Βάνα Κράβαρη
Οι γυναίκες της Χριστίνας Λαμπρή παίρνουν την απόλαυσή τους πολύ σοβαρά. Είναι ερωτικές, δεν φοβούνται να «προκαλέσουν». Δεν ντρέπονται για το γυμνό σώμα τους, ούτε για την ανάγκη τους για σεξ. Επίσης, δεν ντρέπονται για τα κιλά τους. Είναι plus size. Εντελώς κανονικές. Χωρίς καμία πρεμούρα να γίνουν Instagram-ικές. Είναι γυμνές, αφήνονται στη σεξουαλική χορογραφία, πιθανότατα έχουν ραγάδες, το σώμα τους δεν θυμίζει σε τίποτα όλα για όσα προσπαθεί να μας πείσει το πορνό και θέλουν να φτάσουν σε climax εδώ και τώρα. Οι γυναίκες αυτές είναι στην πραγματικότητα η Χριστίνα η ίδια, οι φαντασιώσεις της και σκηνές από το παρελθόν της και το μωσαϊκό του ερωτικού σύμπαντος στο οποίο ζουν υφαίνεται στο στούντιό της στο Μετς. Μερικές φορές και στην Πάρο.
Η δουλειά της Χριστίνας σου είναι οικεία. Η 30χρονη erotic artist είναι περισσότερο γνωστή ως Χριστίνα Ladybird και πιθανότατα έχεις «πέσει» πάνω σε κάποιο artwork της σε κάποιο Instagram story. Αυτή την περίοδο βρίσκεται «σε μια περίεργη έξαψη» που είχε καιρό να νιώσει.
«Μια πρωτόγνωρη επιθυμία να δημιουργήσω έργα με τις φαντασιώσεις μου, τις αναμνήσεις μου και τα αληθοφανή όνειρά μου», μού εξηγεί. Για τη Χριστίνα αυτός είναι ένας τρόπος να απελευθερώσει τα συναισθήματα που κρατάει βαθιά μέσα της.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Με Bachelor στο Graphic& Digital Design στο Greenwich και μεταπτυχιακό στην εικονογράφηση στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Cambridge, πέρασε και από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στις ψηφιακές μορφές τέχνης. Ασχολείται με το Illustration, 3D Αnimation& Sculpure, τη δηµιουργική γραφιστική, ζωγραφίζει, κάνει βίντεο-εγκαταστάσεις, µικρού µήκους ταινίες και γλυπτά. Κοινός παρονομαστής σε όσα δημιουργεί είναι ο ερωτισμός, η αγάπη, ο πόνος, η ωμότητα της αποδοχής, της φαντασίας και της ανάγκης για πνευματική και σωματική επαφή.
Ο ερωτισμός δεν έκανε κάποια ιδιαίτερα θορυβώδη εισαγωγή στη ζωή της. Οι επιρροές της είναι οι επιρροές σχεδόν κάθε Millennial γυναίκας στο concept σεξουαλικότητα και απόλαυση. Παραμύθια, εκείνη η άγουρη επαφή με τη Jane Austen, Περηφάνεια και Προκατάληψη, περηφάνεια, προκατάληψη, quotes και υποσχέσεις δυνατών ερώτων και αμήχανα σεξουαλικών αισθημάτων, από εκείνα που σου προκαλούν αμηχανία μεγαλώνοντας. «Στα 18, στη σχολή πλέον, κληθήκαμε να ζωγραφίσουμε ζωντανά µοντέλα. Τότε ένιωσα πως κάθε γραµµή, κάθε σκιά του σώµατος χαραζόταν πάνω µου. Πλέον νιώθω πως όλα αυτά τα χρόνια έκανα έναν κύκλο. Ξεκίνησα ως μια «αθώα κοπέλα». Αθώα όχι ως προς τον ερωτισµό, μα ως προς τη ζωή», αναφέρει, τονίζοντας πως όλα αυτά τα χρόνια, με τις εμπειρίες, τα heartbreaks και τα μαθήματά τους, την ωρίμασαν, διατηρώντας την αθώα της ματιά στον έρωτα, με τη σοφία της εμπειρίας. «Ο ερωτισµός είναι το είναι µου και ξέρω πως µε τα χρόνια θα αλλάξει, θα ωριμάσει, θα µεταβληθεί και εγώ θα συνεχίσω τους κύκλους µου».
