Μικροπράγματα
Οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν γίνει πολύ δυσνόητες στις μέρες μας. Οι άνθρωποι δεν ξανοίγονται τόσο πολύ, όπως παλαιότερα. Παίζει ρόλο ο χαρακτήρας, αλλά και ο τρόπος ζωής και η ρουτίνα της καθημερινότητας. Όσο μεγαλώνουμε σε ηλικία κρατάμε επαφές με ελάχιστους φίλους που τους ξέραμε από παιδιά.
Υπάρχουν και αρκετοί άνθρωποι που δεν επιθυμούν το πάρε-δώσε με τους γύρω τους επειδή είναι πολύ κλειστοί ως χαρακτήρες. Δεν θα αναφερθώ σ’ αυτούς. Με νοιάζει περισσότερο να γράψω τί γίνεται μέσα στα ζευγάρια όταν επικρατεί ο εγωισμός και πόσο κακό κάνει αυτός, ώστε συχνά να καταλήγουν σε διαζύγιο.
Όταν είστε παντρεμένοι, γενικά, δεν θα πρέπει να προβάλλετε το φουσκωμένο και το υπερτονισμένο εγώ. Βλέπουμε πολλές φορές τους δύο συζύγους να μειώνουν πολύ άσχημα ο ένας τον άλλον επειδή νομίζουν ότι, είτε τα ξέρουν όλα τέλεια, είτε τα κάνουν όλα καλύτερα από τον σύντροφό τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να νιώθουν μειονεκτικά και να υποφέρουν και οι δύο άνθρωποι που έχουν συνάψει ένα γάμο.
Εκφράσεις του τύπου «εγώ μαγειρεύω καλύτερα από σένα» ή άλλη πρόταση που βάζει σε κατώτερη μοίρα πιθανόν τον έναν αδύναμο σύντροφο, όπως «Θα κάνω αυτό που μου αρέσει, είτε συμφωνείς είτε όχι».
Όλοι έχουμε πάθη βαθιά μέσα στο μυαλό μας και δεν φεύγουν εύκολα, ίσως και καθόλου να μην μπορέσουμε να τα κάνουμε να εκλείψουν. Οφείλουμε να τα παραδεχόμαστε και να τα καταπολεμούμε συνεχώς. Όσο για τα πάθη του συντρόφου μας, πρέπει να τα συζητήσουμε με ήπιο διάλογο, με πολύ πολιτισμένο τρόπο και με μεγάλη πολιτική ικανότητα που θα βοηθήσουν τον συνάνθρωπό μας να προβληματιστεί και μακάρι να αλλάξει την τακτική του, αυτήν η οποία μας ενοχλεί.
Όπως παρατηρώ, ο εγωισμός μας είναι κάτι που μας ανεβάζει και μας φουσκώνει, δηλαδή μας δημιουργεί υπερηφάνεια. Με πνεύμα καλής θέλησης, κατανόησης, αλλά κυρίως με άμιλλα και όχι ανταγωνισμό, ελπίζω ότι θα ξεπεράσουμε το πρόβλημα και του δικού μας εγωισμού και του εγωισμού του άλλου. Όσο πιο ταπεινά και πιο ανθρώπινα φερόμαστε στους εγωιστές συντρόφους, τόσο τους βοηθάμε και συνάμα τους προβληματίζουμε να καταλάβουν πως δεν περνάει αυτός ο προσβλητικός τρόπος τους απέναντί μας.
Ο γάμος δεν θα έπρεπε να είναι επίδειξη δυνάμεως, αλλά η ένωση των δύο, η από κοινού προσπάθεια και η ανάδειξη του ότι εμείς οι δύο μαζί τα καταφέρνουμε! Δηλαδή θα πρέπει, όσο μπορούμε, να βάζουμε στην άκρη τον εγωισμό μας.
Οι αιτίες των διαζυγίων είναι πολλές και ποικίλες. Πιστεύω ότι η πρωταρχική αφορμή όμως που οι γάμοι δεν κρατούνε για μία ολόκληρη ζωή είναι ο εγωιστικός τρόπος σκέψης μας και η τάση μας να μειώνουμε τον σύντροφό μας, αυτόν που τον επιλέξαμε για να ζήσουμε μαζί του. Εάν όμως κάνουμε μια στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, ίσως τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται καλύτερα. Ας το προσπαθήσουμε. Έτσι κι αλλιώς χρειάζεται να βάζουμε καινούρια αρχή κάθε μέρα.
Μάρτιος 2024.
Σωτήρης Ι. Στυλιανού.
Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.
Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.