Άρης Δημοκίδης
Δεν ξέρουμε αν κάποια απ’ τις χτεσινές φωτιές ήταν προϊόν εμπρησμού (πολύ περισσότερο αν τις έβαλαν οι Ρώσοι ή… ο ΣΚΑΪ -ακούστηκαν και αυτά). Και επιπλέον υπάρχουν πολλές αιτίες για τις πυρκαγιές, συνήθως είναι πιο ‘φυσικά’ τα αίτια, ενώ άλλες φορές φταίνε οι παράνομες χωματερές μας, και όσα έχουμε κάνει στη φύση. Όμως γνωρίζουμε πως τις τελευταίες δεκαετίες έχουν συλληφθεί εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες εμπρηστές. Κι όμως, όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου, κανείς δεν ξέρει ούτε ένα όνομα.
Όχι επειδή είναι κρυφά, αλλά επειδή κανείς δε νοιάστηκε. Περισσότεροι θυμούνται εκείνον τον εμπρηστή που κυνηγούσε ο Ταξίαρχος Θεοχάρης στη σαπουνόπερα του Φώσκολου «Καλημέρα Ζωή» παρά κάποιον αληθινό εμπρηστή, υπεύθυνο για τεράστια καταστροφή.
Τη μέρα της εκάστοτε πυρκαγιάς, ο κόσμος θα πει μηχανικά «να τους πιάσουν και να τους κάψουν ζωντανούς!», αλλά μετά, πάμε για άλλα. Και τα ΜΜΕ φυσικά δεν ενημερώνουν μετά, ή κι όταν ενημερώνουν δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Η δημόσια διαπόμπευση για τα «εγκλήματα» που κάνει, ξερωγώ, ο Χανταμπάκης, η Δαλάκα ή ο Σωκράτης του Power of Love, όχι μόνο είναι χίλιες φορές μεγαλύτερη, αλλά πουλάει και πολύ περισσότερο.
Ακόμα δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτό που είπε ο πρώην αρχηγός του Πυροσβεστικού Σώματος κ. Ανδριανός Γκουρμπάτσης: «Το 40% των εμπρηστών που καταδικάστηκαν την 12ετία 1986-1998 είχαν βάλει περισσότερες από μία φωτιές. Παρ’ όλα αυτά, σε σχεδόν 9 από τις 10 περιπτώσεις επιβεβαιωμένων εμπρηστών δεν παραπέμπεται σε δίκη κανείς. Και από αυτούς που παραπέμπονται, καταδικάζονται μόνο 2 στους 10! Το 2007 υπήρχαν στην Ελλάδα 151 επιβεβαιωμένοι υπότροποι εμπρηστές, που είχαν επαναλάβει το κακούργημα του εμπρησμού μέχρι και 5 φορές ο καθένας. Ούτε ένας από αυτούς δεν κρατείτο.»
Είναι πράγματα γνωστά αυτά, κι όμως αδιαφορούμε. Δεν λέω πως πρέπει να υποστούν bullying ή ξυλοφόρτωμα οι εμπρηστές, σε καμία περίπτωση. Όμως όταν για ψύλλου πήδημα οι Έλληνες μισούν τυχαίους τηλεστάρ επειδή απλά τους βρίσκουν αντιπαθείς και εύχονται ψόφους και καρκίνους στα social media, έχει ενδιαφέρον η αδιαφορία σχετικά με άτομα που έκαναν πραγματικά εγκλήματα. Αδιαφορία όχι μόνο για τα άτομα και τα ονόματά τους, αλλά και για τα κίνητρά τους.
Άραγε παίζει ρόλο πως μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού, λίγο έως πολύ, έχει ωφεληθεί κατά καιρούς από πυρκαγιές;
Σε μια χώρα που ο κάθε Χανταμπάκης γίνεται άγρια μισητός εν μια νυκτί χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο -και παραμένει στιγματισμένος-, οι καταδικασμένοι εμπρηστές τυγχάνουν μιας περίεργης ασυλίας, χάρη στην αδιαφορία μας.
Το γεγονός πως δεν τιμωρούνται ιδιαίτερα τους δίνει το ΟΚ να συνεχίσουν και να το ξανακάνουν. Όμως η σιωπηλή, ακούσια αποδοχή της ατιμωρησίας τους από τον κόσμο, μοιάζει να τους δίνει και ηθική νομιμοποίηση.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πολύ αστοχο το άρθρο και ακόμα περισσότερο η σύγκριση…
Δεν συγκρίνεται ο (κάθε) Χανταμπάκης με τους εμπρηστές, αλλά οι δυσανάλογες αντιδράσεις του κόσμου απέναντί τους.
