Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
«Θα σε καταγγείλω στην αστυνομία!» αυτή ήταν η κατάληξη μιας συνομιλίας που έγινε ανάμεσα σε γιό και τον πατέρα του επειδή ο τελευταίος του είπε, μάλλον καλύτερα τον παρακάλεσε, να του αγοράσει άλλη στιγμή κάτι που ο νεαρός ζητούσε εκείνη την ώρα.
Το παραπάνω περιστατικό συνέβη μέσα σε κάποιο κατάστημα και το άκουσαν όσοι έτυχε να βρίσκονται εκεί την ώρα εκείνη.
Το γεγονός μου φαίνεται εξωφρενικό. Ο μικρός θεωρεί πως είναι δικαίωμά του να αποκτήσει αυτό που θέλει, άσχετα αν ο πατέρας του έχει τη δυνατότητα να του το αγοράσει ή όχι. Έπειτα, το θέλει αμέσως, χωρίς άλλη κουβέντα. Μετά, δεν έχει κανένα σεβασμό ούτε και κατανόηση για τον πατέρα του. Ακόμη, δεν διστάζει να απειλεί ότι θα προβεί σε ενέργεια η οποία θα επιφέρει σοβαρή τιμωρία στον πατέρα. Και επιπλέον, όλα αυτά δημόσια, χωρίς να ντρέπεται ή να λογαριάζει ότι εξευτελίζει, κατά κάποιον τρόπο, τον γονιό του μπροστά σε τρίτους.
Φταίει, όμως, μόνο το παιδί; Νομίζω πως ο τρόπος που ανατρέφουμε τα παιδιά σήμερα τους δημιουργεί την πεποίθηση πως το καθένα τους είναι το κέντρο του κόσμου. Πως έχουν μόνο δικαιώματα, πως δεν οφείλουν σεβασμό σε κανέναν και πως δεν χρειάζεται να περιμένουν καθόλου. Έτσι καταλήγουν να γίνονται επιθετικά ή και βίαια μόλις βρουν κάποια δυσκολία ή άρνηση.
Θα μπορέσουν να ωριμάσουν και να αναλάβουν ευθύνες με τέτοια νοοτροπία; Θα γίνουν χρήσιμα για την κοινωνία; Θα μπορούν να είναι ποτέ ευχαριστημένα από τη ζωή τους αφού είναι αδύνατο να τα έχουν όλα δικά τους και να εκπληρώνονται όλες οι απαιτήσεις τους; Νομίζω πως σε όλα αυτά η απάντηση είναι όχι, η κατάσταση είναι δύσκολη και φοβάμαι πως ίσως θα γίνεται όλο και χειρότερη.