Γιώργος Τσαγκόζης
Στις 11 Σεπτεμβρίου έγινε η έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς. “Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν” έλεγε ο Νίκος Παπάζογλου στον Υδροχόο και ως ένα βαθμό ισχύει και για τη σχολική έναρξη της χρονιάς.
Πήγα πρώτη δημοτικού το μακρινό 1988 και μέχρι το πέρας των μαθητικών μου υποχρεώσεων, 12 χρόνια μετά και παρότι άλλαξα μπόλικα σχολεία, η πρώτη μέρα στο σχολείο, ήταν σαν την ημέρα της Μαρμότας. Η μόνη διαφορά ήταν ότι μετά το δημοτικό, την ημέρα του αγιασμού, δεν έκαναν πλέον την εμφάνιση τους οι γονείς. Οι τελετές πάντως ήταν πανομοιότυπες, και οι ευχές το ίδιο. Μετά την παραμονή στο προαύλιο, πηγαίναμε όλοι στις νέες μας αίθουσες να παραλάβουμε τα βιβλία μας, να κάνουμε κάποιο catchup από τις διακοπές και να γνωρίσουμε τους νέους μας δασκάλους-καθηγητές. Παρότι όλα αυτά μπορεί να ακούγονται οικεία στους μεγαλύτερους και μπορεί και στους τωρινούς μαθητές, οι διαφορές με την πρώτη μέρα του σχολείου τώρα, είμαι σίγουρος ότι είναι πολύ μεγαλύτερες από ό,τι μπορεί να φαίνονται εκ πρώτης ματιάς.
Εισχωρήσαμε, με σεβασμό στη μεγάλη ψηφιακή βιβλιοθήκη του Ελληνικού ρετρο-κάλτ, τη σελίδα Lumpen- Retrolletarios, και ανακαλύψαμε, ένα ρεπορτάζ του Σκάι το οποίο δείχνει, ότι τα πράγματα ακόμα και τότε, τις εποχές προ μνημονίων και της επίπλαστης ευμάρειας του “εκσυγχρονιστικού” ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, όσον αφορούσαν την παιδεία, ήταν απαράδεκτα.
Το βίντεο ξεκινάει με ένα περιπετειώδες bebop μουσικό χαλί, που συνοδεύεται με πλάνα από γκραφίτι και σκουπίδια και τη ρεπόρτερ του Σκάι, με γκαζωμένη φωνή, έτοιμη να στηλιτεύσει όλες τις αστοχίες του εκπαιδευτικού συστήματος που είχαν μπει “κάτω από το χαλί” και εμφανίστηκαν ξανά την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς.
“Επιστροφή στα θρανία, η σχολική περίοδος 95-96 έχει ήδη αρχίσει, και αν είστε από τους αισιόδοξους καλά κάνετε και είστε, αλλά προβλήματα θα υπάρχουνε και φέτος καθώς στην πατρίδα μας τα προβλήματα ποτέ δε σταματούν αλλά πάντα διαιωνίζονται”
Λέει η ρεπόρτερ, ενώ στο πλάνο βλέπουμε κάποιον μαθητή να τρέχει με ένα παπάκι σε κάποιον σχολικό διάδρομο (νομίζω της Γκράβας).
Μετά, παίρνει συνέντευξη σε έναν μαθητή (που πρέπει να είναι συνομήλικος μου τώρα, δηλαδή 40+) ο οποίος παραπονιέται για την εκμάθηση των σχολικών βιβλίων, που γίνεται στο πλαίσιο της λεγόμενης “παπαγαλίας”, κάτι που από ό,τι με ενημερώνουν οι νεότεροι μου συνάδελφοι, εξακολουθεί να υφίσταται και εν έτει 2023.
Κατόπιν, ένας κύριος, που δεν κατάλαβα τι αρμοδιότητες έχει εξηγεί ότι:
“Μετά τον Νοέμβριο θα αρχίσουν και οι καταλήψεις” κάτι που αν και έχει μειωθεί σε ένταση και ποσότητα την τελευταία δεκαετίας, εξακολουθεί να συμβαίνει.
Η ρεπόρτερ ξεδιπλώνει όλη την ειρωνική της διάθεση, και σε λόγο που παραπέμπει σε ακροαριστερή φράξια, αναφέρει τα σχολεία σαν φυλακές και αρχίζει και λέει ότι, οι “αίθουσες είναι μεγάλες”,”τα θρανία καθαρά”, “ενώ οι δεξαμενές πετρελαίου είναι γεμάτες για τις κρύες μέρες του χειμώνα”, λέει διανθίζοντας τις ατάκες της με πλάνα από διαλυμένες αίθουσες, θρανία και καλοριφέρ, ενώ για το τελευταίο πλάνο η ατρόμητη ρεπόρτερ καταλήγει με ένα μαντήλι στο χέρι στις τουαλέτες.
Όλο το ρεπορτάζ:
Ενδιαφέρον έχουν και κάποια από τα σχόλια κάτω από το βίντεο:
27 χρόνια μετά, δεν ξέρω αν έχουμε πάει πίσω όσον αφορά τα θέματα των εγκαταστάσεων, της παπαγαλίας και γενικότερα των θεμάτων που αφορούν τη σχολική παιδεία αλλά είμαι, παραπάνω από σίγουρος, ότι δεν έχουμε πάει και καθόλου μπροστά.
