Γιώργος Τσαγκόζης
Κάποτε, πριν από 40 και βάλε χρόνια, τότε που οι ενοικιαστές δε ζητούσαν να πουλήσεις ένα νεφρό για να πληρωθούν η μικρο-μεσαία τάξη είχε κάποιες ανέσεις, που στη σημερινή εποχή μας φαντάζουν εξωπραγματικές. Υπήρχαν σπίτια, που είχαν ένα δωμάτιο μονίμως κλειδωμένο, ένα δωμάτιο που άνοιγε μόνο σε εξαιρετικές και σπάνιες περιπτώσεις, μόνο όταν οι ιδιοκτήτες είχαν καλεσμένους σε κάποια γιορτή και κλείδωνε ή απαγορευόταν ρητά η είσοδος σε αυτό για τα παιδιά της οικογενείας όλο τον άλλο χρόνο.
Αυτή η απαγόρευση έδινε ένα μυθικό status σε αυτό το δωμάτιο, που ουσιαστικά, ήταν ένα, πιο κυριλέ (σινιέ όπως το λέγανε παλιά) σαλονάκι του σπιτιού.
Πρόσφατα, έγινε ένα θέμα για αυτά τα δωμάτια στη σελίδα 80s νοσταλγία, και θυμήθηκα και τη δική μου εμπειρία από αυτά τα δωμάτια, που όλα είχαν μία διπλή συρόμενη πόρτα με τζάμι, όπως αυτήν που ανέβασαν στο group.
Στο δικό μας σπίτι δεν είχαμε τέτοια άνεση, αλλά στο σπίτι της γιαγιάς μου στη νησί, που πλέον ζούσε μόνο με τον παππού μου, υπήρχε αυτό το δωμάτιο και τα καλοκαίρια, έμπαινα μέσα, αθόρυβα σαν τον νίντζα όταν όλοι κοιμόταν, γιατί είχε πάντα μία καβάτζα με σοκολατάκια ίον και τα άλλα με το λικέρ.
Μέσα ήταν σαν κάτι βικτωριανά σαλόνια σε μικρογραφία, όχι σαν αυτά τα γκράντε που βλέπαμε στις ταινίες. Ένα μπαρόκ σαλόνι των πτωχών, το πολύ γύρω στα 20-25 τετραγωνικά, φορτωμένο με πολλά μικρά γύψινα αγαλματίδια, μηδαμινής αξίας και διάφορες πορσελάνες και γυάλινα τασάκια και ποτηράκια μία βιβλιοθήκη με βιβλία που κανείς ποτέ δε διάβαζε (συνήθως εγκυκλοπαίδειες) και με ένα ξύλινο τραπεζάκι στη μέση. Από ό,τι καταλάβατε, δεν υπήρχε τίποτε το μυθικό εκεί.
No Description
Σχολιάζουν κάτω από το πόστ στο groyp:
Κρατούσαν έναν ολόκληρο χώρο απόλυτης χρησιμότητας για την οικογένεια όλο τον χρόνο, για 4-5 γιορτινές μέρες… Θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί όλο τον χρόνο με πρακτικό τρόπο για τις δραστηριότητες της οικογένειας, και παράλληλα με τη σωστή πάστρα να χρησιμοποιηθεί και για τις γιορτινές μέρες. Ό,τι λερώνει, καθαρίζει…”
“Ναι, αλλά το καθάρισμα δεν γινόταν μόνο στις γιορτές…ακόμη θυμάμαι την μαμά μου κάθε Σάββατο πρωί πρωί να με ξυπνάει για να κάνουμε γενική καθαριότητα..”
Τώρα πλέον, τέτοιο δωμάτιο υπάρχει σε λιγοστά σπίτια ηλικιωμένων κυρίως στην επαρχία, και αυτά τα μικρά σαλονάκια αυτά σύντομα θα γίνουν δωμάτια προς ενοικίαση.
