Γιάννης Δημητρέλλος
Τι είναι το Lock n’ Road (αν δεν το έχεις ήδη παρακολουθήσει – χάνεις, γνώμη μου).
Όταν ξέσπασε η πανδημία, ο μοναδικός δείκτης ασφαλείας του καθενός μας, ήταν μια πόρτα, κατά προτίμηση του σπιτιού στο οποίο ζούμε, κατά προτίμηση κλειστή και χωρίς τη δυνατότητα επισκέψεων από γνωστούς/φίλους/συγγενείς. Όταν αυτή η κλειστή πόρτα άρχισε να προσομοιάζει με φυλακή, όταν αποκτήσαμε εφόδια όπως τα rapid test και τα εμβόλια ο καθένας από εμάς βγήκε και η ζωή απέκτησε μια – μικρή έστω- αίσθηση κανονικότητας. Κάποιοι ταξίδεψαν ξανά. Η παρέα της τηλεοπτικής εκπομπής γύρισε την Ευρώπη μ’ ένα βαν, δημιουργώντας ένα ανθρωποκεντρικό ντοκιμαντέρ μιας ηπείρου σε μια πρωτόγνωρη εποχή.
Τι είναι το Lock n’ Road;
Εμένα μου θύμισε τις ταξιδιωτικές περιπέτειες του Louis Theroux από την βρετανική τηλεόραση. Θα τους αφήσω να «συστηθούν» μέσα από την αναλυτική σύνοψη της εκπομπής τους, όπως αναφέρεται στη σελίδα της Queen Molly Productions:
«Μια παρέα 8 νέων ανθρώπων, αποφασίζει να ταξιδέψει με ένα βαν, την Ευρώπη την εποχή του κορωνοϊού. Άδειες πόλεις, μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, φόβος είναι το γνώριμο σε όλους μας σκηνικό τους τελευταίους μήνες. Η ομάδα γνωρίζει τις πόλεις μέσα από τους ίδιους τους ανθρώπους και συζητάνε με ντόπιους αλλά και με Έλληνες που ζουν εκεί και είναι από διάφορους επαγγελματικούς και επιστημονικούς κλάδους. Πώς αντιμετωπίζουν τη νέα αυτή πραγματικότητα και πώς έχει διαμορφωθεί η καθημερινότητά τους; Η εκπομπή μεταφέρει εικόνες που φανερώνουν τις μεγάλες αλλαγές. Τα άλλοτε πολυσύχναστα μέρη που έσφυζαν από ζωή, κατά τη διάρκεια των lockdown, είχαν αλλάξει. Ακόμα όμως και τώρα οι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν τον ρυθμό τους και να επιστρέψουν σιγά σιγά στην καθημερινότητά τους.
Παράλληλα η ομάδα του «Lock n Road» καταγράφει και τη δική της καθημερινότητα. Στιγμιότυπα του ταξιδιού, απρόοπτα που συμβαίνουν, δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, αλλά και πολύ όμορφες και ανέλπιστες στιγμές».
Παναγιώτης Μαρκεζίνης
«Ζούμε σε μια περίεργη χώρα. Έχουμε γυρίσει από ένα Road Trip 8 χιλιάδων χιλιομέτρων με αγαπημένους φίλους. Κανονικά θα έπρεπε να γράψουμε για το πόσο χαρούμενοι είμαστε -που είναι αλήθεια- αλλά προσωπικά ξυπνάει μέσα μου και μια «ενοχή». Ανήκουμε βλέπετε στη γενιά που το να ονειρεύεσαι είναι μια πολυτέλεια. Συνεπώς ναι, νιώθουμε περήφανοι που ολοκληρώσαμε ένα δύσκολο πρότζεκτ και ελπίζουμε όσοι το είδαν να πέρασαν καλά, αλλά νιώθουμε και τυχεροί, οριακά «ευλογημένοι».
Εκτός από τις άπειρες εικόνες της «μουδιασμένης» από τα lockdown Ευρώπης, θα θυμάμαι πάντα τον Ντιντιέ. Έναν μετανάστη από την Γκάνα που τον πετύχαμε να κλαίει σε ένα παγκάκι επειδή μόλις είχε πέσει θύμα ρατσιστικής επίθεσης μέσα σε ένα λεωφορείο και μας είπε την πραγματικά τρελή ιστορία της ζωής του.
Θα θυμάμαι όμως και τα άπειρα ευτράπελα. Όπως το βράδυ που κοιμηθήκαμε στο βαν στη Ρώμη γιατί το σπίτι που είχαμε κλείσει δεν υπήρχε. Ή στη Βαρκελώνη, που μας έκλεψαν και ψάχναμε Έλληνες που μένουν εκεί για να μας στείλουν κάποια λεφτά για να φύγουμε».
