Άρης Δημοκίδης
Ο φίλος μου ο Σπύρος είχε το κουράγιο να δει ομιλίες απ’ την εξέδρα των επισήμων στη Θεσσαλονίκη και μου έστειλε μερικές εικόνες.
Τι περίεργη, σχεδόν ανησυχητική, φάση!
Η εικόνα του Ηλία Κασιδιάρη πίσω απ’ τη Φώφη Γεννηματά ήταν ήδη περίεργη, αλλά η φάση με τον χαμογελαστό Λεβέντη δίπλα του ήταν ακόμα πιο creepy:
Ο Μπουτάρης για να βουλώσει στόματα όσων ανέσυραν/παραποίησαν παλιότερες δηλώσεις του για τις παρελάσεις προσπάθησε να συνυπάρξει άλλη μια φορά με τον Λεβέντη…
…όμως και πάλι μάλωσαν.
Διάβασα την είδηση που βάλαμε στο LIFO.gr: Σταύρος Θεοδωράκης: Γιατί δεν είμαι στην εξέδρα των επισήμων στην παρέλαση και μου έκαναν εντύπωση δυο φράσεις του:
«Δεν μπορώ να αντιληφθώ την αξία της εξέδρας στις εθνικές γιορτές. (…) Με προβληματίζει ποιους θα συναντήσω πάνω στην εξέδρα.»
Οι εξέδρες σού προσφέρουν δημοσιότητα, χειροκρότημα, αυτοδιαφήμιση. Δεν είναι για όλους όμως – μόνο για όσους «νοιώθουν» επίσημοι.
Να τι έγραψε ο Σταύρος Θεοδωράκης:
Ένα μήνυμα από το ύψος των ματιών και όχι από εξέδρα.
(…) Κάθε τέτοια μέρα τα κανάλια έχουν δύο ερωτήσεις για τους αρχηγούς των κομμάτων: «Ποιο θα είναι το μήνυμα σας για την επέτειο» και «σε ποια εξέδρα παρέλασης θα είσαστε να σας κάνουμε μερικά πλάνα».
Αυτό το δεύτερο αίτημα δεν το έχω ικανοποιήσει ποτέ και ήρθε η στιγμή να δώσω μια απάντηση.
Αντιλαμβάνομαι την αξία της εξέδρας στο μάθημα. Πρέπει να βλέπουν τον δάσκαλο ή τον καθηγητή. Αντιλαμβάνομαι ότι και σε μια ομιλία θα έχεις εξέδρα, να σε βλέπουν. Όμως τελικά – και παρά τις προσπάθειες – δεν μπορώ να αντιληφθώ την αξία της εξέδρας στις εθνικές γιορτές. Είσαι εσύ ο πιο ψηλός πατριώτης;
Και μετά είναι το άλλο. Με προβληματίζει ποιους θα συναντήσω πάνω στην εξέδρα. Για κάποιους η αγάπη για την πατρίδα σημαίνει περιφρόνηση των άλλων λαών. Και σιγά σιγά φθόνος για τους άλλους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εσένα. Εθνικισμός και ρατσισμός έχουν την ίδια ρίζα.
Εγώ πάλι είμαι οπαδός ενός γενναιόδωρου πατριωτισμού που πολεμάει τις αυταπάτες και όχι ενός συντηρητικού κοντόφθαλμου πατριωτισμού.
Αυτός είναι ο λόγος λοιπόν που απουσιάζω από τις εξέδρες. Και νιώθω πιο άνετα κοιτάζοντας τους πολίτες από το ύψος των ματιών. Πέρυσι στην Σαμοθράκη – που τότε είχε πληγεί από πλημμύρες – φέτος ξανά στην Αγία Βαρβάρα. Να συναντήσω παλιούς συμμαθητές, που καμαρώνουν τα παιδιά τους και σιγά σιγά τα εγγόνια τους.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.