Ο Karlheinz Stockhausen είναι μία από τις μορφές που συναντάμε στο θρυλικό εξώφυλλο του Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Η επιλογή του δεν ήταν καθόλου τυχαία, καθώς στο πρόσωπό του οι Beatles αναγνώριζαν έναν δημιουργό που ήδη είχε επηρεάσει τον ήχο τους. Ο Paul McCartney είχε δηλώσει ότι η υιοθέτηση των εναλλακτικών περσόνων του τίτλου θα επέτρεπε στους Beatles να διευρύνουν τη μουσική τους τόσο πολιτιστικά όσο και πνευματικά, ενσωματώνοντας επιρροές από τον Ravi Shankar, τον B. B. King, τον Albert Ayler, τους Doors, τους Beach Boys και, φυσικά, τον Stockhausen, του οποίου το Gesang der Jünglinge είχε ήδη εμπνεύσει το “Tomorrow Never Knows” στο Revolver, λέει το openculture.

Το έργο, που σημαίνει «Άσμα των Νέων», γράφτηκε το 1954, όταν ο Stockhausen ήταν ακόμη φοιτητής στη Βόννη. Βαθιά θρησκευόμενος καθολικός, αλλά και γοητευμένος από την τεχνολογία, οραματίστηκε μια ηλεκτρονική «λειτουργία», που προοριζόταν για τον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας. Ο θρύλος λέει πως οι εκκλησιαστικές αρχές αρνήθηκαν, θεωρώντας ότι τα μεγάφωνα δεν έχουν θέση στον οίκο του Θεού.

Τα κείμενα προέρχονται από τη Βίβλο: την ιστορία των τριών νέων που ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ έριξε στην κάμινο επειδή αρνήθηκαν να λατρέψουν το χρυσό είδωλο. Μέσα στις φλόγες, όμως, έψαλαν ύμνο στον Θεό και βγήκαν αλώβητοι. Στην εκδοχή του Stockhausen, η φωνή του δωδεκάχρονου Josef Protschka, ο οποίος αργότερα θα γινόταν διεθνούς φήμης τενόρος, αναμειγνύεται με ηλεκτρονικούς ήχους. Με μαεστρία, ο συνθέτης διαλύει και ανασυνθέτει τη φωνή του παιδιού σε πρωτόγνωρα ηχητικά θραύσματα, ενώ οι ηλεκτρονικοί τόνοι μοιάζουν να παίρνουν ανθρώπινη χροιά. Δεν είναι περίεργο που το κοινό το βρήκε τόσο ξένο και ανατρεπτικό. Ο Stockhausen δεν έψαχνε μόνο το «σοκ του καινούργιου», αλλά ήθελε να δημιουργήσει και κάτι διαχρονικό.