Δημήτρης Καβατζικλής
Ζούμε στην εποχή των υποτίτλων. Είναι μια δικαίωση των σινεφίλ που πέρασαν μεγάλο μέρος του εικοστού αιώνα παραπονούμενοι για την κακή μεταγλώττιση ξένων ταινιών και την απροθυμία του κοινού να «διαβάζει τις ταινίες». Σήμερα προτιμούμε να διαβάζουμε όχι μόνο ταινίες αλλά και τηλεοπτικές σειρές, ακόμη και εκείνες που παίζονται στη μητρική μας γλώσσα. Για ένα μεγάλο ποσοστό θεατών που βλέπει ταινίες στον υπολογιστή, το tablet ή το κινητό, οι υπότιτλοι έχουν αρχίσει να είναι απαραίτητοι, ακόμη και αν δεν υπάρχουν προβλήματα ακοής, λέει το openculture.
Στο παρακάνω βίντεο, ο Edward Vega του Vox εξηγεί γιατί συνέβη αυτό:
Το παράξενο είναι ότι με την πρόοδο της τεχνολογίας, η κατανόηση των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών διαλόγων έχει υποβαθμιστεί. Τις πρώτες μέρες του κινηματογράφου, οι ηθοποιοί έπρεπε ουσιαστικά να φωνάζουν στα μικρόφωνα. Σήμερα, υπάρχουν παντού μικρά μικρόφωνα με αποτέλεσμα οι διάλογοι να ηχογραφούνται με ευκρίνεια αλλά οι ερμηνευτές δεν νιώθουν την πίεση να αποδώσουν τους διαλόγους με σαφήνεια, όπως θα έκαναν π.χ σε μια θεατρική σκηνή.
Καλώς ή κακώς, αυτό ενθάρρυνε μια τάση για φυσικό διάλογο, που συχνά δεν γίνεται κατανοητός. Ταυτόχρονα, λέει η μοντέρ Austin Olivia Kendrick, «οι σκηνοθέτες έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι για να είναι μια ταινία «κινηματογραφική», πρέπει να έχει δυνατό ήχο, όμως χρειάζεσαι την αντίθεση στην ένταση για να δώσεις στο αυτί σου την αίσθηση της κλίμακας».
Το «δυναμικό εύρος» της μίξης ήχου κάνει τον διάλογο πιο σιγανό. Εξακολουθείς να τον ακούς καθαρά σε μια αίθουσα με σύγχρονες εγκαταστάσεις, αλλά πολύ λιγότερο όταν βγαίνει από τα μικροσκοπικά ηχεία μιας τηλεόρασης ή ενός κινητού τηλεφώνου.
