Δημήτρης Καβατζικλής
Η κυρίαρχη τάση του Χόλιγουντ ήταν πάντα ο ρεαλισμός. Η αίσθηση ότι ακόμα και στις πιο ακραίες ταινίες επιστημονικής φαντασίας υπάρχει μια προσπάθεια απόκρυψης της κάμερας, των φώτων και των μελών του πληρώματος, ώστε να βλέπουμε τα πράγματα «ακριβώς όπως είναι», δίνοντας την εντύπωση ότι τίποτα δεν έχει φτιαχτεί ειδικά για εμάς. Παρά τα κόλπα του μοντάζ και του ήχου είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε ότι βλέπουμε κάτι που συνέβη πραγματικά, λέει το openculture.
Υπάρχουν πολύ λίγοι σκηνοθέτες που αντιστέκονται σε αυτό και εξακολουθούν να κάνουν δημοφιλείς και επιτυχημένες ταινίες στο Χόλιγουντ. Ο Wes Anderson είναι ένας από αυτούς.
Στο Fantastic Mr. Fox, ο Anderson επέλεξε να χρησιμοποιήσει πραγματική γούνα. Ενώ μια τεχνική που χρησιμοποιεί συχνά είναι να αφήνει μέσα στις ταινίες του «ίχνη» των δημιουργών της, και αυτό γίνεται φανερό από τη χρήση πλαισίων τύπου διοράματος.
Ο κριτικός Matt Zoller Seitz, ο οποίος έχει γράψει πολλά βιβλία για τον Wes Anderson, ονομάζει αυτή την τεχνική Planimetric Composition. Μια τεχνική που υπάρχει και στους τίτλους, τη χρήση αυλαίας, των πολυάριθμων αναφορών σε βιβλία και κόμικς. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά αποτελεί κλειδί για την κατανόηση της αισθητικής του.
Δείτε το βίντεο του Thomas Flight για τις ταινίες του Wes Anderson
Ο Flight καταλήγει ότι είναι ένα ρίσκο που αξίζει να πάρει κανείς. Είναι μια στιγμή της παιδικής ηλικίας και το συγκρίνει με έναν γονιό που διαβάζει παραμύθι στο παιδί του πριν κοιμηθεί. Ο γονιός είναι παρών, συχνά το επίκεντρο της προσοχής του παιδιού, αλλά ταυτόχρονα και η ίδια η ιστορία. Οι λέξεις ξετυλίγονται στην αφήγηση αλλά και στο μυαλό του παιδιού. Υπάρχουν ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο, το τεχνητό και το πραγματικό.
Πολλές ταινίες του Anderson ξεδιπλώνονται σαν μυθιστορήματα. Συχνά βλέπουμε ένα βιβλίο με τον ίδιο τίτλο στην ίδια την ταινία, ή στην περίπτωση του The Grand Budapest Hotel, μια σειρά από ιστορίες και βιβλία, όλα τοποθετημένα το ένα μέσα στο άλλο. Οι ταινίες του Άντερσον μοιάζουν με μυθιστορήματα του 19ου αιώνα, όπως το Frankenstein ή το Ανεμοδαρμένα Ύψη, ιστορίες μέσα σε γράμματα, μέσα σε ιστορίες.
Άλλα όταν ο Anderson έχει μια συναισθηματική σκήνη στις ταινίες του, όπου οι χαρακτήρες χαλαρώνουν και μιλούν από την καρδιά τους, μας δίνει το κλασικό ρεαλιστικό πλάνο. Και αυτό λειτουργεί επειδή ο Anderson καθυστερεί να μας το αποκαλύψει. Ο αφηγητής ξέρει ότι αυτό που αφηγείται είναι ξεχωριστό. Σε μια εποχή που η θεωρία του auteur δέχεται επίθεση από κριτικούς και από τη βιομηχανία, είναι καλό να γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένας σκηνοθέτης όπως ο Anderson που δεν μας δίνει αυτό που θέλουμε, αλλά μας δίνει αυτό που χρειαζόμαστε.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ: Αξιολόγησε τις ντίβες του Χόλιγουντ και θα σου πούμε τι άνθρωπος είσαι – Μικροπράγματα
Σε ποια κατηγορία ανθρώπων ανήκεις; Το γούστο σου στις ντίβες του Χόλιγουντ θα αποκαλύψει περισσότερα απ’ όσα πιστεύεις…