Γιατί όμως σας φάνηκε «πολύ άστοχο»; Θα είχε ενδιαφέρον να ακούσουμε την άποψή σας.
Θα συμφωνήσω με Mirka1985. Το θέμα είναι πολύ μεγάλο για να αναλυθεί σε ένα σχόλιο. Ο οποιοσδήποτε τηλεοπτικός χαρακτήρας χτίζεται απο τα ΜΜΕ στο δεδομένο σύστημα. Δεν είναι χαζός ο κόσμος (που η αλήθεια είναι ότι το υπονόησες κ λίγο στο άρθρο σου) ασχολείται με τα επίκαιρα που παρουσιάζονται. Είναι τόσα τα θέματα για τα οποία δεν πετιούνται κατάρες πχ. Ισραήλ, ξέπλυμα Χρυσαυγιτών απο τους περισσοτερους κλπ. Μας έφαγαν οι αντιδράσεις στο ιντερνετ..
γιατι να μην υποστουν bulling; Το ξυλοφορτωμα λιγο ειναι, δεσιμο εκει στα δεντρα να καει ο ιδιος απ τη φωτια που εβαλε, να δει τι ωραια ειναι να κατακαιει τοσο κοσμο
Κοιτάξτε, ο εμπρησμός δασών είναι ένα βαθύτατα αντικοινωνικό έγκλημα, συμφωνώ. Προκαλεί τεράστια καταστροφή σε δέντρα που χρειάστηκαν δεκαετίες να μεγαλώσουν. Ισοπεδώνει την άγρια ζωή. Θέτει σε κίνδυνο αμέτρητες περιουσίες και συχνά, ζωές. Συγκριτικά για το τίποτα, για να φάνε πέντε-δέκα άνθρωποι μερικά καμμένα οικόπεδα και μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Ωστόσο, οι δασικές πυρκαγιές αλλά μερικές φορές και οι φωτιές σε βιομηχανικά και αστικά ακίνητα, είναι δύσκολο να αποδειχθούν ως εμπρησμοί και, ακόμη περισσότερο, να εξιχνιαστούν. Τα στοιχεία συχνά καταστρέφονται ή αλλοιώνονται από τη φωτιά, οι εμπρηστικοί μηχανισμοί μπορεί να είναι τόσο απλοί όσο και ένα αναμμένο τσιγάρο μέσα σε ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Μικρή διόρθωση: κατά κανόνα ασκείται ποινική δίωξη (ας πούμε κατ’ αγνώστων) για τις πυρκαγιές, ανατίθεται σε ανακριτή αλλά, εφόσον δεν εντοπιστεί ύποπτος, τίθεται “στο αρχείο αγνώστων δραστών”.
Βέβαια εμείς δε μιλάμε για όσους δεν καταδικάστηκαν ή δεν βρέθηκαν, αλλά για όσους *καταδικάστηκαν*. Και είναι πάρα πολλοί.
Αναφέρετε “Παρ’ όλα αυτά, σε σχεδόν 9 από τις 10 περιπτώσεις επιβεβαιωμένων εμπρηστών δεν παραπέμπεται σε δίκη κανείς.” Εκεί προσπαθώ να δώσω μιαν άλλη προοπτική, ότι συχνά δεν υπάρχουν στοιχεία για την εξιχνίαση. Π.χ., να προσθέσω εδώ, βρίσκεται ένα λιωμένο δοχείο με υπολείμματα εύφλεκτο υγρού αλλά καθόλου αποτυπώματα, υπάρχουν μαρτυρίες για ύποπτες κινήσεις ατόμων αλλά οι περιγραφές δεν αρκούν για ταυτοποίηση κλπ. Τώρα αν η πηγή που αναφέρετε κυριολεκτεί, ότι υπάρχουν επιβεβαιωμένοι ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ εμπρηστές που δεν καταδικάζονται, αυτό οπωσδήποτε μου φαίνεται αξιοσημείωτο και ανεξήγητο και δεν ξέρω πώς να το σχολιάσω. Περαιτέρω, αναφέρετε “Και από αυτούς που παραπέμπονται, καταδικάζονται μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Α, συγγνώμη, εννοείτε την υπερβολικά επιεική ή αδιάφορη στάση της κοινωνίας απέναντι σε όσους καταδικάστηκαν από τα δικαστήρια. Ε γι’ αυτό, όπως είπα στο πρώτο μου σχόλιο, δεν ξέρω, δεν το έχω προσέξει ιδιαίτερα.
