Γιώργος Τσαγκόζης
Αύγουστος η εποχή των μεγάλων πανηγυριών ανά την ελληνική επικράτεια, εκεί που το πνεύμα του Διονύσου συναντάει τη χριστιανική πίστη έστω και αν η χριστιανική πίστη υπάρχει εκεί συνήθως πλέον για να οργανώσει να ονοματίσει και να επωφεληθεί όσο γίνεται από τα πανηγύρια τα οποία υιοθέτησε από την αρχαιότητα.
Τα πιο διάσημα πανηγύρια που μάλιστα έχουν κάτι σαν Π.Ο.Π, συμβαίνουν στο νησί της Ικαρίας και μάλιστα αποτελούν κάθε χρόνο πόλο έλξης πολλών τουριστών. Πέρσι λοιπόν στο στην Ικαρία, έγινε το πρώτο Vegan πανηγύρι.
“Tο πρώτο χορτοφαγικό και vegan πανηγύρι θα πραγματοποιηθεί στον Στάβλο της Ικαρίας στις 12 Αυγούστου. Πρόκειται για ένα διαφορετικό πανηγύρι από όλα όσα έχουμε συνηθίσει, καθώς την θέση των κρεατικών φαγητών παίρνουν πεντανόστιμες χορτοφαγικές λιχουδιές.”
Είχαμε διαβάσει στην ERT, και ο Vegan Chef, Νίκος Γαϊτανός είχε ποστάρει αυτό:
Φέτος λοιπόν διαβάσαμε ένα εμπεριστατωμένο κείμενο της Μαρίας Μπαρέλη (Γαγλία), η οποία ειναι μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανε/μιου της Κρήτης. Γράφει η κα Μπαρέλη:
Η ιστορία που ακολουθεί είναι λίγο πολύ γνωστή· πέρυσι το καλοκαίρι, ένας φορέας με την ονομασία «Αιθέρας και Γαία» διοργάνωσε μια εκδήλωση, με στόχο την οικονομική ενίσχυση της δράσης του: «την προστασία των ζώων, του περιβάλλοντος και την προσωπική ανάπτυξη των ανθρώπων». Ο ίδιος φορέας βάπτισε την εκδήλωση αυτή «πανηγύρι» και μάλιστα «καινοτόμο», καθώς αντί για κατσίκια καταναλώθηκαν προϊόντα τεχνολογίας που υποκαθιστούν το κρέας και άλλα προϊόντα «βίγκαν» διατροφής. Για μέρες πριν και μετά την εκδήλωση, τα εθνικά ραδιοτηλεοπτικά και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης βούιζαν για το «πρώτο Ικαριώτικο vegan πανηγύρι». Ταυτόχρονα, μέσα στις παρέες, σε Συλλόγους και στα καφενεία άναψε η συζήτηση (δια ζώσης και ψηφιακά) για το εάν η εκδήλωση αυτή μπορεί να αυτο-προσδιορίζεται ως «Ικαριώτικο πανηγύρι» ή όχι. Φέτος, ο ίδιος φορέας προγραμματίζει το «δεύτερο βίγκαν πανηγύρι, που -όπως διατυμπανίζει- «ήρθε για να μείνει». Και αυτό, παρά τη διαδεδομένη άποψη -ιδιαίτερα μεταξύ εκείνων που εμπλέκονται με τη διοργάνωση των πανηγυριών και συμμετέχουν στους Συλλόγους του νησιού- για το ότι η εν λόγω εκδήλωση θα μπορούσε να ονομαστεί «γλέντι», χοροεσπερίδα ή ό,τι άλλο», «αλλά όχι πανηγύρι».
Και συνεχίζει λέγοντας:
“Αν το «βίγκαν πανηγύρι» ήταν «Ικαριώτικο πανηγύρι», τότε θα ήταν υπόθεση των χωριανών και των Συλλόγων τους, οι οποίοι προσφέρουν την εργασία τους και κινητοποιούν τοπικούς πόρους και σχέσεις, προκειμένου να παράγουν μια εφήμερη αφθονία αγαθών, που είναι η χαρακτηριστική συνθήκη των πανηγυριών. Αντ’ αυτού, το «βίγκαν πανηγύρι» είναι υπόθεση μιας παρέας που έχει οργανωθεί σε φορέα, ο οποίος δεν έχει σχέση με τα χωριά και τους Συλλόγους του νησιού και δεν έχει παρά ελάχιστες προσβάσεις σε τοπικούς πόρους και σχέσεις. Όμως, ένα πανηγύρι που δεν συγκεντρώνει τις προσφορές των χωριανών, γίνεται δύσκολη και οικονομικά δυσβάσταχτη υπόθεση. Για αυτό και ο φορέας αυτός χρειάστηκε να κινητοποιήσει σχέσεις και πόρους έξω από την τοπική κοινωνία: εταιρικούς χορηγούς, ισχυρούς φίλους και γνωστούς σε εθνικά και τοπικά μέσα ενημέρωσης. Από τη σκοπιά αυτή, δεν είναι παράδοξη η μεγάλη δημοσιότητα που έλαβε η εκδήλωση πέρυσι, ξεπερνώντας μάλιστα κατά πολύ τα δημοσιεύματα για το πανηγύρι της Λαγκάδας, που έγινε τρεις μέρες μετά!
Αν το «βίγκαν πανηγύρι» γινόταν όπως γίνεται στην Ικαρία, τότε θα γινόταν σε χώρο της κοινότητας (π.χ. πλατεία χωριού, αυλόγυρος εκκλησίας ή πολιτιστικού κέντρου κλπ.). Ενώ πέρυσι, αυτή η «βίγκαν» πρωτοβουλία φιλοξενήθηκε από τον Σύλλογο του Στάβλου, στην πλατεία του χωριού, φέτος ο ένας Σύλλογος μετά τον άλλον αρνήθηκε τη φιλοξενία. (3.) Εν τέλει, αφού μεσολάβησαν κοντά δυο μήνες από τότε που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανακοινωθεί ο τόπος της εκδήλωσης, ο χώρος βρέθηκε: ο περίβολος μιας εκκλησίας στην περιφέρεια του χωριού Κουνιάδοι. Μόνο που ο χώρος αυτός είναι ιδιόκτητος! Ούτε η εκκλησία και ο περίβολός της ούτε οι υποδομές και το νοικοκυριό, που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν, φτιάχτηκαν με τους κόπους και τις προσφορές των μελών της κοινότητας. Αλλά, φτιάχτηκαν από ιδιώτη, με πρωτοβουλία του, ανεξάρτητα από τη δικαιοδοσία της εκκλησίας και χωρίς καμία συμμετοχή της κοινότητας ή του Συλλόγου του χωριού. Την εκκλησία αυτή γιορτάζει ο ίδιος κάθε χρόνο, διοργανώνοντας ένα γλέντι, που -όπως ο φορέας της βίγκαν εκδήλωσης- ονομάζει «πανηγύρι». Και αυτό, παρά το ότι δεν γίνεται με τον τρόπο που συνηθίζεται στην Ικαρία.
Όλο το κείμενο εδώ
Δε θα πάρω θέση στη διαμάχη για τον ορισμό της λέξης πανηγύρι, αλλά παιδιά καλοκαίρι είναι να είστε αγαπημένα και να περνάτε καλά, είτε σε πανηγύρια, είτε σε πάρτι, είτε στην Ικαρία, είτε στην Αθήνα, είτε με προβατίνες, είτε με κινόα.