Δημήτρης Καβατζικλής
Υπήρξε μια εποχή που φανταζόμασταν ότι τα περισσότερα αρχαία γλυπτά δεν είχαν κανένα χρώμα εκτός από αυτό της πέτρας από την οποία ήταν λαξευμένο. Αμφιβολίες γι’ αυτό εμφανίστηκαν ήδη από τον δέκατο όγδοο αιώνα, όταν οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην Πομπηία και το Ερκολάνο έφεραν στο φως αγάλματα των οποίων το χρώμα είχε διατηρηθεί γεγονός που έδωσε την ευκαιρία να διοργανωθούν συναρπαστικές, ακόμη και πρωτοποριακές εκθέσεις, λέει openculture.
Μια από αυτές ήταν το Chroma: Ancient Sculpture in Color, το οποίο παρουσιάστηκε από το καλοκαίρι του περασμένου έτους έως την άνοιξη του τρέχοντος έτους στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Μπορείτε ακόμα να δείτε μερικές από τις εμφανίσεις του στο βίντεο Smarthistory, στο οποίο οι ιστορικοί τέχνης Elizabeth Macaulay και Beth Harris συζητούν τον «κόσμο του Technicolor» που ήταν η αρχαιότητα, την αναγεννησιακή προέλευση της «ιδέας ότι τα αρχαία γλυπτά δεν είχαν χρώμα», και τις σύγχρονες προσπάθειες ανακατασκευής των γλυπτικών χρωμάτων.
Ο αρχιτέκτονας Vinzenz Brinkmann εμβαθύνει στο θέμα δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην προτομή του Caligula — όχι ο καλύτερος αυτοκράτορας που είχε ποτέ η Ρώμη, αλλά αυτός του οποίου το πρόσωπο έχει γίνει ένας πολλά υποσχόμενος καμβάς για την αποκατάσταση του χρώματος.
Πιστεύω ότι έχει ακόμα πολύ δρόμο η έρευνα. Ξέρουμε ότι στην αρχαιότητα ήταν πολύ ευαίσθητοι στο ποιες επιφάνειες γυάλιζαν και ποιες ήταν ματ. Όποιες επιφάνειες μιμούνταν μέταλλα, γυάλιζαν και όχι τα υφάσματα και σίγουρα όχι το δέρμα. Επίσης το αποτέλεσμα θα έπρεπε να έρχεται ποιο κοντά στην ζωγραφική της Πομπηίας ή της Αιγύπτου και όχι να θυμίζει ινδουιστικό ναό. Γίνεται το χρώμα να ακυρώνει την γλυπτική φόρμα και να δίνει ένα δυσδιάστατο αποτέλεσμα;