Πρόσφατα παρακολούθησα µία σειρά που είχε ερωτική σκηνή µε πρωταγωνίστρια μια γυναίκα µε παραπάνω κιλά. Μια plus size κοπέλα, χωρίς στητό στήθος, μια γυναίκα με ατέλειες όπως όλες µας. Ένιωσα µία απελευθέρωση, πως επιτέλους µπορούµε να ταυτιστούµε και εµείς. Μπορούµε να νιώσουµε αποδεκτές, ποθητές και όµορφες. Αυτό το συναίσθηµα που ένιωσα σε αυτή τη σκηνή, θέλω να νιώθουν και µε τα έργα µου οι γυναίκες εκεί έξω: Όµορφες, δυνατές και ποθητές
-Ζωγραφίζεις τον εαυτό σου, έτσι;
Τον εαυτό μου ζωγραφίζω, ναι. Πού και πού βάζω και το πρόσωπο µου πλέον. Γιατί; Γιατί, έχω ανάγκη να τα βγάλω από µέσα µου. Θέλω να µε τοποθετήσω και να ζωγραφίσω όλα αυτά που νιώθω. Τα κρεµάω στο τοίχο µου και ξαναζώ όλα αυτά τα συναίσθηµατα. Έχω ανάγκη να ζωγραφίσω τα πολύ ζωντανά όνειρά µου, τις φαντασιώσεις µου, τις αναµνήσεις µου, και όλα αυτά που δεν µπορώ να εκφράσω µε λόγια. Γιατί δεν µπορώ να τα µοιραστώ.
-Αν δεν κάνω κάποιο τραγικό λάθος, σε ελληνικό επίπεδο, είσαι από τις λίγες erotic artists που βάζουν στο επίκεντρο της σεξουαλικής απόλαυσης αληθινά σώµατα, plus size γυναίκες, που θυμίζουν τα κορίτσια της διπλανής πόρτας και όχι απόµακρες, fake, Instagram-ικές φιγούρες. Πόσο συνειδητή είναι αυτή η απόφαση; Γιατί είναι τόσο σπάνιο να βλέπουµε plus size σώµατα να πρωταγωνιστούν σε ερωτικά έργα και σκηνές;
Πόσες φορές έχουµε κρύψει το σώµα µας µε ρούχα; Πόσες φορές έχουµε κλείσει τα φώτα για να µην δουν τα ψεγάδια µας; Πόσες φορές έχουµε πει όχι σε ραντεβού γιατί ντρεπόµαστε µην µας δουν και µας απορρίψουν λόγω κιλών ή άλλων ανασφαλειών µας; Πόσες φορές έχουµε πει όχι σε ιδιαίτερη προσωπική στιγµή γιατί φοβόµαστε την απογύµνωση και την έκθεση του σώµατός µας; Για µένα το σώµα µου είναι η επέκταση της ψυχής µου. Βγάζω τα ρούχα µου, εκτίθεµαι. Και εκεί έρχεται το συναίσθηµα. Το συναίσθηµα της αποδοχής και της λατρείας του σώµατός µου από και αντίστοιχα προς το σώµα του εραστή µου. Σε έναν στερεοτυπικά σκληρό κόσµο ως προς το γυναικείο φύλο, επιλέγω να το θεοποιήσω και να το αγαπήσω. Θέλω να ταυτιστώ µε αυτές τις γυναίκες και θέλω να ταυτιστούν και αυτές µαζί µου. Θέλω να νιώσουν επιθυμητές, δυνατές και ποθητές. Να νιώθουν αυτοπεποίθηση και να πραγµατοποιούν τις βαθιές τους επιθυµίες χωρίς ντροπές και αναστολές. Μέσα από αυτό προσπαθώ και εγώ να βρω τις ισορροπίες µου. Παίρνω δύναµη από τα σχέδια µου.
