Η άβολη στιγμή που όλα αυτά έγιναν για να μην αλλάξει τίποτα

Ήδη το πράγμα είχε φανεί απ’ την πρώτη Κυριακή. Όλες οι συζητήσεις, οι αντεγκλήσεις, οι διαδικασίες, ακόμα και τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις ανέδιδαν την αίσθηση μιας άλφα ματαιότητας:

Και τώρα η Φώφη είναι πάλι αρχηγός, ο Καμίνης πάλι Δήμαρχος, ο Ανδρουλάκης πάλι Ευρωβουλευτής, ο Στάυρος Θεοδωράκης πάλι επικεφαλής του Ποταμιού.

Θα μπορούσαν να γραφτούν πάρα πολλά, αλλά δεν υπάρχει και πολύ νόημα: Οι περισσότεροι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ ήθελαν αυτά που ξέρουν και εμπιστεύονται ακόμα κι αν η εκλογή της κας Γεννηματά μοιάζει πως δεν φέρνει τίποτα καινούργιο ή ελπιδοφόρο, περισσότερο τουλάχιστον απ’ αυτά που έφερνε πριν – μια χαρά είναι η γυναίκα, αλλά πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρι να αποδεχτούμε ότι δεν πολυτραβάει;.

Είναι δυνατόν να θεωρούν πως η νέα αρχή μπορεί στ’ αλήθεια να γίνει με την ίδια αρχηγό που δεν ενέπνεε εδώ και τόσα χρόνια παρά ένα θλιβερά μικρο ποσοστό των πολιτών;

Μπορούμε να γκρινιάξουμε για τη χαμένη ευκαιρία της Κεντροαριστεράς, αλλά αν οι «μη ΠΑΣΟΚ» πολίτες ήθελαν μπορούσαν να είχαν κάνει τον κόπο να πάνε να γραφτούν στα εκλογικά κέντρα για να ψηφίσουν μαζικότερα κάποιους άλλους υποψήφιους στον πρώτο γύρο. Δεν καίγονταν, δεν το έκαναν.

Ακούω και πολλή γκρίνια για τη χαμένη ευκαιρία του ΠΑΣΟΚ. Όντως, έχασε την ευκαιρία να ανανεωθεί βγάζοντας κάποιον νεότερο και πιο ενδιαφέροντα -και άρα έχασε την ευκαιρία να ανεβάσει τα ποσοστά του, αλλά και πάλι, εκτός αν είμαστε ψηφοφόροι του κόμματος δε μας πέφτει λόγος, κι ούτε θα το λυπηθούμε κιόλας.

Πάντως το γεγονός πως μετά από τόσους μήνες ζυμώσεων όλα έγιναν για να μην αλλάξει τίποτα είναι σχεδόν ψυχοπλακωτικό. Λες, είναι δυνατόν να είναι η πλειοψηφία τόσο ικανοποιημένη με έναν χώρο που μετά βίας πάλι θα πάρει το πολύ 10%; Είναι δυνατόν να θεωρούν πως η νέα αρχή μπορεί στ’ αλήθεια να γίνει με την ίδια αρχηγό που δεν ενέπνεε εδώ και τόσα χρόνια παρά ένα θλιβερά μικρο ποσοστό των πολιτών;

Είναι. Και δικαίωμά τους.

Όταν την περασμένη εβδομάδα υποστήριζα ότι θα έπρεπε να υπάρχει ευκαιρία περισσότερο ανοιχτής, ίσως και ηλεκτρονικής, ψηφοφορίας ώστε να ψηφίζουν πολύ περισσότεροι ανεξάρτητοι ή και άνθρωποι που στις τελευταίες εκλογές είχαν ψηφίσει άλλα κόμματα, με νουθέτησαν αρκετοί: «Τα μέλη και οι ψηφοφόροι κάθε κόμματος πρέπει να επιλέγουν τον αρχηγό του, κι όχι οι απέξω.»

Εγώ επιμένω στην άποψή μου ως ένας απέξω, αλλά μέχρι εκεί. Αφού αυτοί έβγαλαν αυτό ακριβώς που ήθελαν, ας το χαίρονται, έστω και μεταξύ τους.