Δημήτρης Καβατζικλής
Την εποχή που εφευρέθηκαν τα πρώτα ηλεκτρονικά όργανα δεν υπήρχε μια κοινά αποδεκτή ιδέα για το τι ακριβώς ήταν και πώς θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν. Κανείς δεν τα συνέδεσε με την techno, τη new wave, τη χιπ χοπ και την ποπ, αφού απλά δεν υπήρχαν. Κάθε ήχος που παραγόταν στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν από τη φύση του πειραματικός και τα περισσότερα ηλεκτρονικά όργανα ήταν μοναδικά κομμάτια. Δεν ήταν καν προφανές ότι πρόκειται για μηχανές ήχου, γράφει το openculture.
Το 1930, ο Evgeny Sholpo εφηύρε το βαριόφωνο. Ήταν ένας φωτοηλεκτρικός συνθέτης ήχου που χρησιμοποιούσε έναν προβολέα και περιστρεφόμενους δίσκους από χαρτόνι με ηχητικά κύματα κομμένους σε διάφορα σχέδια. Η συσκευή μπορούσε να μετατρέψει τα μοτίβα σε ήχους και να φτιάχνει «αφηρημένα σπειροειδή κινούμενα σχέδια», σημειώνει το Boing Boing. «Ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του» και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για τη δημιουργία soundtrack ταινιών.
Ο Sholpo ήθελε μια συσκευή που θα αντικαθιστούσε τους μουσικούς και θα επέτρεπε στους συνθέτες να μετατρέψουν πολύπλοκες μουσικές ιδέες σε ηχογραφημένους ήχους. Στην προσπάθεια του τον βοήθησε ο Georgy Rimsky-Korsakov (εγγονός του Ρώσου συνθέτη Nikolai Rimsky-Korsakov), και μαζί έφτιαξαν το πρωτότυπο στα Lenfilm Studios το 1931.
sound on film: Variophone
This is “sound on film: Variophone” by Mariska de Groot on Vimeo, the home for high quality videos and the people who love them.
Οι δυο τους δημιούργησαν και το πρώτο τους soundtrack για την προπαγανδιστική ταινία «The Year 1905» το 1931 και την επόμενη χρονιά ένα συνθετικό soundtrack για το «A Symphony of Peace» καθώς και πολλά άλλα soundtrack για ταινίες και κινούμενα σχέδια.
Το βαριόφωνο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας του Λένινγκραντ, αλλά ο Sholpo έφτιαξε άλλα δύο, συνεχίζοντας να ηχογραφεί soundtrack τη δεκαετία του σαράντα. Σε αντίθεση με το συνθεσάιζερ, που εφευρέθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα, το βαριόφωνο μπορούσε να δημιουργήσει και να αναπαράγει πολυφωνικές συνθέσεις, αφού οι τόνοι μπορούσαν να τοποθετηθούν ο ένας πάνω στον άλλο.
Οι ποιότητα των ηχογραφήσεων ποικίλλει, αφού με την πάροδο του χρόνου η ποιότητα του ήχου υποβαθμίστηκε μιας και η τεχνολογία εγγραφής ήχου σε φιλμ ήταν μόνο στην αρχή της εκείνη την εποχή. Ωστόσο, κάποιες φορές ακούγεται σαν το Moog που χρησιμοποίησε η Wendy Carlos για να συνθέσει κλασική μουσική και να ηχογραφήσει παρτιτούρες ταινιών τέσσερις δεκαετίες αργότερα.