Περικλής Νασόπουλος
«Κάθε φορά που με ρωτάνε για το ταξίδι δυσκολεύομαι πολύ να αποφύγω τα κλισέ τύπου «αξέχαστη εμπειρία» κ.λπ. Το πως έφτασε μια τρελή -και μεταξύ μας λίγο μεθυσμένη- ιδέα να γίνει επαγγελματικό τηλεοπτικό πρότζεκτ δεν πρόλαβα να το πάρω χαμπάρι, κλειστήκαμε σε ένα γραφείο, βάλαμε ένα “σκοτωμένο” deadline και ξεκινήσαμε να τρέχουμε.
Φτιάξαμε λοιπόν μια γραμμή στον χάρτη, με πολλές κουκίδες. Μπήκαμε σε ένα βαν και πήραμε τους δρόμους και κάθε άνθρωπος που συναντήσαμε και μας μίλησε, προσωπικά μου διαβεβαίωσε κάτι που είχα πάντα σαν πεποίθηση και, με τον κίνδυνο να ακουστώ υπερβολικά ρομαντικός, το καταθέτω: πάντα, ο πιο ενδιαφέρων προορισμός είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Οι 3 μετανάστες που βρήκαμε νύχτα να κοιμούνται στο πάρκο δίπλα στον Άιφελ και μας μίλησαν -στα Ελληνικά!- για τη διαδρομή τους ως εκεί από τις χώρες τους στην Ανατολή με ενδιάμεση στάση στη Μόρια, οι καθηγητές Πανεπιστημίου, οι φοιτητές, οι καλλιτέχνες. Και τόσοι άλλοι, όλοι κομμάτια ενός όμορφου ψηφιδωτού που φτιάξαμε στα 8.000 χιλιόμετρα που διανύσαμε.
Κι από ευτράπελα, άλλο τίποτα! Ξεμείναμε, κοιμηθήκαμε στο Βαν, χαθήκαμε, τσακωθήκαμε, κολλήσαμε κορωνοϊό. Ο νόμος του Μέρφι φρόντιζε να επιβεβαιώνεται σχεδόν καθημερινά: ο,τι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Τελικά όμως νομίζω πως, αν τα πράγματα δεν ερχόντουσαν έτσι, δεν θα είχε και νόημα».
Κωνσταντίνος Λιόπετας
«Αρχικά θα μπορούσε να πει κανείς πως οκτώ άνθρωποι δεν χωράνε μέσα σε ένα βαν πόσο μάλλον σε μία απόσταση 8000 χιλιομέτρων. Ωστόσο όλοι μας θα μπορούσαμε να πούμε πως είμαστε ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα που παραδώσαμε και κατα χαρούμενοι που προβληθήκαμε και στην τηλεόραση. Οι στιγμές και οι αναμνήσεις είναι ατελείωτες και είναι πολύ δύσκολο να τις ξεχωρίσεις. Το καλό είναι πως τις περισσότερες τις έχουμε σε βίντεο στο κανάλι της Queen Molly Productions στο Youtube. Αν θα μπορούσα να ξεχωρίσω μια, θα ήταν η βόλτα μας με τα ηλεκτρικά σκούτερ, στο πανέμορφα φωτισμένο Παρίσι. Μία μοναδική εμπειρία από μόνο του το νυχτερινό Παρίσι, ακόμα πιο ιδιαίτερο όταν το βλέπεις άδειο σε καιρούς lockdown».
Θάνος Νασόπουλος
«Γυρνώντας τόσες χώρες και συζητώντας με τόσους ανθρώπους με αφορμή μία υγειονομική κρίση που άλλαξε τη ζωή όλων μας, μπορώ με σιγουριά να πω ότι παρά την απόσταση, τις διαφορετικές καταβολές, ενδεχομένως τη διαφορετική θρησκεία, αλλά και τις διαφορές που προκύπτουν από τη μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου είναι πάντα τόσο όμορφο να διαπιστώνεις ότι στο τέλος της ημέρας όλοι ελπίζουμε, φοβόμαστε και διψάμε για το μέλλον με τον ίδιο τρόπο. Επειδή το Lock ‘n’ Road ήταν ακριβώς αυτό, μία εκπομπή επικεντρωμένη στον άνθρωπο και τις ιστορίες του, αυτό που μου μένει είναι ακριβώς αυτό που ήθελα προσωπικά να αφήσει αυτή η εκπομπή. Μία όμορφη απάντηση από οκτώ νέα παιδιά, μια παρέα φίλων, απέναντι στην ασχήμια του ξενοφοβικού και ρατσιστικού δογματικού δηλητηρίου. Νομίζω ειδικά πως στο τελευταίο επεισόδιο που θα προβληθεί, λόγω και των ανθρώπων που συμμετέχουν και μοιράζονται τις ιστορίες τους, αφού μιλήσαμε με έναν καθολικό παπά και αμέσως μετά με μία τρανς σεξεργάτρια, αυτό το συμπέρασμα ότι είμαστε τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι παράλληλα είναι πιο έντονο και όμορφο από κάθε άλλο επεισόδιο».
