όλες οι μεγάλες επιτυχίες που ακούγονται μέχρι και σήμερα. Τιμή μου και καμάρι μου που μ’ έλεγαν έτσι. Αν κάποιοι αυτό το βρίσκουν κακό, εγώ το βρίσκω υπέροχο».
Ο Γιώργος Μαργαρίτης, ειλικρινής και αυθεντικός, έχει καταφέρει με τα τραγούδια του, που μιλούν για τους καημούς του έρωτα, του μόχθου και της ξενιτιάς, να είναι ένας από τους πιο αγαπημένους λαϊκούς τραγουδιστές, ο οποίος, όμως, δεν αρκείται στη σιγουριά που του δίνουν οι επιτυχίες του, αλλά διαρκώς προτείνει, ξαφνιάζει, τολμά. «Ανάγκη από επιτυχίες, Άγγελε, έχουν όλοι οι καλλιτέχνες. Κανονικά, κάθε τραγουδιστής χρειάζεται να κυκλοφορεί έναν δίσκο το χρόνο, αλλά πλέον αυτό δεν είναι εφικτό. Εδώ ένα τραγούδι προσπαθούν να πουν και αυτό το τρώει ο κορονοϊός την άλλη μέρα. Ο κάθε τραγουδιστής πρέπει να έχει να δίνει κάτι καινούργιο στις γενιές που έρχονται, όπως το έκανα εγώ πριν από είκοσι χρόνια. Είδα μία παύση γύρω μου και ένιωσα την ανάγκη να δώσω κάτι καινούργιο στις γενιές που είχαν έρθει το 2000. Τότε κυκλοφόρησα το τραγούδι «Δρόμοι του Πουθενά». Και πάλι μετά από δέκα χρόνια κυκλοφόρησα το «Πεθαίνω για Σένα» που μου το πρότεινε ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Ερχόταν στο καμαρίνι μου και τα λέγαμε. Όταν έγραψε το κομμάτι, πήρε τηλέφωνο έναν φίλο μου και του είπε: “Φέρε μου τον στο στούντιο”. Αυτό το τραγούδι, εκτός ότι είχε ωραίο στίχο και μελωδία, έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο η ταινία που λεγόταν «πεθαίνω για σένα». Οι μεγαλύτερες επιτυχίες στην πατρίδα μας από τα έργα του σινεμά έχουνε βγει».
Για την οικογένεια του και τη σύμπραξη με τον γιό του επί σκηνής
«Δεν ήμουν τόσο κοντά στα παιδιά μου, όπως άλλοι πατεράδες που τελειώνουν το μεσημέρι τη δουλειά και μετά πηγαίνουν στο σπίτι τους. Εγώ πήγαινα επτά με οκτώ το πρωί για ύπνο και ξύπναγα το απόγευμα. Εκείνη την ώρα αυτά διάβαζαν. Μετά έπρεπε να φύγω να πάω στη νύχτα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι που είναι μέσα στη νύχτα δεν αγαπάνε την οικογένεια. Είναι το επάγγελμα τέτοιο»
«Με τον Κωνσταντίνο θα τραγουδήσουμε μαζί στη συναυλία. Σε αυτόν, βέβαια, αρέσει περισσότερο η υποκριτική. Ωστόσο, οι ηθοποιοί σήμερα κάνουν τα πάντα για να βγάλουν ένα μεροκάματο. Το ίδιο και το δικό μου παιδί. Μάλιστα, κάποιοι τραγουδούν πολύ πιο ωραία και πιο τίμια από κάποιους τραγουδιστές που φέρνουν τον τίτλο αυτόν. Η δουλειά δεν είναι ντροπή».
Για τα «δικά μας παιδιά» της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας
Ο Γιώργος Μαργαρίτης ως τραγουδιστής απευθύνεται σε όλους τους Έλληνες, αλλά πολιτικά, σύμφωνα με τον ίδιο, ανήκει στο ΚΚΕ. «Πιστεύω ότι είναι το κόμμα της αλήθεια και της εργατιάς. Εγώ ήμουν μια ζωή εργάτης. Είκοσι χρόνια έχω σπίτι δικό μου και δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να το κρατήσουν τα παιδιά μου». Κατά καιρούς, έχει κάνει διάφορες δηλώσεις υπέρ της υιοθεσίας παιδιών από γκέι ζευγάρια και γενικά έχει δείξει μία συμπάθεια προς την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, που δεν την συνηθίζουν οι λαϊκοί καλλιτέχνες της γενιάς του. «Δικά μας παιδιά είναι και αυτά. Θέλω να περνάνε καλά. Τι θα βγει αν πω κάτι διαφορετικό; Βγαίνουν μερικοί και λένε μόνο κακίες. Ας βγάλουμε την καλοσύνη μας προς τα έξω. Εδώ θα μείνουν όλα. Εμείς θα φύγουμε».
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Με αντανακλαστικά Ραν Ταν Πλαν και αστεία επιχειρήματα, η «Δημοκρατία» θίχτηκε για τα ΕΛΤΑ