Γιώργος Τσαγκόζης
Ένα από τα ζητήματα που δεν έχουν σταματήσει, ειδικά μετά την απαρχή της κρίσης του 2008 να απασχολούν τους Έλληνες είναι η μετανάστευση. Η χώρα μας είναι συνηθισμένη στο να μεταναστεύουν οι πολίτες της, είτε ήταν στη δεκαετία του ’20 στην Αμερική ή τη δεκαετία του ’50-’60 στην Αυστραλία. Το ζήτημα της μετανάστευσης φαίνεται ότι στις δεκαετίες του 80-00ς είχε σταδιακά μειωθεί, μέχρι που έσκασε η οικονομική κρίση και άπειρος κόσμος έφυγε από τη χώρα, κάτι που ονομάστηκε και brain drain.
Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία του 1960
Ένας Έλληνες που έφυγε για τη Γερμανία στην αρχή της κρίσης, κάνει στο Reddit/Greece μία ενδιαφέρουσα ανάλυση για το πως είναι η ζωή στο εξωτερικό και τι να περιμένει κανείς.
Γράφει λοιπόν:
“Εδώ και καιρό κάνω lurk στο r/greece και το θέμα του εξωτερικού είναι ένα πολύ φορτισμένο θέμα με άπειρα ποστ και πολύ παραπληροφόρηση.
Κατά βάση υπάρχουν 2 camps r/greeceακιδων:
Οι «Το εξωτερικό γαμάει και είναι η λύση για όλα μας τα προβλήματα»
Οι «Οι Έλληνες του εξωτερικού μας έχουν ζαλίσει και πουλάνε φίδια, στο εξωτερικό ο κόσμος είναι μίζερος και οι άνθρωποι σκατένιοι»
Φυσικά, υπερβάλλω, αλλά νομίζω όλοι καταλαβαίνετε το νόημα αυτού που εννοώ.
Σαν κάτοικος Γερμανίας τα τελευταία 12 χρόνια, θα ήθελα να μοιραστώ με το σαμπ μερικές από τις δικές μου εμπειρίες και απόψεις, με την ελπίδα ότι θα δώσουν μια πιο ψύχραιμη τοποθέτηση που ίσως βοηθήσει και τους μεν και τους δε να καταλάβουν την άλλη μεριά. Σε τυχαία σειρά λοιπόν, εδώ μια μη διεξοδική λίστα:
Δεν υπάρχει η γη της επαγγελίας (και όχι Απαγγελίας, το διόρθωσα, λυσσάξατε): Πολλοί φαίνεται να σκέφτονται ότι βγαίνοντας έξω θα βρουν λύση σε όλα τους τα προβλήματα και θα ζήσουν καλά και εμείς καλύτερα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι όλες οι χώρες έχουν τα προβλήματα τους σε όλους του τομείς, και πάντα κάτι θα ανταλλάξεις για κάτι άλλο. Κανένα σύστημα δεν δουλεύει καταπληκτικά, όποτε θέλει πολύ (αντικειμενική) έρευνα για το μέρος που θες να πας, για να δεις αν τα προβλήματα του εκάστοτε μέρους είναι μικρότερα ή μεγαλύτερα από αυτά που έχεις στην Ελλάδα
Δεν υπάρχει το «αντικειμενικά καλύτερο» μέρος ή χώρα, υπάρχει μόνο το τι ταιριάζει στον καθένα. Έχουν πληκτρολογηθεί χιλιόμετρα κειμένου σε αυτό το σαμπ από ανθρώπους να τσακώνονται για τον καιρό/φαγητό στην Ελλάδα που δεν το βρίσκουμε πουθενά αλλού, για τους τέλειους μισθούς και τις ανθρώπινες συνθήκες στην τάδε χώρα, για τους κλειστούς και αχώνευτους ανθρώπους της βόρειας Ευρώπης και δεν ξέρω γη τι άλλες συγκρίσεις και στερεότυπα. Παιδιά, πρέπει να καταλάβουμε ότι στον καθένα ταιριάζει κάτι άλλο, και αυτό μόνο έχει σημασία. Για κάποιον ο τρόπος ζωής στη Σουηδία είναι όνειρο, για άλλον το να αφήσει τον ήλιο της Ελλάδας είναι αδιανόητο. Πριν πάρει ο οποιοσδήποτε μια απόφαση για το που θα κάνει την ζωή του, πρέπει να ψάξει μέσα του να δει τι πραγματικά τον κάνει χαρούμενο και το τι περιμένει από αυτή την ζωή.
