Άρης Δημοκίδης
Ο Ανδρέας Κανελλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε υποκριτική.
Μου λέει σήμερα για τη φωτογραφία: «Ξεκίνησα, εντελώς ερασιτεχνικά, να ασχολούμαι με την φωτογραφία αγοράζοντας την πρώτη κάμερα, πριν 5 χρόνια. Σταδιακά με γοήτευε όλο και περισσότερο καθώς φωτογράφιζα απλούς καθημερινούς ανθρώπους στις δουλειές τους, στο δρόμο τους για κάπου, σ’ ένα παγκάκι ή σ’ ένα συνοικιακό καφενείο, προσπαθώντας να αποτυπώσω αυτό που με τόση επιδεξιότητα -ή και όχι- καλύπτεται στους ταχύτατους ρυθμούς που ζούμε: τη μοναξιά.»
«Όταν ξεκίνησε η πανδημία και η βασική μου δουλειά στο θέατρο σταμάτησε, αποφάσισα να φύγω από την πόλη και να πάω στο χωριό μου όπου ξεκίνησα να δουλεύω στα χωράφια και να γνωρίζω ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες δεν θα υπήρχε περίπτωση να συναντηθούμε. Άρχισα να πραγματοποιώ εξορμήσεις σε ορεινά μέρη με την κάμερα πάντα μαζί μου και εκεί βρέθηκα σε συναναστροφή με τους, κατά τη γνώμη μου, πιο μοναχικούς ανθρώπους του κόσμου, όσον αφορά το επάγγελμα τους.»
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
Συνεχίζει ο κ. Κανελλόπουλος: «Ο βοσκός, ένα επάγγελμα τόσο αρχαίο και συνυφασμένο με την ανθρώπινη επιβίωση καθώς σηματοδοτούσε την έναρξη μιας κοινωνίας η οποία έπρεπε να τραφεί και να ζεσταθεί ,παρεξηγείται χρόνια τώρα ξεχνώντας ότι ήταν ο βασικός κινητήριος μοχλός και τροφός αυτής της χώρας από τα θραύσματα της μεταβυζαντινής περιόδου και μετά, τόσο σε περιόδους πολέμου όσο και ειρήνης. Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι στα βοσκοτόπια δημιουργήθηκαν τα πρώτα παραδοσιακά τραγούδια και οι μελωδίες από τις αυτοσχέδιες φλογέρες, τους άυλους και τις γκάιντες. Τα θεατρικά της νεότερης Ελλάδας εμπνέονται και αντλούν τις ιστορίες τους από την ποιμενική ζωή.
“Ο άνθρωπος λέει πως γνωρίζει πολλά, μα το μόνο που ξέρει καλά είναι πως ο άνεμος φυσά” γράφει ο Thoreau στο βιβλίο του “Walden-η ζωή στο δάσος” και συνειδητοποίησα πως αυτοί οι άνθρωποι έρχονταν σε απόλυτη συμμετρία με αυτό το γνωμικό, αντιμέτωποι με τη φύση και τους κανόνες της. Γυναίκες και άντρες που περπατάνε στις πλαγιές, σε οροπέδια και σε δάση ,στα ίδια μονοπάτια που χάραξαν οι πρόγονοι τους ,καμιά φορά διασχίζουν την άσφαλτο εμποδίζοντας για λίγο την κίνηση των αμαξιών για να χαθούν στις από κάτω ρεματιές.
Έμαθαν τα μυστικά της φύσης από μικροί, γνωρίζουν πότε θα βρέξει από σημάδια και μυρωδιές άγνωστα στις υποτροπιασμένες μου αισθήσεις, ξεχωρίζουν τι τρώγεται και τι όχι και πώς λέγεται το κάθε πουλί και δέντρο. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ,στο δαιδαλώδες δρυοδάσος της Φολόης , ακολουθούσα μια γυναίκα με τα πρόβατα της, ώσπου κοντοστάθηκα αποπροσανατολισμένος με τα δέντρα να μας τυλίγουν.Τ ης είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι θα χαθώ και γελώντας με μάτια ζωντανά, απαλλαγμένα από οθόνες σε σχέση με τα δικά μου, μου απάντησε “Πού να χαθείς, δε βλέπεις το μονοπάτι,κοίτα πως ήρθαμε”.»
9.
10.
11.
12.
13.
14.
15.
Καταλήγει ο Ανδρέας Κανελλόπουλος: «Κάθισα και συνομίλησα μαζί τους, πολλοί από αυτούς σπούδασαν έτσι τα παιδιά τους, άκουσα ιστορίες της βιοπάλης τους και πόσο μοναξιά έχει το βουνό αλλά και πως το επάγγελμα τείνει να εξαφανιστεί λόγω των απαιτήσεων του και του κόστους να συντηρείς τα ζώα.
Το πιο πιθανό είναι να μην τους ξαναδώ ποτέ μα θα με ακολουθούν φράσεις από τη δική τους αυθόρμητη και “λαϊκή” σοφία που πολλές φορές με άφηνε άναυδο, φράσεις όπως “Κοιτά να μην χρωστάς ποτέ στην κοινωνία, καλύτερα να σου χρωστάει εκείνη” ή την πιο ανεξίτηλη μέσα μου-τότε που συζητούσα πως δεν ήθελα να επιστρέψω στη πόλη- “Αν δεν μπορείς να επιστρέψεις στο σπίτι σου, μάλλον δεν είναι αυτό το σπίτι σου”.
Αυτή η δουλειά είναι αφιερωμένη σ’ εκείνους και στις οικογένειες τους.»
16.
17.
18.
19.
20.
21.
22.
