![[355930] ΠΑΡΑΔΟΘΗΚΑΝ ΠΡΟΣ ΧΡΗΣΗ ΣΤΟ ΕΠΙΒΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI)](https://mikropragmata-assets.lifo.gr/wp-content/uploads/2024/09/5700296-scaled.jpg "Δεν είσαι κυνικός, είσαι απλώς μ@λ@κ@ς 1")
Βάνα Κράβαρη
Το πόσο πιο κυνικοί έχουμε γίνει, ή τους παριστάνουμε τέλος πάντων με μεγαλύτερη επιτυχία, αποδεικνύεται από το πόσο εύκολα κάνουμε χιούμορ με τον θάνατό μας. Τα «καλά μη ζω μέχρι τότε» και τα «στον τάφο μου θα γράφει» πηγαίνουν και έρχονται μεταξύ 30άρηδων που δεν μπορούν να φανταστούν εαυτό να κλείνει τα 60. Καν. Σε αυτό ενδέχεται να βοήθησε και το Aftersun, με τη φράση του Κάλουμ (Πολ Μέσκαλ) πως «δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι θα έφτανα τα 30» να περνά από story σε story όσο το hype της ταινίας έκαιγε ακόμα. Ο θάνατος έχει γίνει κέντρο των αποπειρών μας να γίνουμε αστείοι. Το concept (του να πεθαίνεις, ας το πούμε) απαλλάσσεται από τον φόβο και τη δεισιδαιμονία με την οποία είναι πλαισιωμένο. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι αυτομάτως αντιμετωπίζουμε το ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί ως έκπληξη.
Όχι, δεν έχουμε αποδεχτεί το αναπόφευκτο. Ούτε μας φαίνεται ανακουφιστική η σκέψη του θανάτου. Ακόμα. Απλώς έχει μπει και αυτό σε όλες εκείνες τις έννοιες για τις οποίες δεν ξέρουμε τι να νιώσουμε, καταλήγοντας να μη νιώθουμε τίποτα. Ακριβώς όπως και για το γεγονός ότι δεν έχουμε πεθάνει. Βέβαια είναι και η κυνικότητα ένας εγγυημένος τρόπος να προσποιείσαι τον ψύχραιμο, τον βαρύ και τον θαρραλέο. Ο στ@ρχιδισμός ήταν και θα είναι πάντα ένας βολικός μηχανισμός αντιμετώπισης προβλημάτων. Και πλέον τα προβλήματα είναι πολλά και overwhelming που λένε και στο χωριό μου.
Καθηλωμένη σήμερα στη θέση μου στο μετρό, στη γραμμή 2 που έκλεισε για ένα διάστημα σήμερα, δεν άργησα να απορροφήσω τον αυξανόμενο θυμό του συρμού. Και δεν θέλω και πολύ. Ξεφυσήματα και ερωτήσεις σε εργαζομένους: «γιατί δεν ξεκινάει;», «τι περιμένουμε;». Καμία απάντηση. Λίγα λεπτά αργότερα μια ανακοίνωση κάνει γνωστό στον ήδη γεμάτο συρμό (πού; Στην Αργυρούπολη) πως η γραμμή 2 είναι κλειστή και αυτό θα οδηγήσει σε καθυστερήσεις. Ένα άτομο είχε μπει στο τούνελ. Καμία άλλη πληροφορία.
Τα ξεφυσήματα μειώνονται. Είναι το σκοτάδι του update; Το αίσθημα της κλειστοφοβίας και του κινδύνου που μεταδίδει; Είναι το γεγονός ότι τουλάχιστον ξέρεις γιατί δεν πάει «ρολόι» η μέρα σου και θα καθυστερήσεις; Είναι γιατί πάντα πάει το μυαλό μας στο κακό στο άκουσμα τέτοιων ειδήσεων; Κι όμως, ο θυμός μειώνεται. Μέχρι που κάποιος αποφασίζει να μοιραστεί τη σκέψη του δυνατά. Και με θράσος. Με κυνικότητα και μάλλον με αφέλεια, γιατί συχνά τα δυο πάνε πακέτο: «Κοίτα ρε ώρα που βρήκε να αυτοκτονήσει», λέει ένας κύριος πιο πίσω. Θυμωμένος, κυνικός και σίγουρος πως εκφράζει το συλλογικό θυμικό.
Αυτός ο ιδρυματισμός της καθημερινότητας δεν είναι κάτι νέο. Διόλου φρέσκο. Μπαγιάτικο και λυπηρό. Και είμαστε όλοι ένοχοι. Οι μέρες μας είναι πανομοιότυπες τις καθημερινές. Συγκεκριμένη ώρα στο μετρό. Συγκεκριμένη ώρα στη δουλειά. Προγραμματισμένη η καφετιέρα. Το ραντεβού στην τουαλέτα δίνει τον τόνο της Μέρας της Μαρμότας. Η πανδημία τα μπέρδεψε λίγο όλα αυτά, μα δεν άργησαν και η καραντίνες να αποκτήσουν τις δικές τους ευλογημένες (not) ρουτίνες.
Δεν σκοπεύω να ηθικολογήσω. Θα γελούσε ο κόσμος. Απλώς αναρωτιέμαι. Πού στην ευχή έχουμε χάσει αυτή τη (συνήθως καταπιεστική και πολυφορεμένη άλλοτε) κοινωνική ντροπή; Τον φόβο της μεγάλης κουβέντας; Τον φόβο της χοντράδας και της προσβολής που μπορεί να είναι και ύβρις; Το βαφτίσαμε κυνικότητα; Μαύρο χιούμορ; Ντύσαμε τον παρτακισμό του με μια εσάνς ευφυίας και χιούμορ; Ξεχάσαμε πως μερικές φορές δεν είσαι ούτε φλεγματώδης, ούτε τολμηρός, ούτε κυνικός. Δεν είσαι ο Logan Roy. Είσαι απλώς ένας μαλάκας.