«Οι υπέροχες στιγμές με τους φίλους, τα γέλια, οι τσακωμοί, οι γκρίνιες, οι κακουχίες, διάφορα περιστατικά από απρόοπτα του ταξιδιού, αναμφίβολα είναι πράγματα που θα τα θυμάμαι για μια ζωή. Αυτό όμως που ανέφερα πιο πάνω είναι κάτι που θα μου διαμορφώνει τον τρόπο που βλέπω τη ζωή».
Σωκράτης Πάτσος
«Λοιπόν θέλω να σας πω μια ιστορία…
Μια φορά και έναν καιρό, κάποιο απόγευμα του Απρίλη, μίλησα με τον Παναγιώτη στο τηλέφωνο. “Χώρισα και θέλω να φύγω με τους φίλους μου στην Ευρώπη.Θα ‘ρθεις;”
Τόσο απλά…8 τρελοί,10 βαλίτσες, 4 ρόδες, 2 κάμερες, 2 drone,10 κάρτες μνήμης, και αμέτρητα GB έτοιμα να αποθηκεύσουν τις πιο μοναδικές ιστορίες. Ιστορίες που σίγουρα θα ήθελα πολλές σελίδες να διηγηθώ. Μπήκαμε στο VAN, φύγαμε. Μας κράτησαν στα σύνορα. Μας άφησαν… Φτάσαμε Σερβία, χαθήκαμε, ξαναχαθήκαμε.
Οδηγήσαμε σερί Κροατία-Γερμανία, κοιμηθήκαμε λίγο. Πάμε πάλι στο τιμόνι, Γαλλία και Στρασβούργο. Ωραία πόλη. Άυπνοι ξαναμπήκαμε στο VAN. Ωπ, Παρίσι, Πύργος του Άιφελ. Παντρεύτηκε ο Μαρκεζίνης, χαχα ό,τι καλύτερο».
«Δοκιμάσαμε μοριακή κουζίνα, παίξαμε μπάσκετ σε κλουβί, χάσαμε. Επίσης χάσαμε και την ταυτότητα του Πάρη. Ξανά πίσω στο VAN, ξεπροβάλλει το Μπορντώ. Μύρισε κρασί η πόλη, δοκιμάσαμε. Κολλήσαμε και COVID. Καλά μας πήγε η Γαλλία γενικά. Καραντίνα,και πίσω Ελλάδα. Καλοκαίρι, διακοπές, ήλιος. Οκτώβρη τηλέφωνο ο Μαρκεζίνης,και μια εβδομάδα μετά αεροπλάνο, και πάμε πάλι τα ίδια. Προσγείωση στη Βαρκελώνη. Δεν μιλάνε Αγγλικά».
Φύγαμε. Νίκαια, Μονακό, Μαυρίδης. Μόντε Κάρλο, καζίνο. Μπήκαμε, παίξαμε, χάσαμε. Μείναμε πάλι χωρίς λεφτά. Λίγη βενζίνη ίσα ίσα και Φλωρεντία, Ρώμη.Ο Περικλής μας κανόνισε σπίτι. Ξαναμείναμε στο δρόμο. Κοιμηθήκαμε στο VAN. Τσακωθήκαμε, τα βρήκαμε. Συνεχίσαμε. Ευτυχώς τρώγαμε μακαρόνια του Θάνου,και καταφέραμε και γυρίσαμε το τελευταίο επεισόδιο. Α, και πήγαμε και Fontana di Trevi.
Τέλος…
Τόσα χιλιόμετρα, τόσες ιστορίες, τόσοι άνθρωποι…#LockNRoad».
Γιώργος Λιόπετας
«Όταν όλα μοιάζουν ακατόρθωτα, ιδίως εν μέσω μίας πανδημίας, εάν αφήσεις το όνειρο σου να σε ταξιδέψει και χορέψεις στους ρυθμούς του, τότε ίσως και να βρεις μία λύση και εν τελεί να τα καταφέρεις.
Είμαστε μία παρέα 8 ατόμων, κάτι περισσότερο από φίλοι πλέον, που ενώ συναντήσαμε κάτι μεγαλύτερο από δυσκολίες, καταφέραμε να υλοποιήσουμε με σεβασμό και ποιότητα ένα project τέτοιων προδιαγραφών, και στο τέλος της ημέρας να χαμογελάμε δυνατά.
