Είμαι ο μόνος που δεν ηδονίζεται με τον Εμφύλιο;

Έχει αρκετά χρόνια που ακούμε σχεδόν κάθε μέρα κάτι για τα του Εμφυλίου της δεκαετίας του ’40, με τον ίδιο προβλέψιμο τρόπο που κάθε διαφωνία στο διεθνές ίντερνετ θα καταλήξει κάποτε στον Χίτλερ.

Δεν μιλάω φυσικά για ιστορικές αναφορές ή αφιερώματα που έχουν ενδιαφέρον και χρησιμότητα ούτε για το να πεις ότι δεν έπρεπε να νικήσουν οι φιλοναζί, αλλά στην επίκληση του Εμφυλίου στα καθημερινά ζητήματα ως τρόπο για να νικήσεις σε μια διαφωνία. «Εμένα ο παππούς μου στον Εμφύλιο μπλα μπλα μπλα», «εσύ στον Εμφύλιο θα ήσουν με τους γερμανοτσολιάδες δοσίλογους», «εσύ στον Εμφύλιο θα έσφαζες με κονσερβοκούτια» κλπ. Το πρόβλημα είναι πως με τη λύσσα που τους ακούς να τα λένε, ξέρεις πως ηδονίζονται. Πως (θεωρητικά τουλάχιστον) μπορεί και να ήθελαν να γίνει ένας Εμφύλιος και να κόψουν λαιμούς των αντιπάλων.

Μοιάζει αδύνατο πια να διαφωνήσεις με κάποιον (ή να μαζέψεις ψήφους) χωρίς να επαναφέρεις τα μίση και τα πάθη του Εμφυλίου

Προσωπικά σκέφτομαι τον Εμφύλιο και ανατριχιάζω. Εύχομαι να μην ξαναγίνει τέτοιο πράγμα, ελπίζω να μην φτάσουμε εκεί ποτέ ξανά γιατί τρέμω μη τυχόν και ξαναζήσει η χώρα τέτοιες μέρες όπου Έλληνες θα σκοτώνονται από Έλληνες.

Νιώθω πως είμαι απ’ τους λίγους. Εδώ και αρκετά χρόνια ξεκίνησε η φάση: από τους Χρυσαυγίτες, συνεχίστηκε μετά από κάποιους Αγανακτισμένους και αργότερα από μερικούς που παθιάστηκαν υπερβολικά με το άχρηστο, διχαστικό Δημοψήφισμα. Ο περισσότερος κόσμος μοιάζει -έστω και απ’ την ασφάλεια του πληκτρολογίου του- να θέλει αίμα.

Ακόμα και η Νατάσσα Μποφίλιου μοιάζει να ονειρεύεται εξεγέρσεις και ηγέτες για να πήγαινε ως αντάρτισσα μαζί τους να πολεμάει απ’ τα βουνά, όπως στον στον Εμφύλιο. Πολλοί δε απ’ τους καλλιτέχνες που την υπερασπίστηκαν, έξαλλοι που κάποιοι την κακοχαρακτήρισαν, κακοχαρακτήρισαν τρισχειρότερα και ακόμα πιο διχαστικά τους πρώτους…

Ο Εμφύλιος έχει μπει τόσο στην καθημερινή ορολογία κάποιων, που δε μπορούν ούτε μία προσβολή να κάνουν χωρίς να καταφύγουν στα εμφυλιακά κλισέ.

Ο Διονύσης Τσακνής είχε, από παλιότερα, εύκολες τέτοιες συγκρίσεις. Στο άρθρο του «Αγαπητέ μου ρουφιάνε» («Ελευθεροτυπία» 22.8.2002) ο τραγουδοποιός και πρώην πρόεδρος της ΕΡΤ ταύτιζε όσους θα έδιναν τότε πληροφορίες στην αστυνομία για τους δολοφόνους της 17 Νοέμβρη με τους κουκουλοφόρους της Κατοχής.

Αυτό το ανέφερε ως παράδειγμα ο Πάσχος Μανδραβέλης στην Καθημερινή («Διαμάχη για το παρελθόν»), με αφορμή τη Μποφίλιου: «Όσα είπε η κ. Μποφίλιου είναι προϊόν της ανοησίας που κυριάρχησε στη μεταπολίτευση, που μπέρδευε τον δωσιλογισμό με το καθήκον κάθε δημοκρατικού πολίτη να αναφέρει στις Αρχές κάθε πληροφορία που έχει για εγκληματικές ενέργειες.»

Με το που διάβασε την αναφορά του κ. Μανδραβέλη, ο κ. Τσακνής έκανε αυτό ακριβώς για το οποίο τον κατηγόρησαν: Στέλνοντας μια ανοιχτή επιστολή στον Μανδραβέλη με τίτλο «ΑΚΟΥ ΡΟΥΦΙΑΝΑΚΟ…» υπερέβαλε μελοδραματικά, χρησιμοποιώντας όλο το εμφυλιακό γλωσσικό οπλοστάσιο:

«Ακου ρουφιανάκο… (…) Ωρέ Πάσχο Μανδραβέλια, ωρέ τσολιά εσύ της στοχαστικής τάχα, αλλά και στοχευμένης δημοσιογραφίας στις δυο Ελλάδες που υπήρξαν μετά τον εμφύλιο, τόσο εγώ όσο και η Νατάσα, ανήκαμε στη μία. Εσύ, προφανώς στην άλλη (…) Ενας σώφρων εθνικά σκεπτόμενος συμπατριώτης σου και μάλιστα χωρίς κουκούλα συνέλαβε τον πατέρα μου για τον δώσει στους Γερμανούς, με το περίστροφο στον κρόταφο. Το τι ακολούθησε μπορείς να το υπολογίσεις. Κάτι θα πήρε το μάτι σου, κάτι θα διάβασες, κάτι θα σου έμεινε από τα τόσα ψέματα των… κομουνιστοσυμμοριτών (έτσι δεν τους λέτε στις συνάξεις σας;)».

Ρουφιάνοι, δύο Ελλάδες – η καλή και η κακή, δολοφονίες, κομουνιστοσυμμορίτες, ή εμείς ή αυτοί, ή μας τελειώνουν ή τους τελειώνουμε: Μοιάζει αδύνατο πια να διαφωνήσεις με κάποιον (ή να μαζέψεις ψήφους) χωρίς να επαναφέρεις τα μίση και τα πάθη του Εμφυλίου, χωρίς να χρεώσεις στον όποιο «αντίπαλο» ό,τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς.

Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που προωθούν ένα νέο εθνικό διχασμό βασισμένο στον παλιό, που στο τέλος χάνεις το μέτρημα. Με τον ίδιο τρόπο που η ψυχραιμία έχει ήδη χαθεί προ πολλού…