Γιώργος Τσαγκόζης
Τα ίντερνετ καφέ στα τέλη της δεκαετίας του 90 και στις αρχές του 2000 ήταν μυθικά μέρη για τους έφηβους της εποχής. Τα ουφάδικα είχα αρχίσει να εξαφανίζονται και το ίντερνετ έκανε δειλά δειλά την εμφάνιση του στη χώρα μας και τα βιντεοπαιχνίδια που μπορούσες να παίξεις με τους φίλους σου αλλά και με αγνώστους online άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους.
Η άφιξη του ίντερνετ και των multiplayer παιχνιδιών, έφερε ένα νέο είδος μαγαζιών, τα internet cafe, εκεί μπορούσε να χρησιμοποιήσεις το γρήγορο ίντερνετ των καταστημάτων (γιατί τότε το σπιτικό ίντερνετ ήταν τόσο αργό που για να κατεβάσεις μία ταινία 650 mb ήθελες καμιά βδομάδα) για να τσατάρεις, να δεις τα mail σου, να κατεβάσεις καμιά ταινία και κυρίως για να παίξεις τα τελευταία παιχνίδια για υπολογιστές.
Ένα από τα γνωστότερα internet cafe το οποίο υπάρχει ακόμα ήταν το Bits And Bytes στην Ακαδημίας. Ένα μαγαζί το οποίο άνοιξε το 1998 και ήταν ένα 24ωρο καταφύγιο για τους έφηβους που ήθελαν να το σκάσουν από το σπίτι και να λιώσουν στα δημοφιλή παιχνίδια της εποχής, όπως το counterstrike και αργότερα το Lol.
Πριν από λίγες μέρες πέρασα έξω από το μαγαζί και είδα κλειστό και αυτόματα σκέφτηκα, ότι ήρθε το τέλος εποχής για το BnB και γενικά για τα ίντερνετ καφέ, αλλά μετά πρόσεξα ότι είχε ένα a4 κολλημένο που έγραφε ότι το κατάστημα ανακαινίζεται! Για να μη μακρηγορώ, είπα να ψάξω την σελίδα του μαγαζιού στο facebook μπας και βρω τίποτα παλιές φωτό από τα lan party που γινόταν στο κατάστημα ε και έπεσα σε έναν θησαυρό από φωτογραφίες που τραβήχτηκαν πριν από 20 χρόνια ένα βράδυ στα υπόγεια του Bnb με νεαρούς να παίζουν Counterstrike!
Μίλησα με τον James Chatzina που δούλευε 5 χρόνια σε αυτό το κατάστημα για να μας δώσει λίγο το vibe της εποχής και του internet cafe.
“Ξεκίνησα να δουλεύω για τα BnB το 2001, πριν ανοίξουν τα υπόλοιπα μαγαζιά, πριν φτιαχτεί το -2 (υπόγειο). Είδα τα πάντα να συμβαίνουν τη στιγμή που συνέβαιναν. Δούλευα στο internet café, που ήταν στο ισόγειο, και δεν είχα μεγάλη ασχολία με τα παιχνίδια (πέραν του ότι έπαιζα).
Είχα μόλις απολυθεί από το στρατό και δούλευα part-time σε μία εταιρεία ως τεχνικός Η/Υ. Ταυτόχρονα, πήγαινα και σε ένα κρατικό ΙΕΚ και σπούδαζα το ίδιο αντικείμενο. Είχα ανακαλύψει το mIRC τότε και, κυριολεκτικά, είχα “καεί”. Όλα μου τα βράδια τα περνούσα σε ένα νετ-καφέ στη γωνία απέναντι από το Μουσείο, αλλά αυτό έκλεινε στις 12. Βρήκα λοιπόν το BnB στην Ακαδημίας, που ήταν 24ωρο. Πήγα 2-3 φορές και μετά έπιασα το αφεντικό και του ζήτησα δουλειά. Είχε μόνο τη βραδινή βάρδια και, απ’ όσο μου είπε μετά, με ήθελε εκεί γιατί ήμουν αρκετά μεγαλόσωμος (επί λέξει μου είπε «μοιάζεις με μπουλντόγκ») και θα μπορούσα να σταθώ σε περίπτωση που γινόταν κάποια φασαρία το βράδυ. Δεν με πείραζε καθόλου, περνούσα τα βράδια μου διαβάζοντας και κάνοντας τσάτ.
Από εκείνες τις εποχές, τι να πρωτοθυμηθώ; Τις πορείες στα Εξάρχεια, το κάψιμο της Τράπεζας Κύπρου απέναντί μας, το χιόνι το 2005 στην Αθήνα που μπλόκαρε το κέντρο και εμείς παίζαμε χιονοπόλεμο στην άδεια Ακαδημίας επειδή τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να ανέβουν πάνω. Έκανα πολλούς φίλους, γνώρισα πολύ κόσμο και νιώθω πραγματικά τυχερός επειδή το μέρος είχε γίνει ένα κομβικό σημείο. Φίλοι έρχονταν και άφηναν λεφτά για να τους πάρω εισιτήρια από το Rock City για συναυλίες. Μετά τις 12 η playlist μου έπαιζε Wolfsheim και Depeche Mode (καμιά φορά τα ξημερώματα, όταν είχαν φύγει όλοι, έπαιζε και Dark Tranquillity), και κόσμος ερχόταν και άραζε να τα πούμε.
Γνώρισα και πολλούς γνωστούς: ηθοποιούς, ανερχόμενους τραγουδιστές, τηλεπερσόνες και όλες τις φυλές της νύχτας να περνούν από το πλατώ του BnB Ισόγειο για να αράξουν σε ένα PC, να τσατάρουν, να κατεβάσουν τραγούδια ή να γνωρίσουν κόσμο μέσα από τα – τότε – κοινωνικά δίκτυα.
Έχω ένα σωρό ιστορίες, ειλικρινά, οι περισσότερες θα πρέπει να έχουν PG-17 μπροστά. Θυμάμαι ένα βράδυ που ήρθαν κάτι πιτσιρικάδες από τον πάνω όροφο και μου είπαν με χάχανα ότι ένας κύριος κάποιας ηλικίας είχε βγάλει το… μόριό του στην κάμερα και το έδειχνε σε κάποιον, και εγώ αναγκάστηκα να πάω και να τον συνοδεύσω έξω από το μαγαζί (με όσο τακτ μπορούσα να διαθέσω).”
Τα ίντερνετ καφέ που για πάνω από μία δεκαετία υπήρξαν χώροι προσκυνήματος για δεκάδες κυρίως άνδρες έφηβους κλείνουν σιγά σιγά ακολουθώντας την τύχη των βιντεκλάμπ, αφήνοντας αμυδρά το στίγμα τους στην πολιτισμική κουλτούρα των εποχών της “ευημερίας” τότε που το λιώσιμο στο νετ καφέ με το χαρτζιλίκι των γονιών θεωρούνταν κάτι το νορμάλ και στο μεταίχμιο των εποχών που το ίντερνετ δεν είχε γίνει ακόμα ένα κομμάτι της καθημερινότητας μας.
