Τι τελικά λένε οι, multilingual στίχοι του Ferto, του hit του Akyla που θα αντιπροσωπεύσει την χώρα μας στον τελικό της φετινής Eurovision;

Οι στίχοι αρχικά μοιάζουν με έναν ύμνο στη φιλοδοξία και την επιτυχία, αλλά αν τους δεις πιο προσεκτικά λειτουργούν και σαν σάτιρα πάνω στον καπιταλισμό και τη λογική του «όλο και περισσότερα». Από την πρώτη φράση, «Πρέπει να παίξω, δεν θα πάω πάσο», η ζωή παρουσιάζεται σαν παιχνίδι στο οποίο δεν μπορείς να σταματήσεις να ποντάρεις ακόμα και αν είναι τα τα χάσεις όλα. Δεν υπάρχει χώρος για παύση ή ικανοποίηση· μόνο για συνεχή προσπάθεια να φτάσεις πιο ψηλά και να κονομήσεις .

Η επαναλαμβανόμενη φράση «Φερ’ το» είναι το κλειδί. Δεν αφορά μια συγκεκριμένη ανάγκη, αλλά μια ατελείωτη απαίτηση για απόκτηση: ακίνητα, χρυσά ρολόγια, ακριβά ρούχα, γιοτ, αυτοκίνητα. Η κατανάλωση γίνεται αυτοσκοπός. Ακόμη κι όταν «τα φέρουν όλα», ο Akyla λέει ότι πάλι «δεν θα χορτάσω». Αυτό δείχνει πώς στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα η επιθυμία δεν τελειώνει ποτέ γιατί όλο το σύστημα είναι βασισμένο στην ασταμάτητη κατανάλωση.

Στον δεύτερο στίχο, η ανάγκη για «δόξα, αιωνιότητα και λεφτά» συνδέει την επιτυχία με την αναγνώριση και την υστεροφημία. Η αξία του ανθρώπου μετριέται με βάση το πόσα έχει και πόσο τον θαυμάζουν. Ακόμη και στη γέφυρα, όπου μιλά στη μητέρα του, η αγάπη εκφράζεται μέσα από αγορές: σπίτια, αμάξια, εξοχικά. Σαν να λέει ότι τα χρήματα μπορούν να καλύψουν τα κενά του παρελθόντος.

Έτσι, το τραγούδι μπορεί να διαβαστεί ως υπερβολική απεικόνιση μιας κοινωνίας όπου η επιτυχία, η κατανάλωση και το χρήμα γίνονται το απόλυτο μέτρο αξίας.