Γιάννης Δημητρέλλος
Μας αρέσει να δημιουργούμε όμορφες μυθολογίες για εκείνες τις φιγούρες της λαϊκής κουλτούρας που έχουν καταφέρει να αγαπιούνται από όλους, λαϊκούς και «έντεχνούς». Ο Θέμης Αδαμαντίδης είναι μια τέτοια φιγούρα. Είναι αγαπητός για τα βαριά, λαϊκά τραγούδια του, για την old school ανδρική ευθύτητα του λόγου του, για το ότι είναι αφτιασίδωτος στο λόγο και στην εικονα του. Σήμερα, ο ίδιος δηλώνει με ειλικρίνεια ότι έπαιζε – και παίζει – χαρτιά σε παράνομες λέσχες χαρτοπαιξίας, από την εποχή του lockdown, μέχρι τώρα. Μας μιλάει ντόμπρα και μάλλον, μας ζητάει να τον παραδεχτούμε για όσα λέει, με παρρησία.
Ας διορθώσουμε κάτι σε όλο αυτό.
Ο λαϊκός τραγουδιστής μίλησε στην εκπομπή της Φαίης Σκορδά και του Γιώργου Λιάγκα για τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό show «Just the two of us» μαζί με τη Σάσα Σταμάτη λέγοντας (ότι είναι κάποιο επιστημονικό πείραμα ίσως;) ότι ίσως θα πρέπει να το πάρει λίγο περισσότερο πάνω του, ενώ δήλωσε χαρούμενος που κάνει πρεμιέρα στο Εμπατή North μαζί με το Λευτέρη Πανταζή.
Γι’ αυτά που έχουν γραφτεί για εκείνον σχετικά με την αγάπη του για τα τυχερά παιχνίδια είπε πως: «Κι εμείς έχουμε αρκετή επιφάνεια και γράφουμε κι εμείς. Είναι δικαίωμά μου, καλύτερα να έχω αυτά τα πάθη παρά κάποια άλλα» είπε, τονίζοντας πως η εμμονή με τον τζόγο τουλάχιστον είναι άκακη προς τους άλλους.
(πέρα από το ζήτημα των ναρκωτικών, άφησε κι ένα inside joke για τους Λιάγκα – Σκορδά)
Κάτι για το «άκακο» πάθος του τζόγου
Γνώρισα τον δημοσιογράφο/συγγραφέα Ηλία Αναστασιάδη το 2016, όταν η «Δευτέρα», το βιβλίο στο οποίο περιέγραψε τον πολυετή εθισμό του με τον τζόγο και τη διαδικασία της απεξάρτησης του, έκανε ήδη το ταξίδι της μπροστά από χιλιάδες ζευγάρια μάτια ανά την χώρα. Μιλώντας γι’ αυτή την περίοδο της ζωής του δεν είχε μεγάλα, «μυθοποιητικά» λόγια για να την περιγράψει. Απλά συνέβη. Στο βιβλίο περιέγραψε μεταξύ άλλων πως ο τζόγος γινόταν μια τάφρος που τον παγίδευε μακριά από ταξίδια, συναυλίες και άλλες μικρές, συνηθισμένες απολαύσεις, δηλητηριάζοντας παράλληλα σχέσεις ερωτικές, φιλικές και όχι μόνο. Αυτό είναι ένα αποσπασμα μιας ιστορίας για την Ιωάννα.
«Γλυκιά Ιωάννα… Η μόνη μας διαφωνία εξαρχής ήταν ο τρόπος που προσεγγίζαμε τα Σαββατόβραδα. Και οι δύο θέλαμε κάτι πολύ συγκεκριμένο, αλλά αρκετά ατυχώς, αυτό που ήθελε ο ένας ουδεμία σχέση είχε με αυτό που ήθελε ο άλλος. Εγώ φαντασιωνόμουν να παίζω απ’ το πρωί του Σαββάτου μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής κι εκείνη να βγαίνει (ιδανικά, μαζί μου) σε ένα παρακμιακό, γκοθ στέκι στην πλατεία Αμερικής. Συνεννοηθήκαμε, αφού επιστράτευσα το μεταξύ μας χάσμα γενεάς. «Δεν είμαι εγώ για ξενύχτια, βρε αγάπη μου. Εγώ προτιμώ να σε βλέπω ήσυχα, να αγαπιόμαστε, να πηγαίνουμε σινεμά. Βγες, ξενύχτησε, τα ’χω χορτάσει αυτά εγώ. Αφού ξέρεις πως, όταν δεν είμαι δίπλα σου, μόνο εσένα σκέφτομαι. Ναι;» της είπα το πρώτο Σάββατο που συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε και η αθώα, ερωτευμένη φοιτήτρια-καθηγήτρια χαμογέλασε πλατιά και μου ’δωσε ένα φιλί που σήμαινε «εντάξει»
Μαζί με το κορίτσι του Ηλία που δεν τον έβλεπε τα Σάββατα υπάρχει ο πατέρας της Στεφανίας που όταν δεν είχε ρέντα, γυρνούσε σπίτι και ξυλοφόρτωνε την μητέρα της και έσπαγε τα ακουστικά του Κωστή, την ώρα που άκουγε το αγαπημένο του βινύλιο. Υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες τοξικής/κακοποιητικής συμπεριφοράς από άτομα που εθίστηκαν στο τζόγο. Μακάρι να μπορούσαμε να τις αναφέρουμε όλες.
Δεν είναι «άκακο» πάθος ο τζόγος, ούτε γι’ αυτόν που παίζει, ούτε για τα άτομα που συνδέονται με αυτόν που παίζει, είτε αυτός είναι ο Ηλίας των κειμένων, ο Θέμης της πίστας ή ο Γιάννης ΜΙκροπράγμάτων. Αξίζει πάντως να παραδεχτούμε τον Θέμη Αδαμαντίδη γι’ αυτό το επικό τραγούδι που έχει ερμηνεύσει, μεταξύ πολλών άλλων.