Μικροπράγματα
Του Will McCallum*
Κατά τη διάρκεια μιας εκστρατείες της Greenpeace στον Ινδικό Ωκεανό βρέθηκα να κάθομαι σε ένα μικρό καράβι στη μέση της θάλασσας παρακολουθώντας ένα ψαροκάικο να σέρνει χιλιόμετρα διχτυών ψαρέματος. Τα δίχτυα ήταν γεμάτα τόνο, αλλά υπήρχαν και νεκρά δελφίνια, σαλάχια, καρχαρίες κ.α, μια ζοφερή απόδειξη της καταστροφής των θαλάσσιων συστημάτων. Στεκόμουν εκεί, δίπλα στα μεγαλύτερα αλιευτικά σκάφη του κόσμου και τα έβλεπα να αλιεύουν έναν τεράστιο αριθμό ψαριών.
Αλλά συζήτησα και με εκπροσώπους ψαράδων, ανθρώπους που βασίζονται στο ψάρεμα για την επιβίωση τους και αγωνίζονται για τα προς το ζην έχοντας μπροστά τους ένα ζοφερό μέλλον. Δεν υπάρχει απλή λύση για την επίλυση και των δύο προβλημάτων.
Βλέποντας την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, τόσο στην ξηρά όσο και στη θάλασσα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν να γίνουν βίγκαν. Αυτό είναι εξαιρετικά θετικό. Όσο περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται προς τη φυτική διατροφή, τόσο το καλύτερο για τον πλανήτη. Αλλά, παρόλο που μπορεί να αποτελεί μέρος του παζλ, ο βιγκανισμός δεν είναι η απόλυτη λύση. Μια εκστρατεία που εστιάζει μόνο στον βιγκανισμό αγνοεί τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που εξαρτώνται από τη θάλασσα για την επιβίωση τους. Και χωρίς να βρούμε μια μόνιμη λύση που θα περιλαμβάνει και τους ανθρώπους και τον πλανήτη, οι θάλασσες μας δεν έχουν καμία πιθανότητα επιβίωσης. Η Greenpeace έχει συνεργαστεί με επιστήμονες, πολίτες και πολλές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο και πρότεινε ότι τουλάχιστον το 30% των ωκεανών πρέπει να τεθεί υπό προστασία ως το 2030 και το υπόλοιπο να τεθεί προς διαχείριση υπέρ του δημοσίου συμφέροντος. Η εξεύρεση μιας μέσης λύσης είναι ο σωστός δρόμος για την αποκατάσταση των θαλασσών, ενώ παράλληλα ενισχύει την αλληλεγγύη με τις κοινότητες της πρώτης γραμμής και διασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση τους.
Σε όλο τον κόσμο, το κλίμα αλλάζει και η φύση βρίσκεται υπό πίεση. Ίσως πουθενά δεν είναι πιο έντονο αυτό από ό, τι στις ακτές μας. Για πάνω από τρία δισεκατομμύρια ανθρώπους η θάλασσα αποτελεί την κύρια πηγή διατροφής και επιβίωσης τους και πολλές από αυτές τις κοινότητες βλέπουν τα ψάρια να εξαφανίζονται. Χρειαζόμαστε μια φιλόδοξη παγκόσμια συνθήκη για τους ωκεανούς ώστε να θέσουμε τουλάχιστον το 30% των ωκεανών εκτός ορίων ανθρώπινης δραστηριότητας, δημιουργώντας ταυτόχρονα καταφύγια για την προστασία των ψαριών και των άλλων έμβιων οργανισμών. Αυτό θα εξασφάλιζε την ανάκαμψη των ωκεανών, κάνοντας τους πιο ανθεκτικούς σε απειλές όπως η κλιματική αλλαγή.
Η άλλη πλευρά της εκστρατείας είναι η αντιμετώπιση της βιομηχανικής αλιείας, η οποία παραμένει μία από τις μεγαλύτερες απειλές για την υγεία των θαλασσών και για τις κοινότητες που εξαρτώνται από την αλιεία μικρής κλίμακας. Η Greenpeace κάνει εκστρατεία κατά της βιομηχανικής αλιείας εδώ και δεκαετίες και δεν σκοπεύουμε να σταματήσουμε. Τα τελευταία χρόνια αντισταθήκαμε στη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής τόνου στον κόσμο, εμποδίσαμε τις βάρκες που εισήλθαν σε προστατευόμενες περιοχές και εμποδίσαμε με τα σώματά μας μεγάλα αλιευτικά πλοία στον νότιο Ατλαντικό. Είμαστε μια οργάνωση παθιασμένων και αφοσιωμένων ανθρώπων πρόθυμων να βρεθούν στη πρώτη γραμμή. Την τελευταία δεκαετία, σταθήκαμε δίπλα σε κοινότητες ψαράδων υποστηρίζοντας τους σε δικαστικές διαμάχες εναντίον μεγάλων αλιευτικών εταιρειών και υποστηρίξαμε μετανάστες ψαράδες στον αγώνα τους για καλύτερες συνθήκες εργασίας. Μια εκστρατεία για την προστασία των ωκεανών πρέπει να έχει στο κέντρο της τα δικαιώματα εκείνων που εξαρτώνται από αυτούς.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι διατροφής που βοηθούν στην προστασία του πλανήτη, και ανάμεσα σε αυτούς είναι και ο βιγκανισμός. Είμαστε περήφανοι που συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας, τις οργανώσεις για τα δικαιώματα των ζώων, για τον κοινό μας στόχο: τον τερματισμό της καταστροφικής επέκτασης του βιομηχανικού κρέατος και των γαλακτοκομικών προϊόντων και τη μείωση της κατανάλωσης και παραγωγής κρέατος, γαλακτοκομικών προϊόντων και ψαριών παγκοσμίως.
Εδώ και χρόνια, η Greenpeace λέει στους υποστηρικτές της ότι η μείωση της κατανάλωσης ψαριού και η φυτική διατροφή αποτελούν το κλειδί για την προστασία των ωκεανών. Όμως, μια εκστρατεία για τη γενική απαγόρευση της αλιείας θα υπονόμευε τα δικαιώματα των ανθρώπων που εξαρτώνται από τη θάλασσα και που χρειάζονται απεγνωσμένα συμμάχους. Πολλές παράκτιες κοινότητες ζουν σε αρμονία με τη φύση και δεν παίρνουν τίποτα περισσότερο από τον ωκεανό από ό, τι μπορεί να τους προσφέρει. Πολλοί, ειδικά στο νότιο ημισφαίριο, είναι από τους πιο φτωχούς ανθρώπους στον κόσμο και πολεμούν ταυτόχρονα την κλιματική αλλαγή και την υπεραλίευση, δύο οικολογικές καταστροφές που έχουν προκληθεί σε μεγάλο βαθμό από τον προνομιακό Βορρά. Χρειαζόμαστε τη συνεργασία αυτών των κοινοτήτων για να πιέσουμε τις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν για την υπογραφής μιας Συνθήκης. Όλες οι μεγάλες αλλαγές έρχονται μόνο όταν συνεργαζόμαστε.
Βλέποντας από πρώτο χέρι την καταστροφή της θαλάσσιας ζωής, ξέρω ότι δεν είναι μια απλή λύση και σίγουρα δεν είναι εύκολη. Αλλά είναι το σωστό. Και αν το κάνουμε σωστά, τότε δεν θα βλέπουμε πια αλιευτικά να σκοτώνουν καρχαρίες, ούτε ψαράδες να χάνουν το εισόδημα τους από τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Ο Will McCallum είναι επικεφαλής Ωκεανών στην Greenpeace UK.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