Γιώτα Κωνσταντινίδου
«Κάθε επιβάτης, κάθε φορά, είναι κι ένα διαφορετικό λεωφορείο». – Λεωφορείο, Γιώργος Σκαμπαρδώνης.
To μοναδικό μέσο μεταφοράς της πόλης ως επιβαλλόμενο μονοπώλιο που ορίζει την καθημερινότητα και το πρόγραμμά μας είναι γεμάτο από καθημερινές γλυκόπικρες στιγμές πολύωρης ταλαιπωρίας και κωμικοτραγικές σκηνές που προκαλούν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής μας.
Στη στάση Αντιγονιδών, καθόταν μόνος και αγχωμένος τσεκάροντας συνέχεια τον πίνακα για τα λεωφορεία. Ήταν ημέρα 24ωρης απεργίας αλλά εκείνος έπρεπε να βρίσκεται στον προορισμό του. Στο χέρι κρατούσε ένα corpus με τίτλο « Συγκοινωνίες σε ευρωπαϊκές πόλεις».
Στη γραμμή 30, ο Μιχάλης ανεβαίνει κάθε μεσημέρι από την Παπαναστασίου. Κάθεται πίσω από τον οδηγό και τον ρωτάει για τον ΠΑΟΚ. Αν κάποιος άλλος έχει προλάβει τη θέση του, κινείται πάνω κάτω, ξύνει άγαρμπα το κεφάλι του και αφού πάρει θάρρος λέει «εγώ πρέπει να καθίσω εδώ, πάντα κάθομαι εγώ», με το βλέμμα καρφωμένο στο πάτωμα. Ο οδηγός παρεμβαίνει «σηκωθείτε, αν έχετε την καλοσύνη, σε δύο στάσεις θα κατέβει». Όταν κάθεται, χοροπηδάει, δείχνει έξω από το παράθυρο και μετράει τις στάσεις. Είναι ο Μιχάλης της γραμμής 30.
Στη γραμμή 12, ένας ηλικιωμένος κύριος με κοστούμι κάθεται στις αντικριστές θέσεις, όταν βλέπει πώς η κυρία απέναντί του βγάζει ένα βιβλίο, τότε της αποκρίνεται. «Ξέρετε είμαστε ο λαός που δεν ακολουθούμε τους κανόνες. Σταματάμε το λεωφορείο με το χέρι, πιο πριν ή μετά τη στάση του αν μας βολεύει, κάνουμε φασαρία αν δεν ανοίγει τις πόρτες του κι ας μην πατήσαμε το κουμπί, συνεχίζουμε να κατεβαίνουμε από την πόρτα του οδηγού παρά την ένδειξη «απαγορεύεται η κάθοδος». Εκείνη του κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι. Στη στάση του σηκώθηκε και της ευχήθηκε μια καλή μέρα.
Στη γραμμή 3, ανέβηκε κρατώντας το χέρι του πατέρα του. Φανερά ταλαιπωρημένος γούρλωνε τα μάτια και κοιτούσε τον κόσμο γύρω του. Ο πατέρας του παιδευόταν να βγάλει εισιτήριο από το μηχάνημα, τότε το βλέμμα του έπεσε στο καλοντυμένο και καθαρό συνομήλικο παιδάκι με τη σχολική τσάντα. Κρυφοντράπηκε.
Στη γραμμή 37, οι επιβάτες αναρωτιούνται αν υπάρχει μόνο ένα όχημα αυτής της γραμμής ή αν είναι καταδικασμένοι να πετυχαίνουν κάθε μέρα εκείνο το λεωφορείο της γραμμής που ξαφνικά φρενάρει και κλείνουν φώτα και μηχανές απέναντι από το Καυταντζόγλειο. Άλλοι κάθονται αναπαυτικά στις άδειες θέσεις που εγκαταλείπουν οργισμένα οι επιβάτες και αναμένουν στωικά το επόμενο κι άλλοι σιχτιρίζουν το μοναδικό μέσο αυτής της πόλης που τους απογοητεύει καθημερινά. Ο οδηγός χτυπάει δυνατά το πορτάκι της θέσης του, ειδοποιεί για ενισχύσεις και ανάβει τσιγάρο.
Στη γραμμή 6, στριμώχνεται για να χωρέσει. Χώνεται στον άδειο χώρο ανάμεσα στο μηχάνημα για τα εισιτήρια και τις θέσεις, κολλάει το κούτελό της στο τζάμι, ανοίγει το παράθυρο και παίρνει μια γερή τζούρα πρωινού κρύου αέρα. Πριν παραπονεθεί η φιασκωμένη κυρία που προηγουμένως είχε δώσει μάχη και σπρωξιές για τη θέση ότι θα παγώσουν, έχει ήδη καθαρίσει το μυαλό της από περιττές σκέψεις. Ο αστικός καθημερινός αγώνας ξεκινά.
Στη γραμμή 10, αν πετύχεις το λεωφορείο στις 6:40 και όχι στις 7:10, οι άγνωστοι άνθρωποι λένε ακόμα «καλημέρα» μεταξύ τους.