Γιάννης Δημητρέλλος
Το να βρεθείς σε μια συναυλία του Τόνι Σφήνου, απαιτεί να είσαι έτοιμος από καιρό και θαραλλέος, απαιτεί ισχυρές δόσεις αυτοσαρκασμού, προκειμένου να περάσεις καλά. Το να βρεθείς σε μια συναυλία του Πασχάλη, αν είσαι κάτω των 40 ετών, πιθανότατα έχει συμβεί με αφορμή κάποιο πάρτι γενεθλίων της μητέρας/θείας/πεθεράς σου (insert οποιαδήποτε άλλο άτομο 60+ ετών με το οποίο συνδέεσαι συγγενικά και στα νιάτα του άκουγε Olympians). Τίποτα, από τα δύο δεν είναι μεμπτό.
Αν μιλήσουμε με αναφορές στο Lion King (γιατί όχι;), κάποιοι στον κύκλο της ζωής, είναι ο Σίμπα και κάποιοι άλλοι ο γερό-Ραφίκι. Η διαφωνία του Πασχάλη ως προς τον τρόπο που ο parody artist Τόνι Σφήνος απεικονίζει την αισθητική της δεκαετίας του `70, αποτυπώθηκε με κάποια σκληρά λόγια, στην εκπομπή των Τάκη Γιαννούτσου – Παναγιώτη Βαμβακάρη, της κρατικής τηλεόρασης.
Είπε ο Πασχάλης: «Ο Τόνι Σφήνος είναι ένας ξεχωριστός καλλιτέχνης, που έκανε μεγάλη επιτυχία από την στιγμή που εμφανίστηκε. Εμένα με στενοχωρεί ότι αυτό που δείχνει είναι δικό του, δεν δείχνει την εικόνα της δεκαετίας του ’70, της παγκόσμιας ποπ και ροκ μουσικής… Παρότι είναι εξαιρετικός σε αυτό που κάνει, εμένα δεν μου αρέσει» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πασχάλης. «Μου φαίνεται ότι γελοιοποιεί την εποχή. Ο νέος κόσμος γνωρίζει τα τραγούδια εκείνων των δεκαετιών αλλά τα πράγματα δεν ήταν έτσι»
Απαραίτητο μουσικό διάλειμμα, φορέστε τις καμπάνες σας αγόρια, κορίτσια νιώστε λίγο Olivia Newton John…
Η αντίδραση του Τόνι Σφήνου
Δεόντως αναλυτική, ακόμα και με αναφορές στον φιλόσοφο Γκαίτε, η αντίδραση του Τόνι Σφήνου:
«Εξ’ αφορμής των όσων ειπώθηκαν στην εκπομπή “Αυτός και ο Άλλος” στην Ετ1 θα ηθελα να διευκρινίσω τα εξής :
Αγαπητέ συνάδελφε Πασχάλη, επειδή φαίνεται ότι δεν έχεις καταλάβει ακριβώς τι πρεσβεύει ο Τόνις Σφήνος μπορώ να σε βοηθήσω.Η περσόνα του Τόνι εμπνέεται από την εποχή όχι μόνο των 60΄ς και 70΄ς αλλά και των 80’ς , 90’ς ακόμη και την σημερινή. Με έναν τρόπο και ένα ιδιαίτερο στυλ παρουσιάζει ένα show το οποίο έχει καταστεί μοναδικό στην Ελλάδα.
Το ντύσιμο είναι της εποχής (καμπάνες, γιακάδες, χτενίσματα, φανταχτερά χρώματα κλπ) όπως ήταν η μόδα τότε και όπως τόσο εκκεντρικά ντύνονταν και αποτέλεσαν έμπνευση τεράστιοι καλλιτέχνες και διεθνή σταρ. Βλέπε Tom Jones , Elvis, David Bowie, Mick Jagger, Rafaela Cara, ABBA, και τόσα μα τόσα συγκροτήματα disco.
Ας μην ξεχνάμε και τον ελληνικό κινηματογράφο όπου το στυλ της εποχής του 60 αποτυπώνεται περίτρανα στα πουκάμισα του Κωνστανταρα (τι30 τι40 τι50), στα παντελόνια του Παράβα (μάγκας με το τρίκυκλο) στον Σειληνό, στον Γεωργίτση, στον Μεταξόπουλο ακόμη και στον Εξαρχάκο στην Παριζιάνα ( καταπληκτικό στυλ στον μίστερ μούσμουλα !) και άλλοι τόσοι πολλοί…
Γίνομαι αναλυτικός ψάχνοντας να βρω που έγκειται η γελοιοποίηση που αναφέρεις. Συνεχίζω : Τα τραγούδια της εποχής εκείνης με σαφείς επιρροές κυρίως από την ιταλική μουσική βιομηχανία όπως γνωρίζεις πολύ καλά από προσωπική σου εμπειρία, επανεκτελούνται χωρίς αλλαγές, χωρίς μουσική αλλοίωση, ούτε αλλαγή των στίχων. Τραγουδάμε τα τραγούδια όπως και τότε. Ο ήχος έχει μόνο αλλάξει μιας και τότε παίζαμε με φαρφίσες και λαμπάτους ενισχυτές ενώ τώρα τα περισσότερα είναι ηλεκτρονικά όργανα. Και πάλι όμως ψάχνουμε να είμαστε πιστοί στον ήχο και στο μουσικό παίξιμο του τότε, συνεπώς ούτε εδώ υπάρχει γελοιοποίηση.