Γιατί ποια γυναίκα µε το χέρι στη καρδιά µπορεί να πει πως έχει 100% αυτοπεποίθηση; Από µικρές µας έχουν µάθει πως το καλούπι, σωµατικά και ηθικά, είναι συγκεκριµένο και πως εάν δεν χωράµε πρέπει να κάνουµε τα πάντα για να χωρέσουµε. Να χωρέσουµε στα πρότυπα της κοινωνίας. Γι’ αυτό είναι τόσο σπάνιο. Γιατί η διαφορετικότητα είναι κάτι κατακριτέο, δακτυλοδεικτούµενο και πολλές φορές χρησιµοποιείται ως ένα κωµικοτραγικό στοιχείο. Πρόσφατα παρακολούθησα µια σειρά που είχε ερωτική σκηνή µε πρωταγωνίστρια μια γυναίκα µε παραπάνω κιλά. Μια plus size κοπέλα, χωρίς στητό στηθος, μια γυναίκα με ατέλειες όπως όλες µας. Ένιωσα µία απελευθέρωση, πως επιτέλους µπορούµε να ταυτιστούµε και εµείς. Μπορούµε να νιώσουµε αποδεκτές, ποθητές και όµορφες. Αυτό το συναίσθηµα που ένιωσα σε αυτή τη σκηνή, θέλω να νιώθουν και µε τα έργα µου οι γυναίκες εκεί έξω: Όµορφες, δυνατές και ποθητές.
-Πώς κατακτά κανείς τη δυνατότητα να δηµιουργήσει κάτι ερωτικό που να µην είναι χυδαίο;
Έχει να κάνει με το τι πραγµατικά νιώθει και θέλει να επικοινωνήσει η/ο κάθε δηµιουργός; Τα συναισθήµατά µου είναι κάθε άλλο παρά χυδαία. Με βασικούς όρους, η ίδια η σεξουαλική επιθυµία µπορεί να οριστεί ως η επιθυµία και η λαχτάρα για σεξουαλική δραστηριότητα, σωµατική οικειότητα, σωµατική επαφή, εγγύτητα, πάθος, σεξουαλική ευχαρίστηση και µια προσωρινή συγχώνευση µε ένα άλλο ανθρώπινο ον. Μάλιστα, πρόκειται για µια κατάσταση, κατά την διάρκεια της οποίας, τα όρια του εαυτού καταργούνται στιγµιαία. Η ένωση της εσωτερικής/ ψυχολογικής εγγύτητας µε τη σαρκική είναι αυτό που καθιστά το περιεχόµενο απροκάλυπτα ερωτικό και µη χυδαίο.
-Πόσο αποδεχτή είναι η ερωτική τέχνη στην Ελλάδα; Την αγαπάει φανερά το ελληνικό κοινό τελικά;
Θα σου απαντήσω όταν η «γυμνή», ερωτική τέχνη γίνει εξώφυλλο σε ένα περιοδικό ή σε ένα βιβλίο και δεν κρυφτεί σε κάποια πίσω σελίδα.
-Ανεβάζεις φουλ τη δουλειά σου στο Instagram το οποίο αναδεικνύεται σε κάπως πουριτανική πλατφόρµα. Αντιµετωπίζεις προβλήµατα;
Κάθε µέρα ξυπνάω και βρίσκω ειδοποίηση πως το περιεχόμενό µου δεν συµµορφώνεται µε τους κανόνες της εφαρµογής. Όταν έγραψα στο µικρό βιογραφικό σηµείωµα τη φράση, «Ζωγραφίζω τον έρωτα», µετά από λίγο έλαβα ειδοποίηση πως κρίνεται ακατάλληλο. Ο λογαριασµός µου δεν µπορεί να προταθεί, ούτε να προβληθεί σε χρήστες που δεν με ακολουθούν. Η αλήθεια είναι, πως οι περισσότεροι έχουµε κάνει προέκταση του χεριού µας το Instagram. Μοιραζόµαστε. Ίσως γιατί δεν µοιραζόµαστε στην πραγµατική ζωή, µακριά από την οθόνη, έχουµε ανάγκη για σύνδεση και ταύτιση. Με θλίβει το γεγονός πως καλώς ή κακώς το Instagram είναι ένα δυνατό εργαλείο και µέσο ανάγκης, τουλάχιστον ως προς τους επαγγελµατίες για προβολή της δουλειάς τους. Χωρίς αυτό, εµείς δεν θα µιλούσαµε, δεν θα κάναµε αυτό το διάλογο, δεν θα είχαµε αυτή την επικοινωνία. Είναι ψυχοφθόρο να δουλεύεις µέρες, εβδοµάδες για ένα έργο, να το ανεβάζεις και να ακυρώνεται από ένα app. Παρόλα αυτά αν αύριο έπεφτε το Instagram, δεν θα άλλαζε τίποτα. Αυτό που κάνω, το κάνω απ’ όταν θυµάµαι τον εαυτό µου.
