Δημήτρης Καβατζικλής
Από τότε που εμφανίστηκε ο κινηματογράφος, υπήρχαν πάντα «λέσχες κακών ταινιών», στις οποίες οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν για να δουν κακές ταινίες, να γελάσουν και να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Καμιά φορά υπάρχουν διαφωνίες για το τι θεωρείται «καλό» ή «κακό», αλλά συνήθως ο βασικός στόχος είναι η πλάκα, λέει το upworthy.
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αυτές οι λέσχες ταινιών πολλαπλασιάστηκαν και μεταφέρθηκαν online. Αυτή η τάση συνεχίζεται, τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης, και φαίνεται πως υπάρχει ανεξάντλητο απόθεμα cringe ταινιών. Υπάρχουν ακόμα και ομάδες συναντήσεων σε όλο τον κόσμο που οργανώνουν βραδιές «κακών ταινιών» για να γνωρίσουν άτομα με κοινά ενδιαφέροντα.
Podcasts όπως τα Red Letter Media και How Did This Get Made? έχουν αφιερωθεί αποκλειστικά στο είδος αυτό, με φανατικούς ακροατές που ανυπομονούν να ακούσουν τις επόμενες απολαυστικές αναλύσεις των χειρότερων ταινιών.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Στο βιβλίο του Why It’s Okay to Love Bad Movies, ο συγγραφέας Matthew Strohl κάνει διάκριση μεταξύ του «χλευασμού» και της «αγάπης για τις κακές ταινίες», υποστηρίζοντας πως η δεύτερη δεν βασίζεται σε schadenfreude, αλλά στην εκτίμηση της τέχνης από μια κωμική οπτική, που με τη σειρά της ενισχύει τη συντροφικότητα και την οικειότητα.
Σε μια κριτική του βιβλίου, ο συγγραφέας Sam Woolfe επισημαίνει: «Αν όλοι αγαπούσαν τις κακές ταινίες, θα χανόταν η μαγεία. Δεν θα υπήρχε πια η συγκίνηση της ‘χαμηλού επιπέδου πρόκλησης’ όταν δεν υπάρχει περιφρόνηση από ‘ψηλά’».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Άρθρο του The Cut με τίτλο «Η Ψυχολογική έλξη των πολύ κακών ταινιών», αναφέρει την άποψη της καθηγήτριας ψυχολογίας στο Χάρβαρντ, Mina Cikara: «Μέρος της ιδέας είναι ότι η παρουσία άλλων ανθρώπων μπορεί να εντείνει τη συναισθηματική εμπειρία. Στο βαθμό που το schadenfreude παραμένει ευχαρίστηση – έστω και κακοπροαίρετη – μια πιθανότητα είναι ότι ενισχύεται όταν βιώνεται συλλογικά. Ένα άλλο στοιχείο είναι η επιβεβαίωση της κοσμοθεωρίας σου. Αν μισώ κάτι και το μισείς κι εσύ, τότε ξέρω πως βλέπεις τον κόσμο όπως κι εγώ».
Στην ομάδα του Reddit r/badMovies, ένας χρήστης μοιράστηκε το πώς η δική του «Λέσχη Κακών Ταινιών» μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ξεκίνησε με ένα κινέζικο bootleg του Star Wars: Episode III, συνέχισε με το The Room, και έγινε τακτική δραστηριότητα για να έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους.
