Γιάννης Δημητρέλλος
Υπάρχει μια σκηνή σε μια περιπέτεια του Αστερίξ, όπου ένας Ρωμαίος φοροεισπράκτορας κείτεται άρρωστος σε ένα κρεββάτι. Προηγουμένως ο Ρωμαίος εκατοντάρχος που είχε δεχτεί την επίσκεψη του, για να αποφύγει τον φορολογικό έλεγχο, με την βοήθεια ενός συνεργάτη, είχε βάλει δηλητήριο στο φαγητό του. Ύστερα, για να μην κινήσει υποψίες, ειδοποίησε μια ομάδα γιατρών να έρθει να τον σώσει. Οι γιατροί όμως αποδείχθηκαν εξοργιστικά φλύαροι! Διαφωνούσαν σε κάθε βήμα της θεραπείας, έκαναν υποθέσεις χωρίς κανένα νόημα και εξέφραζαν γενικολογίες, που αντί να βοηθήσουν τον ασθενή, τον ταλαιπωρούσαν περισσότερο.
Η παραπάνω εικόνα, μου θυμίζει τις συζητήσεις που γίνονται κατά καιρούς από ανώτατα όργανα της πολιτείας και κοινωνικούς φορείς για την κλιματική αλλαγή. Οι συζήτησεις σε πολιτικό επίπεδο για την κλιματική αλλαγή περιλαμβάνουν μεγαλειώδεις λέξεις όπως «απολιγνιτοποίηση» χωρίς να γνωρίζουμε το κόστος μιας τέτοιας διαδικασίας, ενώ η πρόσφατη πρόταση κλιματικού νόμου που ύστερα από δημόσια διαβούλευση έφτασε στην Βουλή, εισήγαγε νομικά δεσμευτικούς στόχους έως το 2030 για την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς και την προστασία και την αποκατάσταση της φύσης αλλά και κλιματικό προϋπολογισμό ανά πενταετία μέχρι το 2045, ώστε να επιτευχθεί κλιματική ουδευτερότητα εκείνη τη δεκαετία. Σίγουρα ακούγεται ιδιαίτερα φιλόδοξη. Μπορεί άραγε να πραγματοποιηθεί έστω και ένα τμήμα της;
Η προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα
Πριν από δύο 24ώρα, ενας βουλευτής του κυβερνώνοντος κόμματος έδωσε συγχαρητήρια σε πυροσβέστες με φωτογραφία videogame, ενώ προηγουμένως, ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης είχε γράψει «karma is a bitch» βγάζοντας ρεβανσισιμό και διχαστική διάθεση πάνω σε οικονομικές και περιβαλλοντικές συμφορές.
Στο παρελθόν, κομματικοι σχηματισμοί που είχαν αποπειραθεί να μιλήσουν δημόσια για την κλιματική αλλαγή, λοιδωρήθηκαν και απομονώθηκαν εκλογικά, ενώ και η προσπάθεια του Γιώργου Παπανδρέου με την κατάθεση της έκθεσης «Περισσότερη συμμετοχική δημοκρατία για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής» στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ήταν μάλλον σταγόνα στον ωκεανό της αδιαφορίας. Προτιμάμε να συνεχίσουμε τους καυγάδες μας για το ποιά κυβέρνηση φταίει περισσότερο που καίγονται τα δάση, παρά να εργαστούμε προς ένα κοινό σχέδιο για να θωρακίσουμε το περιβάλλον.
Ίσως για ορισμένους εκεί έξω να μην υπήρξε ποτέ πρόβλημα περιβαλλοντικής ρύπανσης, ίσως ακόμα και η κλιματική αλλαγή να είναι απλώς μια πλοκή σε κάποια σειρά της καλωδιακής τηλεόρασης. Ίσως οι φωτιές να μην υπάρχουν. Να είναι άραγε ηθοποιοί;