Δείτε τη σύγκριση: Πώς ο Norman Rockwell χρησιμοποίησε φωτογραφίες για να φτιάξει τους διάσημους πίνακες του

Πάνω από 40 χρόνια μετά το θάνατο του Norman Rockwell, το ζήτημα αν οι πίνακες του είναι ρεαλιστικοί ή μη παραμένει ανοιχτό. Από τη μία, κάποιοι κριτικοί έχουν απορρίψει εδώ και πολύ καιρό το όραμα του για την αμερικανική ζωή ως απολύτως φανταστικό. «Ένα μικρό κορίτσι με μαυρισμένο μάτι, μια ηλικιωμένη γυναίκα που προσεύχεται με τον εγγονό της, ένα αγόρι που πηγαίνει στον πόλεμο: Οι σκηνές του Rockwell αντιπροσωπεύουν μια συγκεκριμένη συναισθηματική Αμερική. Μια ιδανική Αμερική ή τουλάχιστον το ιδανικό του Rockwell», έγραψε το NPR το 2009.

Από την άλλη, οι θαυμαστές του καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτή τη συναισθηματικότητα και οι επικριτές του συχνά κλείνουν τα μάτια στην προφανή τεχνική του ικανότητα. Ό, τι και να πούμε όμως για τη θεματολογία του, σημασία έχει ότι το μάτι του λειτουργούσε σαν φωτογραφική μηχανή. Και όντως ξεκινούσε όλους τους πίνακες του έχοντας ως βάση μια φωτογραφία. Σύμφωνα με το άρθρο του NPR, «χρησιμοποιούσε έργα διάφορων φωτογράφων, ενώ όλα τα μοντέλα του ήταν γείτονες και φίλοι», κάτοικοι της μικρής του πόλης Στόκμπριτζ της Μασαχουσέτης, λέει το openculture.

Ένας από τους φωτογράφους ήταν και ο Γερμανός μετανάστης Clemens Kalischer που δεν συμφωνούσε με την τεχνική του Rockwell. «Σε τελική ανάλυση, ο Rockwell δεν ζωγράφισε ποτέ ελεύθερα και σχεδόν όλοι οι πίνακές του ήταν παραγγελίες για περιοδικά και διαφημιστικές εταιρείες».

Και παρόλο που δεν τραβούσε ο ίδιος τις φωτογραφίες, σκηνοθετούσε κάθε πτυχή τους, όπως φαίνεται και στις μεταξύ τους συγκρίσεις που υπάρχουν σε ιστότοπους όπως το Petapixel.

Να μερικές από αυτές:

Στο Google Arts & Culture, μπορείτε να περιηγηθείτε σε μια σύντομη έκθεση μιας εργασίας του Rockwell σχετικά με τις φυλετικές σχέσεις στην Αμερική, η οποία αποκαλύπτει πώς δεν τραβούσε μόνο μία αλλά πολλές φωτογραφίες ως υλικό για τον κάθε πίνακα, τις οποίες συνδύαζε σε μία τελική εικόνα. Αυτή η ημι-κινηματογραφική διαδικασία «μοντάζ» θυμίζει το «storyboarding» του Edward Hopper, ενός από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς ζωγράφους του 20ού αιώνα, μαζί με τον Rockwell.

Κι ενώ ο Hopper έδωσε μια καλλιτεχνική μορφή στην αποξένωση, ο Rockwell που δεν φημιζόταν ως ιδιαίτερα εύθυμος, δημιούργησε ένα «αμερικανικό καταφύγιο που οι άλλοι ήθελαν να μοιραστούν». Και παρόλο που ούτε η Αμερική του Hopper ούτε αυτή του Rockwell υπήρξαν στην πραγματικότητα, φτιάχτηκαν από κομμάτια της αμερικανικής ζωής που οι καλλιτέχνες έβρισκαν παντού γύρω τους.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ: 15 πίνακες, θα βρεις τους ζωγράφους;