Άρης Δημοκίδης
Ο δημοσιογράφος και ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος έβγαλε ένα μάλλον αναπάντεχο ηθικό δίδαγμα απ’ τις περιπτώσεις Παπαντωνίου και Τσοχατζόπουλου:
Είναι αλήθεια πως πολλές γυναίκες που παντρεύονται κάποιον ισχυρό, μεγαλύτερό τους άντρα θέλουν να ζήσουν τη μεγάλη ζωή και μπορεί να του ζητούν δώρα και χατίρια.
Είναι αλήθεια όμως και πως πολλοί άντρες μέσης (ή και πιο ώριμης) ηλικίας που παντρεύονται μικρότερές τους γυναίκες θέλουν να τις εντυπωσιάσουν και να τις «κερδίσουν» με τα πλούτη τους και την ισχύ τους.
Θα δυσκολευόμουν πολύ να βγάλω κάποιο ηθικό δίδαγμα απ’ τα παραπάνω, έστω και *πιθανό*. (Το να πεις ότι η απαίτηση των γυναικών για λούσα φταίει που πολιτικοί κατηγορούνται/καταδικάζονται για διαφθορά μου φαίνεται πάντως λίγο άκυρο.)
Η θεωρία μοιάζει να λέει πως οι πλανεύτρες και πονηρές γυναίκες βάζουν τους άσπιλους και αδιάφθορους πολιτικούς να κλέψουν 2-3 εκατομμύρια ευρώ. Δεν θα αρκούσαν φυσικά 500.000 ή έστω ένα εκατομμύριο: αυτές οι Σειρήνες τους μαγεύουν με το τραγούδι τους, τους υπνωτίζουν και τους βάζουν να τινάξουν την μπάνκα στον αέρα.
Αλλά, σύμφωνα με το ηθικό δίδαγμα του κυρίου Κύρτσου, ακόμα και να μην τους βάζουν με το ζόρι να κλέβουν, οι γυναίκες φταίνε ακόμα κι αν δεν φταίνε: Ακόμα κι αν οι άντρες θέλουν να εντυπωσιάσουν και να κερδίσουν τις πολύ μικρότερές τους γυναίκες, αυτό δεν θα συνέβαινε αν δεν είχαν εμφανιστεί στο δρόμο τους αυτές!
Όμως είσαι υπεύθυνος για τις επιλογές σου. Είσαι υπεύθυνος για αυτόν που αγαπάς – εξάλλου εσύ τον επέλεξες, εσύ τον παντρεύτηκες. Υπάρχουν και νεότερες γυναίκες που αγάπησαν πολιτικούς και δεν νοιάζονταν για εκατομμύρια. Αν κάποιοι πολιτικοί αποφάσισαν να παντρευτούν αυτές που τα ήθελαν όλα (και σε καμία περίπτωση δεν γνωρίζουμε με σιγουριά τι συνέβαινε στα ζεύγη) είναι δικό τους λάθος.
Η εξουσία διαφθείρει και το να κατηγορούμε τις συζύγους επειδή «όχι μόνο δεν απέτρεψαν αλλά ενθάρρυναν» τους άντρες να παρανομήσουν μου μοιάζει με μια προσπάθεια ξεπλύματος του άμοιρου κατηγορούμενου/καταδικασμένου.
Δεν γίνονται πάντα όλα για τα μάτια μιας μοιραίας γυναίκας (πέρα απ’ τα μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή), κι αν κάποιες φορές γίνονται δεν είναι αρκετό ώστε να βγάλουμε γενικά συμπεράσματα.
Την ευθύνη τη φέρει ακέραια ο άντρας.
Με έναν δεύτερο γάμο (συνήθως με νεώτερη) ξεμωραίνεται.
Υπάρχουν αντιπροσωπευτικότερα παραδείγματα στην πολιτική σκηνή.
Προφανώς και μια γυναίκα που ξεκινά από γραμματέας ή αεροσυνοδός, έχει υπέρμετρες φιλοδοξίες οι οποίες τρέφουν το διογκωμένο εγώ του ανδρός.