Η εμπειρίες οποιουδήποτε σε μια χώρα δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, για αυτό κάθε ποστ που λέει για το ποσό φανταστικό είναι να είσαι προγραμματιστής στην Ολλανδία (με Ι5) μην το παίρνετε της μετρητοίς (ναι, ακόμη και το δικό μου ποστ). Η κάθε χώρα έχει τόσο ποικιλομορφία που τα βιώματα κάποιου είναι σχεδόν σίγουρο ότι δε θα ταιριάξουν με ενός δεύτερου. Ο καθένας βρίσκεται σε άλλο μέρος, σε άλλη δουλειά, με άλλες συνθήκες και με άλλους κοινωνικούς κύκλους και προσωπικές επιλογές που έχει κάνει θα αλλάξουν εντελώς το τι εικόνα έχει διαμορφώσει για μια χώρα. Κατά πάσα πιθανότητα η δικιά σου εμπειρία πηγαίνοντας εκεί θα είναι πολύ διαφορετική, όποτε ένα φίλτρο είναι απαραίτητο, ειδικά όταν διαβάζουμε απόλυτες απόψεις.
Αυτά τα λίγα, ελπίζω τα παραπάνω να βοηθήσουν να γεφυρώσουμε κάποια από τα χάσματα που έχουμε στο θέμα «Ελλάδα vs Εξωτερικό»”
Εκτός από το αρχικό ποστ, και οι απαντήσεις έχουν ενδιαφέρον:
“Αν και δε σκοπεύω να φύγω, κάτι που μου λείπει από την Ελλάδα και πιστεύω ότι ίσως υπάρχει σε άλλη χώρα είναι Η ΕΛΠΙΔΑ.
Κι όταν λέω ελπίδα εννοώ, την προοπτική με κόπο και θυσίες να έχω μια σχετικά καλή ζωή. Καλή ζωή με την έννοια ότι καλύπτω τα προς ζην αξιοπρεπώς και χωρίς άγχος και λίγα μικρά έξτρα για μένα.
Στην Ελλάδα του σήμερα μπορεί: να έχεις το καλύτερο πτυχίο, να είσαι άριστος στη δουλειά σου, να δουλεύεις σαν σκυλί. Αλλά αν δεν είσαι από τους τυχερούς που έλαβαν κάτι ή έχουν βοήθεια από γονείς, δε θα φτάσεις στο επίπεδο αυτό. Ό,τι κι αν κάνεις (τουλάχιστον νόμιμα και τίμια) θα είσαι ένα σκαλί κάτω από αυτό.”
“Για αυτούς τους ανθρώπους με τα υψηλά τυπικά προσόντα χωρίς κληρονομιά το εξωτερικό είναι μονόδρομος ό,τι και να λέμε. Δεν ξέρουμε αν εκεί που θα πάει θα ορθοποδήσει αλλά σίγουρα θα έχει κάποιες πιθανότητες που εδώ δεν θα έχει για πολλές δεκαετίες τουλάχιστον ακόμα. Μετά από ένα σημείο δεν τίθεται θέμα σταθμίζω τα καλά-κακά αλλά που έχω ελπίδες για σημαντικούς σταθμούς της ζωής κάποιου όπως αγοράζω ένα σπίτι με μισθωτή εργασία.”
“Συνήθως όσοι παίρνουν βοήθεια από γονείς έχουν φάει και το αντίστοιχο σκατό από γονείς. Με άλλα λόγια, προκειμένου οι γονείς να έχουν να βοηθήσουν λογικά τα παιδιά φάγαν στέρηση ακριβώς επειδή έκαναν οι γονείς τους οικονομίες, έλειπαν από το σπίτι λόγω δουλειάς, τα παρατάγανε στους παππούδες κτλπ. Γενικότερα, φάγανε αποξένωση και απομόνωση τα παιδιά έτσι ώστε όταν μεγαλώσουν να έχουν ένα σπίτι δικό τους.
Φυσικά, υπάρχουν παιδιά που ούτε αποξένωση φάγανε και μια χαρά τα βρίσκουν έτοιμα. Δεν αναφέρομαι φυσικά σε αυτά.”
Εσείς έχετε εμπειρία από την ζωή και την εργασία στο εξωτερικό; Αν ναι πιστεύετε ότι έχει δίκιο ο γραφών του πρώτου ποστ που λέει, ότι κάθε ένας έχει τελείως διαφορετική εμπειρία από το εξωτερικό και ότι δεν υπάρχει κάποια “κοινή αλήθεια”; Ή υπάρχουν παράγοντες που είναι κοινοί, όπως π.χ στο ότι έξω, υπάρχει αξιοκρατία;
