σε , ,

Ακούστε μουσικούς να παίζουν τη μοναδική κιθάρα Stradivarius στο κόσμο που παίζεται ακόμη: Τη Sabionari

Όλοι ξέρουν τα βιολιά Στραντιβάριους, όμως ελάχιστοι έχουν ακούσει αυτήν την μοναδική κιθάρα και τους παραδεισένιους ήχους της

Όταν σκεφτόμαστε περίτεχνα κλασικά όργανα, ο νους μας πάει στην οικογένεια Stradivari, τους φημισμένους κατασκευαστές βιολιών, βιολοντσέλων και άλλων οργάνων από την Ιταλία. Ωστόσο, η επιτυχία του Stradivarius οφείλεται τόσο στην δεξιοτεχνία όσο και στην τύχη, λέει το openculture.

Ο καθηγητής βιοχημείας του Πανεπιστημίου Texas A&M, Joseph Nagyvary, που είναι και ο ίδιος βιολιστής και βιολονίστας, ανακάλυψε ότι τα Stradivarius εμποτίζονταν με χημικές ουσίες «για να τα προστατεύσουν από μια επιδημία σκουληκιών που σάρωσε την Ιταλία τον 18ο αιώνα».

«Από καθαρή τύχη», γράφει το Texas A&M Today, «η μέθοδος αυτή εξολόθρευσης παρασίτων είχε το ακούσιο αποτέλεσμα να παράγει τους μοναδικούς ήχους που είναι σχεδόν αδύνατο να αντιγραφούν τα τελευταία 400 χρόνια».

Το μυστικό λοιπόν του ήχου των Stradivarius είναι ο βόρακας και η άλμη. Φυσικά, υπάρχουν πολλά ακόμη μυστικά για την κατασκευή τους και δεν έχει τόση σημασία αν ο τελικός ήχος είναι αποτέλεσμα ατυχήματος ή πρόθεσης.

Ευτυχώς, το πείραμα αυτό επαναλήφθηκε εκατοντάδες φορές και όχι μόνο για τα φημισμένα ορχηστρικά όργανα με τα οποία είμαστε εξοικειωμένοι. Η οικογένεια Stradivari κατασκεύασε περίπου 1000 όργανα, εκ των οποίων τα 960 είναι βιολιά. Έφτιαξαν και κάποιες κιθάρες, πέντε από τις οποίες σώζονται ακόμη.

Η «Sabionari» (1679)
-Η «Giustiniani» (1681)
-Η «Hill» (1688)
-Η «Rawlings» (1700)
-και η «Vuillaume» (1711;)

Η παλιότερη από αυτές, η Sabionari, κατασκευάστηκε από τον ίδιο τον Antonio Stradivari και  είναι η μόνη από τις πέντε που μπορεί να παιχθεί ακόμη, λόγω της αποκατάστασης της από τρεις ειδικούς. Όλες οι κιθάρες Stradivari είναι δεκάχορδες, με διπλές νότες όπως οι σύγχρονες κιθάρες δώδεκα χορδών. Όμως, «όπως με όλα τα όργανα του Stradivari», επισημαίνει το The Strad, «η Sabionari εκσυγχρονίστηκε, μετατράπηκε σε εξάχορδη με μια ιδιαίτερα βίαιη διαδικασία.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Ιταλός οργανοποιός Giuseppe Marconcini «άλλαξε το λαιμό, την κεφαλή και τη γέφυρα και πρόσθεσε νέα επένδυση και χορδές». Τα αρχικά μέρη που αφαιρούσε ήταν πολύ παλιά, οπότε οι αποκαταστάτες έπρεπε να φτιάξουν καινούργια. Περιέργως, τα μέρη που πρόσθεσε ο Marconcini «μολύνθηκαν από σκουλήκι», ενώ τα αυθεντικά μέρη του Stradivari όχι. Ο βόρακας και άρμη όχι μόνο συντήρησαν το ξύλο, αλλά συνέβαλαν και στην ποιότητα του ήχου, όπως ακούμε και στην Ταραντέλλα παρακάτω.

Εκεί λοιπόν που κάποτε ήταν εξαιρετικά σπάνιο να ακούσουμε τον ήχο μιας μπαρόκ κιθάρας, μπορούμε τώρα όλοι, χάρη στο διαδίκτυο, να απολαμβάνουμε τις κιθάρες Stradivarius. Μπορείτε να δείτε πολλά περισσότερα βίντεο εδώ, και να μάθετε περισσότερα για την ίδια την κιθάρα 1679, εδώ.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ: Μπορείς να ξεχωρίσεις τους διάσημους συνθέτες κλασικής μουσικής;

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε