Γεννήθηκε στη Σαϊγκόν, σε μια φυτεία ρυζιού στα τέλη του 1988 -υπήρξε «μωρό του πολέμου»- πέρασε ένα χρόνο σε στρατόπεδο μεταναστών στις Φιλιππίνες και τελικά στα δύο του χρόνια βρέθηκε να ζει στις ΗΠΑ, στο Κονέκτικατ.
Η μητέρα του ήξερε μόνο τα τρία πρώτα γράμματα της αλφαβήτου, και ο ίδιος υποψιάζεται πως σχεδόν όλη η οικογένειά του είναι δυσλεκτική. Όμως ο Ocean Vuong, τελικά, έμαθε γράμματα στα 11 του και τα αγάπησε πολύ.
ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΑΓΑΠΗΣΩ ΤΟΝ ΟΣΙΑΝ ΒΟΝΓΚ
Όσιαν, μη φοβάσαι.
Το τέλος του δρόμου είναι τόσο μακριά
που ήδη ξοπίσω μας είναι.
Μην ανησυχείς. Πατέρας σου είναι ο πατέρας σου
μέχρι ο ένας από τους δυο σας να το ξεχάσει. Όπως
οι σπόνδυλοι δε θα θυμούνται τα φτερά
όσες φορές κι αν τα γόνατά μας
αγγίξουν την άσφαλτο. Όσιαν,
ακούς; Το ομορφότερο σημείο
του σώματός σου είναι οπουδήποτε
πέφτει η σκιά της μητέρας σου.
Εδώ το σπίτι όπου τα παιδικά χρόνια
λαξεύονται σ’ ένα κόκκινο σύρμα-παγίδα.
Μην ανησυχείς. Απλά πες το ορίζοντα
& δε θα το φτάσεις ποτέ.
Εδώ το σήμερα. Πήδα. Υπόσχομαι πως
σωστική λέμβος δεν είναι. Εδώ ο άντρας
με χέρια τόσο πλατιά για να μαζέψουν
την αποχώρησή σου. & εδώ η στιγμή,
λίγο αφού τα φώτα σβήσουν, όταν μπορείς να δεις ακόμα
τον αμυδρό πυρσό ανάμεσα στα πόδια του.
Τον χρησιμοποιείς ξανά & ξανά
ώστε να βρεις τα δικά σου χέρια.
Ζήτησες μία ακόμα ευκαιρία
& δόθηκε ένα στόμα ν’ αδειάσεις.
Μη φοβάσαι, οι πυροβολισμοί
είναι μονάχα ήχοι ανθρώπων
που προσπαθούν να ζήσουνε λίγο ακόμα
& αποτυγχάνουν. Όσιαν. Όσιαν –
σήκω επάνω. Το ομορφότερο σημείο του σώματός σου
είναι εκεί που κατευθύνεται. & να θυμάσαι,
ότι η μοναξιά είναι επίσης χρόνος
που περνάμε με τον κόσμο. Εδώ,
μες το δωμάτιο αυτό, όλοι τους παρευρίσκονται.
Φίλοι νεκροί περνάνε
μέσα σου σαν αεράκι
μέσα από μελωδό. Εδώ ένα γραφείο
με πόδι κουτσό & ένα τούβλο
να το στηρίξει. Ναι, εδώ ένα δωμάτιο
τόσο ζεστό, τόσο-αιμάτινο-κοντά,
υπόσχομαι θα ξυπνήσεις –
& θα μπερδέψεις τους τοίχους αυτούς
με δέρμα.