Γιώργος Τσαγκόζης
Το περιοδικό Κοίτα, ακολουθώντας το hype της ταινίας Barbie και με τη βοήθεια ενός προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, έδωσε το δικό του take, για το ποιος θα έπρεπε να αντιπροσώπευε τον Ken στην ελληνική του βερσιόν, αν π.χ υποθέσουμε, ότι η ταινία εξελίσσονταν σε μία φαντασιακή εκδοχή που η Αθήνα θα αποτελούσε μια δυστοπική (ή ουτοπική για καποι@) μεγαλοπαιχνιδούπολη.
Δε θα σχολιάσω τον πραγματικό Γιάννη Σπαλιάρα, γιατί δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, αλλά μπορώ να στοχαστώ, πάνω στον “αρχετυπικό Σπαλιάρα”, αυτόν δηλαδή, που έχουμε γνωρίσει όλοι, όλα αυτά τα χρόνια, μέσω της παρουσίας του στα ελληνικά ΜΜΕ.
Το “μοντέλο Σπαλιάρας” δηλαδή, που αν σκεφτούμε τη θέση του Ken στο σύμπαν της ταινίας της Barbie και την παρουσία του Γιάννη στον κόσμο των ελληνικών media, είναι εύκολο να καταλήξουμε, ότι οι ομοιότητες τελικά είναι πολύ βαθύτερες από το ότι πρόκειται για δυο, cis, γυμνασμένους και όμορφους άνδρες.
Όπως ο Ken στην ταινία (πριν αποκτήσει ταξική συνείδηση), έτσι και ο Γιάννης, παρουσιάζονται σαν μια στερεοτυπική εικόνα άνδρα, σε έναν κόσμο ο οποίος τους χρησιμοποιεί για την εικόνα τους και τους παρουσιάζει σαν τίποτα παραπάνω από αυτό. Είτε είναι ο κόσμος της Barbie στον οποίο οι απρόσωποι Ken χρησιμοποιούνται ουσιαστικά σαν, ένα ελκυστικά ερωτικό, background για να φανεί η “ανωτερότητα” των Barbie και ο Σπαλιάρας λειτουργεί σαν το πρότυπο του άνδρα, που χαρακτηρίζεται από τα media μόνο και μόνο από το όμορφο του σώμα και τις διάσημες δηλώσεις του περί της υπερσεξουαλικότητας του, κανείς δεν έχει αναρωτηθεί ούτε για τις πολιτικές απόψεις του Ken ούτε για του Γιάννη, μιλάει η εικόνα τους για αυτούς. Δεν τους βλέπουμε σαν ανθρώπους αλλά σαν προϊόντα.
Δεν ξέρω αν οι “πλαστικοποιημένες” εικόνες βασισμένες στον Ken που δημιούργησε το Α.Ι για τον Γιάννη Σπαλιάρα, είχαν σκοπό να αισθητικοποιήσουν, τις ομοιότητες των δύο αυτών, “ανδρών-κουκλών” για να κάνουν ένα statement πάνω στα πρότυπα ομορφιάς και τη σημασία τους στην εποχή της εικόνας, ή απλά το κατάφερναν κατά λάθος. Πάντως, ακόμα και αν πρωτόλεια, αναλύσουμε, την οπτική δύναμη της εικόνας που δημιούργησε ο υπολογιστής, μπορούμε να δούμε τη δυναμική που αποπνέει και γιατί έγινε viral αυτές τις ημέρες.