Για να δούμε μήπως στο στήσιμο, στο λέγειν, στον χαρακτήρα του Τόνι?? Ο Σφήνος είναι ένας καζανόβας εποχής, χορεύει, γελάει, φλερτάρει τα κορίτσια χωρίς να τα προσβάλει, πάντα με τακτ και με ωραίο τρόπο, χωρίς να φέρνει κανέναν σε δύσκολη θέση. Αν είχες ξαναέρθει από 2012 στο Γκάζι που τόσο όμορφα θυμάσαι και με τόσο ζόρι σε ανέβασα στη σκηνή θα το ήξερες !! Αφού λέγαμε τα τραγούδια σου, δεν θα σε ανεβάζαμε να τα τραγουδήσεις μαζί μας ? θα ήταν ντροπή.
Όποτε για να έρθω στα λόγια σου, αυτό που παρουσιάζω εννοείται ότι είναι δικό μου για αυτό ακριβώς ΔΕΝ θέλω να δώσω την εικόνα της δεκαετίας του ‘70 και της ποπ και ροκ παγκόσμιας τότε κουλτούρας. Απλά δανείζομαι στοιχεία της, τραγούδια της, ατάκες της, παντελονάκια και πουκαμισάκια της για να ταξιδέψω στην επόμενη δεκαετία και από εκεί στην επόμενη με μία ενεργή μουσική μπάντα που διασκεδάζει μαζί μου, χορεύει μπροστά δίπλα μου, με τραγουδίστριες και ηθοποιούς.
Δυστυχώς φίλε Πασχάλη θα διαφωνήσω μαζί σου και αναντίρρητα έχεις κάθε δικαίωμα να μην σου αρέσει ένα αποτέλεσμα, να μην είναι του γούστου σου. Δεν έχεις όμως το δικαίωμα να λες δημόσια και να εκθέτεις την δουλεία όχι μόνο την δική μου αλλά και των μουσικών, χορευτών, τραγουδιστών, ενδυματολόγου λέγοντας ότι γελοιοποιούμε μια εποχή.
Ο Τονις Σφήνος φέρνει τα τραγούδια, το στυλ και το άρωμα των δεκαετιων από το 60 μέχρι και σήμερα με έναν αγνό και προσιτό τρόπο στο κοινό που τον έχει αγκαλιάσει με αγάπη, με αποτέλεσμα τα τραγούδια σου και τα τραγούδια του Τζορντανέλλι και των Charms, Ιdols , Tουρνά , Αργυράκη, Μπιγαλη , Πωλίνα, Χαριτοδιπλωμένου και τόσων άλλων καλλιτεχνών να τα μοιράζομαι στη σκηνή μαζί τους και η νεολαία από κάτω να τα ξέρει και να τα τραγουδά.
Εγώ 12 χρόνια συνεχίζω με το ίδιο πάθος και μεράκι τις συναυλίες και τις εμφανίσεις μου και ελπίζω να φτάσω τα 55 δικά σου !
Όπως είπε και ο Γκαίτε : Ένας ευφυής άνθρωπος τα βρίσκει σχεδόν όλα γελοία, ένας σοφός σχεδόν τίποτα».
Όχι και τόσο απαραίτητο μουσικό διάλειμμα, αλλά εγώ μετά από αυτό το κατεβατό, θέλω μια ανάσα:
Συμπέρασμα: Ο Πασχάλης έχει ορισμένα σπουδαία ποπ και ροκ κομμάτια στη δισκογραφία του, αλλά δεν παρέλειψε να μπει στον πειρασμό να κάνει πιστό copy-paste όσων συνέβαιναν στην αμερικάνικη ποπ των 70s. Ο Τόνι Σφήνος κάνει κυρίως copy – paste της αισθητικής του λαϊκού 70s-80s Έλληνα ντισκόβιου – κλαρινογαμπρού. Άπαντες έχουν αντιγράψει περίπου το ίδιο πρωτότυπο υλικό. Άρα, το meme του Spiderman προς απάντηση μας:
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Podcast / Η αναπάντεχη συνεργασία του Φλωρινιώτη με τον Χατζιδάκι