Μικροπράγματα
Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη, μια Ελληνίδα εργαζόμενη σε ανθρωπιστική οργάνωση μοιράστηκε την εμπειρία της από τα δύο χρόνια που έζησε στη Βόρεια Κορέα. Μέσα από μια διαδικτυακή συζήτηση τύπου Ask Me Anything (AMA), απάντησε σε δεκάδες ερωτήσεις χρηστών για την καθημερινή ζωή, την εκπαίδευση, το σύστημα υγείας, αλλά και τα στερεότυπα που περιβάλλουν τη χώρα.
Η ίδια έχει γράψει και βιβλίο με τίτλο In the Land of Kim: Two Years in North Korea (Μάιος 2025).
«Υπάρχουν άγραφοι κανόνες στην καθημερινότητα;»
Απάντηση:
«Δεν είναι τόσο ένας κατάλογος κανόνων, όσο μια γενικευμένη αίσθηση ότι η πίστη στην ηγεσία είναι μέρος της ταυτότητάς σου. Αυτό είναι εσωτερικευμένο. Ακόμη κι εγώ, μετά από δύο χρόνια, ένιωθα μερικές φορές ένα αίσθημα υπερηφάνειας για το πώς παρουσιαζόταν το σύστημα.
Υπάρχουν και πρακτικές συνήθειες, όπως ότι στην Πιονγιάνγκ δεν έπρεπε να καβαλάς ποδήλατο μπροστά από τον Πύργο Juche, αλλά να κατεβαίνεις από σεβασμό. Οι άνθρωποι μιλούσαν πάντα με σεβασμό για τους ηγέτες, χωρίς όμως να υπάρχει ρητός νόμος που το επέβαλε.
Πολλοί μύθοι που ακούμε στη Δύση δεν ισχύουν. Για παράδειγμα, εγώ χρησιμοποίησα κανονικά λεωφορεία και τραμ, ενώ έπαιζα με τον γιο μου σε παιδικές χαρές μαζί με άλλες οικογένειες».
«Πώς διασκεδάζουν οι πολίτες;»
Απάντηση:
«Ο μέσος πολίτης περνά τον ελεύθερο χρόνο του πιο απλά. Συναντιούνται οικογένειες, παίζουν παιδιά στις πλατείες, κάνουν πικνίκ δίπλα στο ποτάμι. Υπάρχουν και μπαρ ή εστιατόρια πιο “δυτικού τύπου”, αλλά αυτά είναι για την ελίτ. Ο απλός κόσμος βρίσκει χαρά στις μικρές στιγμές».
«Τι γίνεται με την υγεία και την εκπαίδευση;»
Απάντηση:
«Υπάρχει δημόσιο σύστημα υγείας με οικογενειακούς γιατρούς και νοσοκομεία, αλλά η ποιότητα διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Στην εκπαίδευση, όλοι ακολουθούν το ίδιο πρόγραμμα σπουδών. Υπάρχουν πανεπιστήμια, αλλά η πρόσβαση σε αυτά εξαρτάται από το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας».
«Σε ποια πόλη ζούσατε;»
Απάντηση:
«Ζούσα κυρίως στην Πιονγιάνγκ, αλλά ταξίδεψα και σε πολλές επαρχίες. Αυτό ήταν εφικτό λόγω της ειδικής βίζας που είχαμε μέσω της οργάνωσης. Δεν επιτρεπόταν όμως η πρόσβαση σε δύο περιοχές που πιστεύαμε ότι σχετίζονταν με πυρηνικές εγκαταστάσεις».
«Νιώσατε ποτέ κίνδυνο;»
Απάντηση:
«Ποτέ. Οι Βορειοκορεάτες είναι από τους πιο φιλικούς και ευγενικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Θυμάμαι να τρέχω κατά μήκος του ποταμού Taedong και να μου δίνουν νερό ή να με καλούν να φάω μαζί τους».
«Οι ξένοι πρέπει να ακολουθούν τους ίδιους κανόνες;»
Απάντηση:
«Ναι, σε μεγάλο βαθμό. Για παράδειγμα, η κατοικία μας οριζόταν από το κράτος, όπως και για τους ντόπιους. Τα παιδιά των ξένων παρακολουθούσαν σχολεία με το ίδιο πρόγραμμα. Η βασική διαφορά ήταν ότι είχαμε μεγαλύτερη πρόσβαση σε μετρητά και στο διαδίκτυο μέσω της οργάνωσής μας. Δεν ήμασταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουμε σε τελετουργίες, όπως οι επισκέψεις σε μνημεία».
«Υπήρχαν άλλες εθνικότητες στα σχολεία των ξένων;»
Απάντηση:
«Ναι. Στην τάξη του γιου μου υπήρχαν παιδιά από Νιγηρία, Πακιστάν, Ινδία, Ρουμανία, Κούβα, Ιταλία, Μογγολία, Ινδονησία, Βιετνάμ, Γερμανία. Υπήρχαν επίσης ξεχωριστά σχολεία για Ρώσους και Κινέζους».
«Πώς λειτουργεί η κοινωνική κινητικότητα;»
Απάντηση:
«Παραδοσιακά, το “songbun” –το κοινωνικό σύστημα ταξινόμησης– καθόριζε τα πάντα: από το πού ζεις μέχρι με ποιον παντρεύεσαι. Ένα “κακό” songbun σε καταδίκαζε στη χειρωνακτική εργασία, ενώ ένα “καλό” άνοιγε δρόμους προς την ελίτ.
Σήμερα, τα πράγματα αλλάζουν. Η άνοδος των αγορών και των χρημάτων επιτρέπει μεγαλύτερη κινητικότητα. Η οικογενειακή καταγωγή παίζει ακόμα ρόλο, αλλά η εκπαίδευση, τα χρήματα και οι γνωριμίες μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα κάποιου».
Όλο το AMA εδώ