-Τι µηνύµατα δέχεσαι για τη δουλειά σου; Έχεις δεχτεί slut shaming για το τολµηρό, για κάποιους, POV σου για τον ερωτισµό;
Είναι φυσικό να χαίροµαι όταν κοπέλες µικρότερης ηλικίας επικοινωνούν µαζί µου και µοιράζονται πως βοήθησα στο να αγνοούν τα κοινωνικά ταμπού. Η λέξη κλειδί εδώ είναι «µικρότερης ηλικίας», καθώς εγώ δεν είχα την ευκαιρία να έχω τα αντίστοιχα ερεθίσµατα. Χαίροµαι ακόµη πιο πολύ όταν γυναίκες µεγαλύτερης ηλικίας ξεπερνούν τραύµατα που έχουν δηµιουργηθεί στις προηγούµενες γενιές. Δυστυχώς, δέχοµαι άκοµψα µηνύµατα που δεν κατανοούν το περιεχόµενο. Παλαιότερα δυσανασχετούσα, πλέον έχω θωρακίσει τον εαυτό µου και έχω αποδεχτεί πως είναι ακόµη ένα ταμπού και δεν έχουν όλοι τη παιδεία και τη δυνατότητα να το κατανοήσουν.
Φυσικά, πολλές φορές έχει επίπτωση και στις διαπροσωπικές µου σχέσεις, καθώς κάποιος σχηµατίζει άποψη για εμένα από ένα app. Δεν είµαι µόνο αυτό, είµαι πολλά περισσότερα. Ταυτόχρονα είναι αστεία και στενάχωρη η απογοήτευση συγκεκριµένων ανθρώπων όταν µε γνωρίζουν από κοντά, κρίνοντας πως το παρουσιαστικό µου και η προσωπικότητα µου, δεν ανταποκρίνονται µε αυτό που έχουν πλάσει στο κεφάλι τους. Στα πρωταρχικά, αθώα στάδια µιας γνωριµίας, ρώταγες «ποιο είναι το αγαπηµένο σου χρώμα;». Πλέον δεν µε ρωτάνε ούτε αυτό. Και εδώ έρχεται η απάντηση µου: «δεν είναι το κόκκινο».
Στο Λονδίνο φόρεσα κοντά ρούχα, δέχτηκα όσα μου είχαν μάθει πως είναι «ατέλειες» στο σώμα μου, τις αγάπησα, επένδυσα σε αυτές, αποδέχτηκα τον εαυτό µου. Ανέπνεα ελεύθερη χωρίς το “βλέµµα”, από τη κορφή ως τα δάχτυλα.
-Γενικώς, από πού αντλείς έµπνευση;
Τα ίδια τα ρούχα διαχρονικά εδώ και χιλιάδες χρόνια διακρίνουν την ανθρώπινη κοινωνία και τον πολιτισµένο άνθρωπο από τα ζώα και τα άγρια θηρία, που είναι γυµνά. Οι άνθρωποι φοράνε ρούχα, τα ζώα όχι. Το τελευταίο αυτό στοιχείο, µε άλλα λόγια η διάκριση συνδέεται µε την πιο βασική σηµασία τη γύµνια, την αίσθηση της ντροπής, την ευαλωτότητα και έκθεση που προκαλεί αυτοπροσώπως, και τη σχετική αίσθηση σοκ που προκλήθηκε από το θέαµά του.
