Βάνα Κράβαρη
Για όσους μεγάλωσαν με τη Μαίρη Χρονοπούλου (ορίστε το κείμενο-αφιέρωμα του Χρήστου Παρίδη σε εκείνη, στη Lifo), η ιδέα μιας ανεξάρτητης γυναίκας πήρε σάρκα, οστά, μορφή, αισθητική. Χρωματίστηκε με μπάσα φωνή και με ένα πάθος ρευστό. Ούτε νιαουρίσματα, ούτε χαρακτηριστικά που θα έπρεπε να θυμίζουν αρσενικό για να δώσουν σε μια γυναίκα το εφέ της χειραφέτησης. Αυτή ερχόταν αναπολογητικά και αυτόματα και έφτανε από “του αγοριού απέναντι” μέχρι το υποσυνείδητο των μαμάδων των σημερινών 40άρηδων.
Για όσους γεννήθηκαν στα 90s, πέρασαν μεσημέρια κριτικάροντας τον “cringe” για πολλούς πλέον, ελληνικό κινηματογράφο, αλλά απορροφώντας τη λαϊκή και συχνά larger than life εκδοχή του για την Ελλάδα ενός συχνά ρομαντικοποιημένου παρελθόντος, μιας Ελλάδας που κοιμόταν με ανοιχτές πόρτες και αποδεχόταν μη αποδεχόμενη το διαφορετικό, η Χρονοπούλου ήταν το τώρα στο τότε.
Η ίδια απαρνήθηκε αρκετές φορές το vibe των ρόλων της. Ένιωθε ότι την μαρκέταραν ως μια γυναίκα προσβάσιμη. Δεν ήταν τόσο ζωηρή στην πραγματική ζωή. Κακοποιήθηκε από έρωτες, έπεσε πολλές φορές, αλλά όχι στην παγίδα της εικόνας της. Αποτέλεσε μια ακόμα περίπτωση απάτης που κατέληξε να καταπιέζει τη γυναίκα μέσα από την ηθοποιό. Διαβάζοντας κανείς συνεντεύξεις της, βλέπει μια καλλιτέχνιδα που θα ήθελε να μπορούσε να πει “χαλαρώστε λίγο, δεν είμαι τόσο wild”.
Παρακάτω θα διαβάσετε ποια ήταν η Μαίρη Χρονοπούλου μέσα από τα δικά της λόγια. Δυναμική με τρόπο οργανικό, πολιτικοποιημένη ενοχικά, με αυτογνωσία χτισμένη ακριβώς όπως πρέπει: πάνω σε δομικά ψέματα που κατέρρευσαν κάνοντας κρότο, με ανάγκη από αγάπη και με φριχτή απέχθεια στη μοναξιά.
Από συνέντευξή της στον Αντώνη Μποσκοϊτη:
-“∆εν ήµουν όµορφη. Ενδιαφέρουσα ήµουν.”
-“Τα λάθη της Αριστεράς τα είχα διαβάσει, τα ήξερα, µαζί µε τη νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Ποτέ δεν ήµουν αριστερή αριστερή· θα έλεγα ότι ήµουν ροζέ, ποτέ κόκκινη. Ενωσις Κέντρου αρχικά και µετά παθιασµένο ΠΑΣΟΚ. Στην Αριστερά δεν µπορούσα να πιστέψω µε τόσα λάθη που είχε χρεωθεί. ∆εξιά δεν ήµουν ποτέ, εννοείται – άρα τι µένει; Ενα ροζέ παιδί και µάλιστα εκ τύψεων.”
«[Τα ρούχα μου] τα χάρισα σε φίλες τρανς. Έπιασαν τόπο, βγάλαν το ψωμί τους».
Από τη συνέντευξή της στο Στούντιο 4:
-«Ήμουν ένα παιδί καταπιεσμένο από τη φαμίλια, από τη Γερμανίδα νταντά από μία μαμά πολύ αυστηρή. Αυτή τη στάση που έχουν τα πόδια μου, έφαγα πολύ ξύλο για να την μάθω. Μία κοσμοθεωρία φρικτή. Έκανα την επανάστασή μου όταν απέκτησα οικονομική αυτοτέλεια, ήμουν 28 χρονών και μπορούσα να νοικιάσω ένα σπίτι, πήρα αυτοκίνητο δικό μου και μπόρεσα να φύγω από το σπίτι, από τη μαμά μου. Απερίγραπτο συναίσθημα να ανοίγεις την πόρτα του δικού σου σπιτιού, αλλά και μοναχικό συναίσθημα. Αλλά είναι ωραίο να μην εξαρτάσαι από άλλους. Η ανεξαρτησία, η αυτοτέλεια, η αυτονομία είναι ωραίο πράγμα είναι μαγεία. Ειδικά όταν έχεις στερηθεί τόσο πολύ».
