Άρης Δημοκίδης
Άλλαξα διαδοχικά απόψεις για το γλυπτό. Στην αρχή κατάλαβα ότι θα ήταν άγαλμα που θα αποκαλυπτόταν αλλά δεν είχε αποκαλυφθεί, οπότε η φωτογραφία που κυκλοφορούσε θεώρησα πως έδειχνε το έργο μισοτελειωμένο. Μου άρεσε η ιδέα γιατί αγαπώ πολύ την Αρλέτα και σκέφτηκα, με αφορμή και τα αμφιλεγόμενα αγάλματα δουλεμπόρων που δικαίως γκρεμίζονται στο εξωτερικό ότι «να, για τέτοιους ανθρώπους αξίζει να γίνονται αγάλματα».
Μετά κατάλαβα ότι αυτό ήταν. Ήταν ολοκληρωμένο, και έμοιαζε με τεράστιο χοιρομέρι. Παράλληλα τα σχόλια στο ίντερνετ για το έργο άρχισαν να με βρίσκουν σύμφωνο. Πώς στην ευχή τιμούσε αυτό την Αρλέτα;
Την Κυριακή τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού για την Αρλέτα στα Εξάρχεια | LiFO
Την Κυριακή τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού για την Αρλέτα στα Εξάρχεια
Είναι όμως απαραίτητο να γνωρίζεις όλη την ιστορία
Και την έμαθα χάρη στον τραγουδοποιό Γιώργη Χριστοδούλου. Ο οποίος χτες ήταν στα αποκαλυπτήρια και μιλώντας αργότερα στο Δεύτερο, θέλησε να μας δώσει μερικά στοιχεία για να λυθούν κάποιες παρεξηγήσεις.
Είναι γνωστό πως ο εικαστικός Κυριάκος Ρόκος που έφτιαξε το γλυπτό υπήρξε φίλος της Αρλέτας απ’ την εφηβική τους ηλικία. Γνωρίστηκαν στο φροντιστήριο και προετοιμάστηκαν μαζί για τις εξετάσεις στην σχολή καλών τεχνών. Και όντως, πέρασαν στην Α.Σ.Κ.Τ. μαζί (αν και φοίτησαν σε διαφορετικούς κλάδους, αυτός στη γλυπτική αυτή στη ζωγραφική).
Αυτό που δεν ήταν γνωστό ήταν πως τα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Αρλέτα ζήτησε απ’ το φίλο της να της φιλοτεχνήσει ένα μικρό συντριβάνι, για να το βάλει στο μπαλκόνι της και να την γαληνεύει ο ήχος.
Ο Ρόκος ξεκίνησε να το φτιάχνει για να της το χαρίσει, όμως η Αρλέτα έφυγε απ’ τη ζωή πριν αυτός προλάβει να το ολοκληρώσει.
Τώρα λοιπόν, αυτό το χρηστικό γλυπτό που προοριζόταν γι’ αυτήν, με τίτλο Πηγή, έγινε κάτι άλλο, ένα γλυπτό μνήμης, και ενθρονίστηκε σε ένα τετραγωνικό μέτρο που παραχωρήθηκε απ’ το Δήμο, απέναντι απ’ το θρυλικό σπίτι της Αρλέτας, στα Εξάρχεια.
Η παρανόηση ήταν πως πρόκειται για γλυπτό που απεικονίζει την Αρλέτα, ενώ στην πραγματικότητα είναι φτιαγμένο για την Αρλέτα. (Βέβαια η μορφή που αχνοφαίνεται, τα δάχτυλα, η κιθάρα, όλα αυτά παραπέμπουν στα εικαστικά έργα της τραγουδίστριας, και θυμίζουν αρκετές απ’ τις δικές της ζωγραφιές.)
Giorgis Christodoulou
Μια μέρα έμεινε για τα αποκαλυπτήρια του γλυπτού* για την Αρλέτα στα Εξάρχεια. Μια σύνθεση που παραπέμπει στα δικά της σχέδια και την οποία φιλοτέχνησε και προσέφερε με πολλή αγάπη ο κολλητός της…
Φτιάχτηκε, πληρώθηκε και θα συντηρείται αποκλειστικά και μόνο απ’ τους φίλους της Αρλέτας. Επιπλέον, απέναντι από το γλυπτό, στην πολυκατοικία που έζησε για δεκαετίες, οι φίλοι τοποθέτησαν μια αναμνηστική πλακέτα που λέει ότι «εδώ έζησε» κλπ. Είθισται οι Δήμοι να πληρώνουν για τις πλακέτες, και όντως τους προτάθηκε, όμως οι φίλοι της Αρλέτας αρνήθηκαν ευγενικά.
Να σημειωθεί πως η πλακέτα δεν αναφέρει μόνο την Αρλέτα αλλά και τον Θεσσαλονικιό λογοτέχνη Γιώργο Ιωάννου ο οποίος έζησε επίσης στην ίδια πολυκατοικία, και μάλιστα με «σπιτονοικοκυρά» την Αρλέτα, η οποία του νοίκιαζε το σπίτι κάτω απ’ αυτό που έμενε για όλα τα χρόνια που ο Ιωάννου έζησε στην Αθήνα.
Ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά αν είχε φτιαχτεί ένα άγαλμα της Αρλέτας (ολόκληρο το σώμα) ή μια προτομή (από το μπούστο και πάνω). Ποτέ όμως δεν θα ξέραμε αν θα της άρεσε της ίδιας.
Τώρα όμως, με αυτό το γλυπτό, ξέρουμε. Το ζήτησε η ίδια για δικό της, στο μπαλκόνι της, αλλά τώρα θα το χαιρόμαστε (και θα τη θυμόμαστε) όλοι.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
ΚΟΥΙΖ: Μόνο κάποιος που αγαπούσε πολύ την Αρλέτα θα πιάσει 20 στα 20
Ας αφήσουμε κατά μέρος το αν είναι αισθητικά όμορφο ή όχι.
Μια καλλιτέχνις θέλει κάποιο «τέχνημα» στο μπαλκόνι της και ένας φίλος της γλύπτης το δημιουργεί για εκείνην. Από πότε αυτό το γλυπτό θα μπορούσε να γίνει κτήμαμιας ολόκληρης κοινότητας; Η γλυπτική σε δημόσιο αστικό χώρο δεν θέλει διαφορετική προσέγγιση, κάποιου είδους μελέτη; Αν η (καλή) καλλιτέχνιδα αγαπούσε λ.χ. ένα βάζο, πόσο σωστό θα ήταν, στην απέναντι πλατεία, να τοποθετούσαμε το βάζο αυτό σε μια μαρμάρινη βάση και να το δεχόμαστε επειδή είναι στο όνομα της καλλιτέχνιδος;