Άρης Δημοκίδης
Διάβασα και άκουσα πολλά υποστηρικτικά για τον «γενναίο» Ρουβά που πήγε κόντρα στο κύμα και στήριξε το φίλο του. Είπα ήδη την άποψή μου (ο Ρουβάς «πολύ ανθρώπινα», κατά σατανική σύμπτωση, δικαίωσε εκ των προτέρων σε *κάθε* περίπτωση το Λιγνάδη: Είναι αθώος, αλλά και να μην είναι αθώος πάλι πρέπει να τον λυπηθούμε, γιατί τότε είναι άρρωστος και πρέπει να τον αγκαλιάσουμε όπως τους τοξικομανείς. (!) Σα να βλέπεις την υπερασπιστική γραμμή Κούγια σε φωτογενή εκδοχή…)
Δέχομαι κάποια απ’ αυτά που λέει, αλλά το να τα πει δημόσια αντί για κατευθείαν στο Λιγνάδη τις μέρες που ξεκινά η δίκη μου φάινεται μια στάση ελαφρώς ύποπτη που στην καλύτερη δείχνει πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης για τους καταγγέλοντες και για τα θύματα και άλλων περιπτώσεων.
Πολλοί του έγραψαν: «Θα άφηνες δηλαδή τα παιδιά σου μόνα τους με τον Λιγνάδη;»
Η απάντηση που ταιριάζει, είναι «για να είμαστε ασφαλείς, ναι αλλά ανάλογα με την ηλικία τους». (Και λέω για να είμαστε ασφαλείς γιατί μπορεί να είναι αθώος για όλα, αλλά πάλι πρέπει να είναι κάποιος προσεκτικός με έναν άνθρωπο για τον οποίον έστω και πιθανόν άδικα έχουν ακουστεί τόσα πολλά).
Η ηλικία είναι το κλειδί, άλλο αν είναι 3 ετών (που και πάλι, γιατί να άφηνες το τρίχρονό σου με έναν υπόδικο για σεξουαλικά εγκλήματα φίλο σου;) και άλλο αν είναι 14-15 -ηλικία στην οποία, σύμφωνα με καταγγελίες και ισχυρισμούς- ο σκηνοθέτης έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για αγόρια και για κορίτσια.
Η ιστορία με το «φιλικό ζευγάρι καλλιτεχνών» που κατήγγειλε το Λιγνάδη μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του γιου τους
Ένα απ’ τα πολλά ενδιαφέροντα που ανακάλυψα/θυμήθηκα στο νέο podcast μου για το Λιγνάδη είναι μια ιστορία που αποκαλύφθηκε πέρσι κατά τη δαχτυλοσκόπησή του, μετά τη σύλληψή του.
Αποκαλύφθηκε πως και το 1984 ο κ. Λιγνάδης είχε προσαχθεί στην αστυνομία μετά από μήνυση για αποπλάνηση ανήλικου παιδιού.
Ήταν το 14χρονο παιδί ενός φιλικού του ζευγαριού καλλιτεχνών.
Ο Λιγνάδης φέρεται να έκανε πολλή παρέα με το ζευγάρι καλλιτεχνών και όταν βρέθηκε μόνος με το παιδί το πίεσε σεξουαλικά.
Στη συνέχεια το παιδί έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, χωρίς να λέει το λόγο στους γονείς του. Όταν όμως τελικά τους αποκάλυψε όσα υποστηρίζει πως υπέστη απ’ τον Λιγνάδη οι γονείς έκαναν μήνυση για αποπλάνηση ανηλίκου.
Ο Λιγνάδης προσήχθη και δαχτυλοσκοπήθηκε και αυτά τα δακτυλικά αποτυπώματα θα έπαιζαν το ρόλο τους δεκαετίες μετά, όταν το «ταίριασμά» τους με τη δακτυλοσκόπηση του σκηνοθέτη μετά τη σύλληψή του το 2021 θα έφερνε στο φως την υπόθεση.
Όμως, πίσω στο 1984, πριν προχωρήσει η δίωξη, οι γονείς αποφάσισαν ότι θα ήταν χειρότερο για το παιδί τους να περάσει δικαστήρια, καταθέσεις, στιγματισμό κλπ και απέσυραν τη μήνυση.
Σήμερα ίσως και να έχουν μετανιώσει, γιατί αν είχαν προχωρήσει μπορεί ο Λιγνάδης να είχε άλλη συνέχεια και μπορεί και κάποιοι που τον κατηγορούν για κακοποίηση -και ήταν σε παρόμοια ηλικία με το παιδί εκείνο, 14-15 ετών δηλαδή- να μην είχαν ζήσει τίποτα που θα τους ωθούσε να κινηθούν νομικά εναντίον του. Δεν μπορούμε όμως να τους κατηγορήσουμε: Αν το παιδί δεν ένιωθε άνετα να βγει δημοσίως στο δικαστήριο, είναι κατανοητό – μην ξεχνάμε πως ήταν στην εφηβεία και επιπλέον είχε κάνει και απόπειρα αυτοκτονίας.
Οπότε, με δυο λόγια, κι εγώ πιστεύω πως Ρουβάς και Ζυγούλη (ή οποιοδήποτε άλλο φιλικό ζευγάρι καλλιτεχνών) δεν θα ήταν συνετό να αφήνουν τα παιδιά τους μόνα τους μαζί του – ειδικά αν έφταναν σε συγκεκριμένη ηλικία.
Κι επίσης πιστεύω πως καθένας πρέπει να σκέφτεται διπλά πριν μιλήσει, είτε είναι για να αθωώσει τους φίλους του, ή για να καταδικάσει τους εχθρούς του.