Οπότε αν με ρωτάτε τι μου έμεινε χαραγμένο στην καρδιά από αυτό το ταξίδι, θα απαντήσω “οι στιγμές”. Οι στιγμές της ομάδας, η συντροφικότητα, η όρεξη για βοήθεια και η αλληλεγγύη κατα των διάρκεια των δυσκολιών. Το φαγητό μετά το πέρας των γυρισμάτων, τα γέλια που ρίξαμε και η χαρά μας κάθε φορά που ξεπερνούσαμε ένα εμπόδιο.
Αυτό μου έχει μείνει από αυτό το ταξίδι και όλα αυτά με βοηθούσαν να είμαι πιο δημιουργικός κάθε λεπτό που περνάει».
Πάρης Μοίραλης
«Ήταν τρέλα; Ήταν παρορμητισμός; Ήταν όνειρο; Πες το όπως θες! Το σίγουρο είναι ότι ήταν μια εμπειρία που θα την θυμάμαι για πάντα. Ένα βανάκι, μια παρέα και αμέτρητα χιλιόμετρα. Όσες φορές είπα πάνω στο ταξίδι ότι θέλω να φύγω να γυρίσω πίσω, άλλες τόσες φορές θα το ξαναέκανα με κλειστά τα μάτια.
Δεν ξέρω αν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια από τις τόσες εμπειρίες που ζήσαμε. Νομίζω όμως πως αυτό που στο τέλος κρατάω τους ανθρώπους που γνωρίσαμε που είχαν να σου πουν όντως κάτι ουσιαστικό από τη ζωή τους, να μοιραστούν τις ανησυχίες τους, τα όνειρα τους για τη ζωή. Θα το ξαναπώ και θα το ξαναλέω, τολμήστε το και όπου σας βγάλει! Μόνο κερδισμένοι θα βγείτε από ένα ταξίδι».
Κωνσταντίνος Μαρκέτος
«Όταν πρωτοξεκινήσαμε, το εγχείρημα μας έμοιαζε ακατόρθωτο. Την περίοδο που τα πάντα σταμάτησαν και ο χρόνος διαστάλθηκε, εμείς βαλθήκαμε να γυρίσουμε την Ευρώπη.
Μια παρέα, ένα βαν και μια τρελή ιδέα, είναι σίγουρα τα καλύτερα συστατικά για ένα πετυχημένο road-trip. Δύσκολο βέβαια να ξεχωρίσεις κάποια στιγμή από αυτό το ταξίδι. Ίσως γιατί καταλάβαμε γρήγορα, πως σημασία δεν έχουν οι χώρες που θα δεις, οι διαφορετικές αρχιτεκτονικές που θα αντικρίσεις, οι κουζίνες που θα γευτείς, αλλά κυρίως οι άνθρωποι που θα συναντήσεις. Οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους, ομορφαίνουν τις πόλεις. Η ξενάγηση της Μπερνάρντα στο Ζάγκρεμπ, το κρασί στο ηλιοβασίλεμα του Σηκουάνα με τον Ανδρέα και τον Γιώργο, οι αγωνίες της Μαρτίνας στη Ρώμη, η βόλτα με την Άντρεα στη Φλωρεντία».
«Κοινός παρονομαστής όλων των ανθρώπων; Οι ίδιες αγωνίες και όνειρα για το μέλλον, η ίδια δίψα για ζωή. Γρήγορα κατάλαβα, πως όσο διασχίζαμε την Ευρώπη και γνωρίζαμε νέους ανθρώπους, τόσο καλύτερα γνωριζόμασταν και μεταξύ μας. Οι δυσκολίες, τα νεύρα, οι χαρές και τα γέλια, μας έφεραν πιο κοντά».
«Η καλύτερη στιγμή του ταξιδιού αναμφίβολα ήταν το προτελευταίο βράδυ, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι θα κοιμηθούμε στο δρόμο, στο κέντρο της Ρώμης. Μια τουριστική απάτη, οι αποτυχημένες, αλλά φιλότιμες προσπάθειες ενός εστιάτορα της περιοχής να μας βρει κατάλυμα, η άρνηση ενός ξενώνα φιλοξενίας αστέγων να μας δεχτεί για ένα βράδυ, μας οδήγησε να κοιμηθούμε στο βαν στη μέση ενός υπαίθριου πάρκινγκ. Δεν θα μπορούσαμε να είχαμε φέρει καλύτερη ανάμνηση στις αποσκευές μας!»
Όλες οι φωτογραφίες: Γιώργος Λιοπέτας