“Γιατί στην χώρα μας οι τράπερς δεν τρώνε Cancel;” συζητάνε πολιτισμένα συμπολίτες μας στο reddit και μας λύνεται η απορία

Αναρίθμητες κουβέντες γίνονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας για το κατά πόσο η Τραπ μουσική, λόγω της θεματολογίας της π.χ ναρκωτικά, σεξ, εύκολος πλουτισμός με κάθε μέσο, βία, όπλα κ.α και λόγω της τεράστιας διείσδυσης που έχει στους νέους, επηρεάζει αρνητικά τους ακροατές της.

Στο reddit/greece λοιπόν κάποιος έκανε την εύλογη ερώτηση:

Γιατί δε γίνονται cancelled οι trappers;

Και συμπληρώνει το ερώτημα του λέγοντας:

“Δύο κοινωνικά φαινόμενα που παρουσιάστηκαν την τελευταία δεκαετία είναι η άνοδος της δημοτικότητας του cancel culture και των trappers.

Εφόσον ένας από τους στόχους του cancel culture είναι να “ακυρώσει” δημοφιλή άτομα που προβαίνουν σε μην πολιτικά ορθές πράξεις ή δηλώσεις, γιατί δε γίνονται cancelled οι trappers, των οποίων οι στίχοι διακατέχονται από μισογυνισμό και αποθέωση της εγκληματικότητας;”

Με αφορμή αυτό το ερώτημα, γίνεται μία πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα στο reddit. Μαζέψαμε τα καλύτερα σχόλια για να καταλάβουμε και εμείς γιατί αυτό το είδος μουσικής, φαίνεται σαν να είναι στο απυρόβλητο, όσον αφορά την κουλτούρα της ακύρωσης.

“Γιατί αυτοί που πρέπει να κάνουν cancel είναι αυτοί που τους ακούνε. Όσο και να κράζουν οι 30αρηδες, αν αρέσουν στα 15χρονα, δε θα αλλάξει κάτι από όσο μας έχει δείξει η ιστορία τις τελευταιες 5+ δεκαετίες.

Υπήρχε ένα podcast με τον Δημοκίδη καλεσμένο, που τα εξηγούσαν

“Και να θες, πως θα κάνεις “cancel” σε κάποιον που ούτε ακολουθείς ή ούτε γνωρίζεις;

Επίσης, το “cancel culture” πάντοτε υπήρχε, απλά λόγω των σοσιαλ μίντια ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει από ένα.”

“Ακριβώς. Cancel γίνονται μόνο όσοι έχουν θαυμαστές που ενδιαφέρονται για την πολιτική ορθότητα. Εδώ ο Τέιτ δεν έγινε cancel, που πήγε και τόσο καιρό φυλακή με βαρύτατες κατηγορίες, θα γίνουν οι trappers;”

“Τρία πράγματα, που συμβαίνουν ταυτόχρονα, δε φέρνουν το cancel που λες.

Η μουσική βιομηχανία κάνει τζίρο από τη νεολαία. Οι μεγαλύτεροι δεν έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν τάσεις στη μουσική.
Η νεολαία δεν έχει ακόμα πλήρως διαμορφωμένη προσωπικότητα και αντιγράφει συνομήλικους σε θέματα μουσικής και μόδας.
Ένα cancel γίνεται γιατί διαφωνείς κάθετα με κάτι, με βάση τις αξίες σου και την προσωπικότητά σου.
Οπότε καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να περιμένεις cancel, γιατί πρέπει να έρθει από τα πιτσιρίκια. Μόλις μεγαλώσουν κι αυτά, θα μπει από μόνη της κι αυτή η μουσική στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και θα έρθει κάποια άλλη. Πάντα έτσι γίνεται.”

“Πρώτον, το “cancel culture” δεν είναι κάτι καινούριο απλά επειδή του δώσαμε όνομα. Το να μην ασχολείσαι με ανθρώπους που θεωρείς πως είναι για τον πέο πάντα υπήρχε σαν επιλογή, και ανέκαθεν ορισμένες τέτοιες απόψεις έπαιρναν έκταση και είχαν αρνητικό αντίκτυπο στις καριέρες και τις ζωές των ανθρώπων που προκαλούσαν δημόσια κατακραυγή.