Τα ρούχα υφίστανται από τη µια µεριά, για να αποφύγει ο θεατής µια σειρά από τέτοια δυνατά συναισθήµατα καλύπτοντας το σώµα, ιδιαίτερα τα ανδρικά γεννητικά όργανα, ο φαλλός, και τα γυναικεία γεννητικά όργανα και το στήθος. Το ίδιο το γυµνό σώµα (τόσο το ανδρικό, όσο και το γυναικείο αντίστοιχα) δεν είχε πάψει ήδη από τα βάθη της παρουσίας του ανθρώπινου πλάσµατος στον κόσµο να έχει και µια έντονα λατρευτικού χαρακτήρα προσέγγιση. Είναι ενδεικτικό, πως η γύμνια στην πραγµατικότητα ήταν συνδεδεµένη µε την αγνότητα του πνεύµατος. Πρόκειται για ένα κοσµοθεωριακό στοιχείο, περί λατρευτικής και θρησκευτικής προσέγγισης του γυµνού σώµατος. Σε µια ντυµένη κοινωνία, θωρακισµένη στη µη έκφραση των συναισθηµάτων της, την αποδοχή της επιφανειακότητας και της αποπνικτικής µοναξιάς, έµπνευσή µου είναι η αγάπη, ο έρωτας, τόσο η μεταξύ εραστών όσο και ως προς τον εαυτό µου και η αγνότητα των συναισθηµάτων µου. Η γύµνια µου είναι απόλυτα συνυφασμένη µε τη αγνότητα του σώµατος και της ψυχής. Ολοκληρωτικά εκτεθειµένη και αληθινή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
-Σαν Millennial γυναίκα στον πλανήτη Ελλάδα πόση δουλειά χρειάστηκε µε τον εαυτό σου για να αποβάλεις συντηρητικά κατάλοιπα που καταπιέζουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα;
Ξέρω πολύ καλά πως αν είχα µείνει στην Ελλάδα δεν θα ήµουν η γυναίκα που είµαι τώρα. Ήµουν τυχερή και ευγνώµων που έζησα σχεδόν 7 χρόνια σπουδών και δουλειάς πρώτα στο Λονδίνο και µετέπειτα στο Cambridge. Σε αυτό με στήριξε η οικογένειά μου, κυριολεκτικά με ό,τι είχε. Τα ερεθίσµατα που δέχτηκα ήταν ποικίλα και οι ευκαιρίες εξέλιξής τους αµέτρητες. Οι καθηγητές/τριες µου, οι συµφοιτητές/τριες, οι συνάδελφοι/ισσες και φίλοι/ες µου µε βοήθησαν ώστε να σπάσω ό,τι ταµπού µου είχε δηµιουργήσει δυστυχώς η χώρα µας. Κάτι που ξαναβίωσα και ξαναβιώνω πολλές φορές µε την επιστροφή µου στην Αθήνα.
Στο Λονδίνο φόρεσα κοντά ρούχα, δέχτηκα όσα μου είχαν μάθει πως είναι «ατέλειες» στο σώμα μου, τις αγάπησα, επένδυσα σε αυτές, αποδέχτηκα τον εαυτό µου. Ανέπνεα ελεύθερη χωρίς το “βλέµµα”, από τη κορφή ως τα δάχτυλα. Αγαπάω τη χώρα µας, αλλά µπορεί να είναι σκληρή απέναντι στο διαφορετικό. Δεν θέλω να είµαι απόλυτη, βλέπω ηλιαχτίδες σε χαραµάδες. Θέλω να ειµαι µια τέτοια ηλιαχτίδα, να βοηθήσω, να ρίξω φως, να προβάλω τη δουλειά µου και φυσικά να υποστηρίξω και τους συναδέλφους/συναδέλφισσές µου, που ασχολούνται µε αντίστοιχη θεµατολογία. Το θεωρώ λειτούργηµα και υποχρέωση απέναντι στις επόµενες γενιές.