Νομίζω ότι αν υπήρχε ενδιαφέρον θα το είχατε προσέξει. Την αδιαφορία, όπως είναι φυσικό, δεν την προσέχουμε
Μα… Το άρθρο εγείρει αυτό το ζήτημα! Λέτε: “Είναι πράγματα γνωστά αυτά, κι όμως αδιαφορούμε” και “Η σιωπηλή αποδοχή όμως τους δίνει και την ηθική νομιμοποίηση”. Αυτήν την αδιαφορία και τη σιωπή της κοινωνίας που διαπιστώνετε αμφισβητώ (σε κάποιον βαθμό) διότι ακούω συχνά τον κόσμο να μιλάει με απέχθεια για τους “οικοπεδοφάγους”. Επαναλαμβάνω, όμως, αυτά τα οικόπεδα μέσα στα καμμένα και μελλοντικώς βίλες μέσα στα αναδασωμένα, κάποιοι συμπολίτες μας τα αγοράζουν και κάποιοι τοπικοί και κεντρικοί αξιωματούχοι δεν τα ξηλώνουν, οπότε, φυσικά, υπάρχει μια κάποια κοινωνικά απάθεια.
Τέλος πάντων, δε νομίζω ότι διαφωνούμε τελικώς τόσο πολύ.
Όντως, όλοι σε κάποια στιγμή θα πούμε με απέχθεια «οι οικοπεδοφάγοι» αλλά η αδιαφορία φαίνεται στα μηδενικά κλικ που γίνονται (και στο σάιτ μας) για τις καταδίκες εμπρηστών για φωτιές που έχουν ήδη ξεχαστεί…
Βρισκω αρκετα ευστοχο το αρθρο αν και πιστεύω πως η αδιαφορία του κοσμου δεν πηγαζει απο το κερδος αλλα απο την ευκολια των μασημενων προϊόντων που πλασαρονται στην τβ ή οπουδήποτε. Δυστυχώς ολο και συχνότερα συναντω στη ζωη μου ανθρωπους ανικανους να προβληματιστούν με οτιδηποτε-ειναι κουραστικό βλεπετε. Τωρα για τους ανθρωπους της δικαιοσύνης κ την κρατικη εξουσια νομιζω ειναι περιττο να κανει κανείς υποθεσεις. Υ.Γ. Μη χρησιμοποιείτε τον ορο “bullying” οπου κολλαει. BULLYING ειναι η ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΉ θυματοποιηση ατομων συνηθως συγκεκριμένου προφιλ απο ατομα συγκεκριμένου προφιλ μεσα σε ενα συγκεκριμένο περιβαλλον. Κατι που εχει δηλαδη διαρκεια χρονικη κ γινεται με ευφυείς… Διαβάστε περισσότερα »
Άρη, επειδή είδα και άλλα παρόμοια άρθρα που έχεις ανεβάσει, σε παρακαλώ πες μας αν έχεις βρει 1-2-3 περιπτώσεις ανθρώπων που κατηγορήθηκαν για εμπρησμό και ταιριάζουν σε αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας ως “οικοπεδοφάγους”, αυτούς τους αδίσταστακτους που οργανώνουν σχέδια και βάζουν φωτιά σε 57 σημεία για να φάνε τα φιλέτα. Γιατί εγώ από ότι έχω διαβάσει και τώρα και παλιότερα δεν έχω βρει κάποιον. Όλοι αυτοί που λες είναι ο διαταραγμένος που βάζει φωτιές για να τις σβήνει, ο κτηνοτρόφος που είπε κάτσε να τσιμπήσω κανά στρέμματάκι για τα πρόβατα και άλλοι τέτοιοι. Ο λόγος που δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Και μια πήρα φόρα, να γράψω και κάτι ακόμα: Μας είναι παντελώς αδύνατο να καταλάβουμε ότι το να τιμωρείς σκληρά τον ένα που παρανόμησε και στράβωσε το πράγμα, δεν είναι λύση όταν γύρω παρανομούν 100. Δεν έχει δουλέψει για το παράνομο παρκάρισμα, δεν έχει δουλέψει για τους μεθυσμένους οδηγούς, για τη φοροδιαφυγή, για τη διαφθορά, δεν έχει δουλέψει ποτέ και πουθενά. Αλλά εμείς εκεί, δε θέλουμε να το καλάβουμε, γιατί κατα βάση μέσα μας πιστεύουμε ότι οι νόμοι είναι του κακού κράτους που θέλει να μας παιδεύει, προαιρετικοί και προσαρμόσιμοι στις ανάγκες μας. Στην ουσία θέλουμε εμείς να μπορούμε τους… Διαβάστε περισσότερα »