-«Στη δουλειά ήμουν καλοντυμένη, στη ζωή με φόρμες. Λίγους φίλους είχα από τη δουλειά. Με το ζόρι έγινα ηθοποιός. Δεν με ενδιέφερε το θέατρο. Το θεωρώ λίγο που έγινα σταρ του σινεμά. Τρελαινόμουν για το μπαλέτο. Οι άνδρες με φοβόντουσαν, δεν πέρασαν πολύ καλά μαζί μου. Με τον Ανδρέα Μπάρκουλη ήμουν αρραβωνιασμένη, ας ξεχάσουμε αυτή την ιστορία».
-«[Τα ρούχα μου] τα χάρισα σε φίλες τρανς. Έπιασαν τόπο, βγάλαν το ψωμί τους».
Μιλώντας για τον από επιλογή “αδερφό” της, Νίκο Κούρκουλο:
«Δεν ήμασταν όλοι φίλοι στο θέατρο, είχα δύο τρεις λατρεμένους σαν τα αδέλφια και τον πατέρα που δεν είχα. Ο Νίκος Κούρκουλος ήταν ένας από αυτούς και κλείναμε 52 χρόνια φιλίας, όταν πέθανε. Λατρεμένος πατέρας κι αδερφός που δεν είχα και λατρεμένη αδερφή που δεν είχε. Γνωριστήκαμε όταν ήταν πρωτοετής στην σχολή κι εγώ στην σχολή Αρχαίου Δράματος, ήμασταν αδέρφια.
Μου παρείχε προστασία, σκοτωνόταν για εμένα και το είχα ανάγκη αυτό. Δεν είχα αδέρφια και πατέρα, που με είχε εγκαταλείψει και ο Νίκος ήταν τα πάντα για εμένα. Ήταν τα πάντα για μένα. Δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ, ήταν σαν αδερφός μου. Έπαιζε ξύλο με τους συντρόφους μου, όταν με καταπίεζαν κι ήταν το τέλειο παιδί.»
Δεν θέλω αυτό το φρικτό μάκρεμα της ζωής μου. Θέλω να έχω ένα καλό τέλος. Σιχαίνομαι τα γεράματα.
Για τις κακοποιητικές σχέσεις:
«Βεβαίως και έχω ζήσει κακοποιητική σχέση, μια φορά στη ζωή μου, που δεν θα την ξεχάσω ποτέ! Πολύ άσχημα πράγματα… Ας μην τα συζητήσουμε! Όταν το σκέφτομαι, ανατριχιάζω ακόμα.Έχω περάσει μια φορά στη ζωή μου πολύ κακοποιητική σχέση. Ξέφυγα με… οκτόμιση χρόνια μετέπειτα απόλυτης μοναξιάς»
Μιλώντας στον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο:
-«Στο σινεμά δεν πλήττω. Βαριέμαι, πλήττω! Στο θέατρο μου αρέσουν οι πρόβες, η πρεμιέρα και οι πρώτες παραστάσεις, μετά αυτοκτονία. Μετά δεν αντέχω την αέναη επανάληψη του ίδιου και του ίδιου. Θέλω να πεθάνω.»
-«Δεν θέλω να γεράσω, να ακολουθήσω το DNA των θηλυκών της οικογένειας μου. Είναι τραγικό. Η μαμά μου έφτασε 107 ετών, η γιαγιά μου 99,5 και η προγιαγιά μου 106. Δεν θέλω αυτό το φρικτό μάκρεμα της ζωής μου. Θέλω να έχω ένα καλό τέλος. Σιχαίνομαι τα γεράματα. Θα μου πεις δεν είσαι μεγάλη; Είμαι αλλά προσπαθώ να μην είμαι».
Πιστεύω στο σύμπαν με έναν δικό μου αιρετικό τρόπο. Είναι αδύνατον να μην πιστέψεις κάπου. Δεν ξέρω αν είναι ο Θεός με τα γένια, και όλα αυτά τα σχηματικά, πώς είναι το σύμπαν, τι μας επιφυλάσσει όταν θα φύγουμε αλλά υπάρχει κάτι.
Στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου:
-«Έχω ζητήσει να με κάψουν. Δεν θέλω αυτή την αηδία, τη σήψη και τα σκουλήκια. Δεν μου αρέσει… Τίποτα που είναι σίγουρο δεν μπορεί να είναι και μακάβριο. Υπάρχει τίποτα πιο σίγουρο από το φευγιό; Πιστεύω στο σύμπαν με έναν δικό μου αιρετικό τρόπο. Είναι αδύνατον να μην πιστέψεις κάπου. Δεν ξέρω αν είναι ο Θεός με τα γένια, και όλα αυτά τα σχηματικά, πώς είναι το σύμπαν, τι μας επιφυλάσσει όταν θα φύγουμε αλλά υπάρχει κάτι. Αυτό το θαυμάσιο computer, που λέγεται άνθρωπος δεν έγινε τυχαία».
-«Με την ιδέα του δικού μου του θανάτου είμαι απόλυτα εξοικειωμένη, δεν με τρομάζει καθόλου η αποχώρηση. Την ιδέα του θανάτου των γύρω μου, όλων, όχι, δεν είμαι».
-«Έναν έρωτα που μπορεί να είναι ο τελευταίος στη ζωή σου. Ένας έρωτας που να είναι ηλιαχτίδες. Το να έχεις κουράγιο να απομακρύνεσαι από κάποιον που δεν σε κάνει ή δεν τον κάνεις ευτυχισμένο είναι το πιο δύσκολο πράγμα».
-«Μια φορά ερωτευόμαστε στη ζωή μας πραγματικά. Πιστεύω ότι οι μεγάλοι έρωτες δεν καταλήγουν σε γάμο».
Οι ρόλοι μου, μου έβαλαν τη στάμπα της ‘προσβάσιμης’ κυρίας. Ότι έχω πολύ άσχημη διαγωγή. Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου με έχουν γνωρίσει, όχι και πολύ σοβαρών ηθών, μέσα από τους ρόλους μου. Δεν ήμουν τόσο ζωηρή στη ζωή μου
Στον Νίκο Χατζηνικολάου:
«Οι άνδρες δεν ανέχονται μια γυναίκα με επιτυχία και καριέρα προσωπική, και οικονομική ανεξαρτησία, δεν το δέχονται με τίποτα, θέλουν να είναι εκείνοι τα αφεντικά, εκ των πραγμάτων δεν γίνονταν αυτά, δεν διάλεγα ίσως και τους πιο δυναμικούς ανθρώπους στη ζωή μου, δεν ξέρω τι φταίει. Μάλλον φταίω εγώ. Τρόμαζε η λάθος εντύπωση. Είμαι μια γυναίκα που της αρέσει να μαγειρεύει να είμαι νοικοκυρά να είμαι θηλυκό, δεν το αναγνώριζαν αυτό, ήθελα να κάνω οικογένεια. Το ελεεινό σινεμά φταίει.»
Από την τελευταία της συνέντευξη στον Γιάννη Αρμουτίδη, πριν το ατύχημα, όπως προβλήθηκε τηλεοπτικά λίγο πριν τον θάνατό της:
-«Οι ρόλοι μου, μου έβαλαν τη στάμπα της ‘προσβάσιμης’ κυρίας. Ότι έχω πολύ άσχημη διαγωγή. Πολλοί άνθρωποι στη ζωή μου με έχουν γνωρίσει, όχι και πολύ σοβαρών ηθών, μέσα από τους ρόλους μου. Δεν ήμουν τόσο ζωηρή στη ζωή μου».
-«Στη ζωή μου, μου λείπει η αγκαλιά και η τρυφερότητα, όχι η διασκέδαση. Η ζωή μου θα ήταν πιο εύκολη αν είχα κάποιον να μου συμπαρασταθεί. Δεν είχαν κάποιον να με ρωτήσει τι έγινε όταν περίμενα τα αποτελέσματα των εξετάσεων να δω αν έχω καρκίνο».
-«Ήμουν πολιτικοποιημένη. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κόμμα που θα με παθιάσει όπως το ΠΑΣΟΚ. Νομίζω ότι ο Κασσελάκης το πάει κάπου ωραία. Δεν είμαι Συριζαία, αλλά πάει να φέρει την αριστερά σε μια κεντρώα δημοκρατική αριστερά, σε ένα ΠΑΣΟΚ. Έχει γοητεία».
-«Καλά έκανε και είπε για την προσωπική του ζωή, γιατί θα αναφέρονταν μετά οι άλλοι κακοηθέστατα. Όταν τον είδα να μιλάει, έπεσε φως στο γκρίζο χρώμα της πολιτικής».