Δεύτερον, οι τράπερς δεν τρώνε “cancel” για τον ίδιο λόγο που οι μεταλάδες δεν τρώνε αφορισμούς ή τα πανκιά δεν μπαίνουν φυλακή. Κάνουν “τέχνη” και εξυπακούεται πως η εικόνα που προβάλουν είναι “performance”. Αν κάποιος τράπερ όντως αποδειχτεί πως σπρώχνει ντρόγκια ή κάνει μαστροπεία, θα μπλέξει, μην αγχώνεσαι. Τα υπόλοιπα είναι θέμα προβολής και αποτελούν μέρος του ραπ εδώ και δεκαετίες.”

“Το cancel γίνεται όταν κάποιος συνεργάτης ή εκπρόσωπος κάποιας μεγάλης εταιρίας προβεί σε politically incorrect δηλώσεις άσχετες με το αντικείμενο του ικανές να προκαλέσουν ζημιά στη woke εικόνα της εταιρίας. Για τους trappers η politically incorrect συμπεριφορά είναι business model. Έτσι βγάζουν λεφτά. Όταν έπιασαν τον Τραννό για οπλοκατοχή κάθε άλλη εταιρία θα είχε κόψει τη συνεργασία μαζί του αλλά το συγκεκριμένο γεγονός ενισχύει το γκανγστεριλικι που πουλάει άρα αυξάνει τα κέρδη.”

“Το κοινό τους μπορεί να κάνει cancel όχι οι υπόλοιποι. Και γενικά το cancel έχει καταντήσει γελοίο show τώρα τελευταία με κόσμο απλά να το έχει κάνει επιχείρηση και να ψάχνει τι είπε ο προπάππους του τάδε το 1912.. Το σωστό cancel γίνεται όταν το κοινό των καλλιτεχνών είναι δυσαρεστημένο και σταματάει να τους υποστηρίζει όχι με hashtags.”

“Γιατί το cancelling δεν υφίσταται στην πραγματικότητα.Για να σε κάνουν πραγματικά cancel (να σε αφήσει ο ατζέντης,no more deals/σταματάς να βγάζεις λεφτά κλπ)θα πρέπει να προβείς σε ποινικά κολάσιμες πράξεις(βλ.R.Kelly,Bill Cosby,Harvey Weinstein…),και πάλι τυχαίνεις πολύ διαφορετικότερης μεταχείρησης από τον μέσο άνθρωπο(άλλο θέμα αυτό).Η JK Rowling συνεχίζει να βγάζει βιβλία, πρόσφατα έβγαλε ένα δημοφιλέστατο videogame,και τώρα είναι σε development μια καινούρια σειρά remake του Harry Potter.Οι άνθρωποι που έχουν γίνει cancel πραγματικά και στο ίντερνετ και στην πραγματική ζωή μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Τώρα για την Ελλάδα, ελάχιστοι άνθρωποι ασχολούνται με την τραπ που είναι άνω τον 25.Επίσης στοιχεία δε μας δείχνουν κάποια σύνδεση με την αύξηση στην εγκληματικότητα των νέων με την τραπ(ή τουλάχιστον δεν έχουν γίνει μελέτες).Δε γίνεται να ξεκινήσεις crusade εναντίον κάποιου μόνο με υποψίες ή επειδή δε σου αρέσει.Και στις μεγαλύτερες γενιές καίγανε δίσκους λόγω moral panic με τον σατανισμό.Τέλος, αυτοί οι αναλώσιμοι καλλιτέχνες με τα αναλώσιμα χιτάκια έχουν μεγάλο revenue από streaming και είναι πολύ εύκολο για τις δισκογραφικές εταιρίες να τους ”πετάξουν κάτω από το λεωφορείο” αν κάτι πάει λάθος”

Το συμπέρασμα που προκύπτει από τις περισσότερες απαντήσεις είναι ότι πρώτον, ουσιαστικό cancel σε κάποιον έρχεται μέσα από τους οπαδούς του cancelαρισμένου καλλιτέχνη, όταν ο εν λόγω καλλιτέχνης αποδεικνύεται αντίθετος με τα δικά τους πιστεύω που πίστευαν ότι αντιπροσώπευε, άρα ψεύτικος, ότι οι καλλιτέχνες στην Ελλάδα που παράγουν για τις μεγάλες εταιρίες που αντιπροσωπεύουν, πλούτο, έχουνε μία ιδιαίτερη προστασία από τα ΜΜΕ και κάποιοι κακοήθεις λένε και από τον νόμο και τρίτον, ότι δεν υπάρχει κάτι να canceλαριστεί, γιατί η μουσική είναι τέχνη και υπάρχει ελευθερία της έκφρασης, εφόσον κάτι δεν υπάρχει κάποια παράνομη πράξη δεν υπάρχει κάτι να γίνει cancel.

Εδώ θα διαβάσετε όλο το νήμα.