Γιώργος Τσαγκόζης
Πολλές φορές, όταν γκρεμίζονται παλιά οικήματα, υπάρχουν κάποια σημάδια τους που μένουν εκεί, να θυμίζουν ότι κάποτε, αυτό το οίκημα έζησε καλύτερες μέρες, κάποτε κάποιοι που έζησαν εκεί, αγάπησαν, ερωτεύτηκαν, μάλωσαν και ότι κάποια από τα σημάδια της ζωής τους, που τώρα έχει αποκοπεί από το σπίτι ή και από τον κόσμο μας, έχουν μείνει στον χώρο που έζησαν για να τους θυμίζουν.
Είτε είναι μία ζωγραφιά στον τοίχο, είτε κάποιο σπασμένο η παρατημένο αντικείμενο, μία ξεχασμένη κορνίζα με μία ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Μου αρέσουν τα παλιά, παρατημένα κτίρια, συχνά κοιτάζω μέσα, από κλειδαρότρυπες που έχει δεκαετίες να μπει κλειδί μέσα τους, μέσα από σκονισμένα ή σπασμένα τζάμια και έτσι σαν αρχαιολόγος του πρόσφατους παρελθόντος, ρίχνω μια ματιά σε δωμάτια έρημα 20-30-50 χρόνια.
Συνήθως μέσα βλέπω κάνα σιδερένιο κρεββάτι χωρίς στρώμα, καμιά παλιά φωτογραφία και τίποτα σαρακοφαγωμένα ρούχα, όλα αυτά καλυμμένα από ένα στρώμα λάσπης και σκόνης.
View this post on Instagram
View this post on Instagram
Ένας φίλος όμως ανέβασε στο twitter κάτι που δεν είχε ξαναδεί εγώ ούτε από ό,τι φάνηκε από τα σχόλια και πολύς κόσμος. Ένα σπίτι που λείπει και ένα πουκάμισο που ακόμα κρέμεται στον πρώτο όροφο, σαν ένα φάντασμα που περιμένει να τρομάξει κάποιον αλλά κανείς δεν έρχεται.
Κουφό ; Η μονοκατοικία έχει κατεδαφιστεί αλλά υπάρχει ακόμα για χρόνια ένα πουκάμισο κρεμασμένο στη ντουλάπα της άλλοτε μονοκατοικίας.
Νεωσοίκων και Ευεργετών.
Στον Πειραιά. pic.twitter.com/fu9RAd190c— LUX (@madrilenium) November 26, 2024
Από κάτω σχολιάζουν:
Κουφό, και κάπως θλιβερό.
— Thomas Mavrofides 🇵🇸 (@blacktom1961) November 26, 2024
Αποτύπωμα ζωής που υπήρξε εκεί, στεκεται να κοιταζει το κενο
— kstmkr (@kstmkr) November 26, 2024
Σαν ιδέα κάποιου ζωγράφου
— xenia leoni (@xenialeoni) November 26, 2024
Άραγε, τι συνέβη και δεν πρόλαβε ο ιδιοκτήτης του πουκάμισου ή κάποιος άλλος να το μαζέψει, αφήνοντάς το να παραμείνει εκεί, σαν μια τρύπια σημαία μιας χώρας που έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει;
Ζω στην γειτονιά αυτή 25 χρόνια! Η μητέρα μου 50! Το σπίτι αυτό ξεκίνησε να πέφτει όταν η μητέρα μου ήταν στο δημοτικό…. Εγώ θυμάμαι πάντα το πουκάμισο αυτό κρεμασμένο στην εντοιχισμένη ντουλάπα και προσπαθώ να φανταστώ το σπίτι αυτό ολόκληρο…πρώτη φορά είδα φωτογραφία απο ολόκληρο το κτίσμα…
Το τρυπιο μου πουκαμισο, σημαια εχω βαλει, οταν περνουν περαστικοι, να με θυμουνται παλι,μα αν με θυμουνται να γελουν, τα ματια να μην κλαινε, γιατι το πρωτοφορεσα, σε μια γιοιρτη να λενε, μ’ αυτο εντυθηκα γαμπρος, μ’ αυτο και στο πτυχιο, και τη ζωη μου εζησα, σαν ομορφο βιβλιο