H Ραπ η σωστή, η ανορθόδοξη (δεν είναι αυτό που νομίζετε)

Από τη Νίκη Ζερβού

Θα ήθελα πάρα πολύ να ήμουν στη θέση σας γιατί δε θα ήθελα να έχω ήδη ακούσει τα τραγούδια που θα σας μάθω. Για όσους ήδη τα γνωρίζετε, συγχαρητήρια, μπορούμε να γίνουμε φίλοι. Τι είναι η ραπ αδέλφια μου; Η καλύτερα πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε την καλή ραπ;

 Ωραία επειδή ήδη τρώω κράξιμο, πάμε να εξηγήσουμε δύο απλά πράγματα. Τυχαίνει να μην πουλάω ναρκωτικά και όπλα στον ελεύθερο μου χρόνο. Τυχαίνει να μην αναφέρομαι στα κορίτσια σαν πουτάνες, τυχαίνει να μην είμαι γκάνγκστερ (αν και θα το δοκίμαζα για μια μέρα), τυχαίνει να μην είμαι ομοφοβικό, ρατσιστικό υποκείμενο (η αντικείμενο, όπως το δει κανείς), που γουστάρει να ξερνάει χολή επειδή μπορεί. Τυχαίνει, όμως, να αγαπώ το περιθώριο και τους «λίγους», να τάσσομαι κατά της πατριαρχίας με ό,τι αυτή συνεπάγεται, να μου αρέσει η ελευθερία λόγου χωρίς την προσβολή της αξιοπρέπειας και του ήθους (θα μιλήσουμε αναλυτικά γι’ αυτά σε κάποιο άλλο ραντεβού), τυχαίνει να μου αρέσει να κοπανιέμαι σε πάρτι και να κλαίω με ραψωδούς του δρόμου.

Οι περισσότεροι καλλιτέχνες που θα αναφέρω δε θέλουν καν να τους αναφέρω. Δε θέλουν να ονομάζονται καλλιτέχνες και η πλειοψηφία τους ανήκει στην γενιά μου. Στην «Gen – Z.. Γενιά του άγχους, αποσυντονισμένοι από τα χάπια και τους μπάφους» όπως λέει στο κομμάτι του «1996» ο Jaul.

Έχω κουραστεί να ακούω παιδάκια που ερωτεύτηκαν το “Top Boy” (σειράρα στο Netflix) και τώρα πιστεύουν πως είναι OGs στο Summerhouse πριν προλάβουν να δουν την ζωή και να νιώσουν το περιθώριο στο πετσί τους. Για να μην παρεξηγούμαι, δε λέω πως εγώ το έχω νιώσει, αλλά δεν πήρα καπέλο τζόκει και ασορτί φόρμες για να κουνάω πλαστικά πιστόλια στα video clip με το autotune στον Θεό. Εγώ προτιμώ ρήμες να βγαίνουν αβίαστα από ανάγκη έκφρασης και μοιράσματος. Όχι, για το hype και τα κάπα. «Θέλω αντιδραστικά, δημιουργικά, μαλακισμένα» όπως λέει κι η Σεμέλη, μια τύπισσα που βγήκε μια φορά στη ζωή της να ραπάρει τρία κομμάτια που βγήκαν απ’ την ψυχή της και ήταν σα να το κάνει χρόνια.

«Θέλω gangsta rap που δεν καβλώνει με γκάνια μα στην ιδέα να μη φοβούνται τα παιδιά που φοράνε φουστάνια» όπως λέει ο Cortes στο «ΔΕΝ B1A2354». Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω πως η Σεμέλη στα μάτια μου αποτελεί μουσικό φαινόμενο και πως την πάω πάρα πολύ για τον τρόπο που καταφέρνει να ελίσσεται και να μη μένει δευτερόλεπτο στάσιμη. Ο Cortes, απ’ την άλλη έχει αλλάξει εξ’ ορισμού την ραπ σκηνή και «σπάει την πλάκα του όσο (κάποιοι) ξερνάν χολή». Είναι αυθόρμητος, πανέξυπνος, σοβαρός και αστείος ταυτόχρονα και ελπίζω να μη με μισήσει που τα γράφω αυτά.

Ο Θοδωρής, λοιπόν, τάσσεται κατά της πατριαρχίας και υπέρ της ελευθερίας του ατόμου σε γενικότερο πλαίσιο. Γιατί είναι καιρός να αρχίσουμε να διεκδικούμε την θέση μας, όχι σαν γυναίκες ή άντρες αλλά σαν άτομα και εφόσον καθορίσουμε τη θέση μας σαν άτομα μετά μπορούμε να είμαστε γυναικάρες. Και τι σημαίνει αυτό; Οι Taburo Bota το έχουν θέσει υπέροχα στο κομμάτι «Γυναικάρες»: «Γυναικάρες είναι αυτές που κανέναν δεν φοβούνται. Γυναικάρες είναι αυτές που κάποια μέρα σε εκδικούνται.»

Δεν αντέχω να ακούω άλλο για γυναίκες με «περίοδο», «ορμόνες», ατάκες όπως «πάει αυτή τρελάθηκε», «πότε θα παντρευτεί», «ποτέ θα κάνει παιδια». Δεν γεννηθήκαμε τρελές. Πεθαίνουμε τρελές απ’ την τρέλα που μας φόρτωσε η κοινωνία. Οι αγαπημένοι Rationalistas έγραψαν ένα σπαρακτικό κομμάτι για την πατριαρχία που πονάω κάθε φορά που τυχαίνει να παίξει (γιατί μόνη μου δε μου πάει η καρδιά να το βάλω). Στην «Σιωπηλή Πόλη», λοιπόν, υπάρχει ο στίχος «η υστερία επινοήθηκε απ’ την πατριαρχία Αυτή είναι η στήριξη της κοινής γνώμης για όσες γλίτωσαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης»

Αυτά είναι τα πράγματα που θέλω κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας. Αυτά που θα ήθελε να γράψει και ο Βέβηλος στο «Σεζάριο»: «Θέλω να γράψω για έναν κόσμο χωρίς θύματα από επικίνδυνους προστάτες ιδιοκτησίας ή μπρατσαράδες που τα μόνα τους καυχήματα έχουν να κάνουν μ’ επιθέσεις αιματοχυσίας.»

Δε θέλουμε άλλον Ζακ, δε θέλουμε άλλον Παύλο, δε θέλουμε άλλη Καρολάιν και δε θέλω να γίνομαι γραφική. Είναι αγώνας αυτός. Αγώνας χειραφέτησης κατά βάση του εαυτού μας. Γιατί «αν δεν αγαπήσεις εσένα, δε θα το κάνει κανείς. Μη σταματάς, μη σταματάς. Φίλε η μόνη μάχη που έχασες είναι εκείνη που δεν έδωσες» τα είπε και ο Bloody Hawk.

Ένα παιδί που πραγματικά πάλεψε να φτάσει εδώ και να τον ακούει όλη η Ελλάδα. Είναι μάχες αυτές, παιδιά. Τα ξέρετε, όμως, να μη σας τα λέω.

Είμαι σίγουρη πως όσοι έχουν φτάσει μέχρι εδώ και διαβάζουν ακόμη τις γραμμές μου, είναι όσοι δε θα γυρίσουν τα μάτια στην αδικία, ούτε θα γυρίσουν την πλάτη στους ανθρώπους. Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως υπάρχουν και μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Δημήτρης Μυστακίδης, ο οποίος σε ένα κράμα ραπ δήλωσε πως η σιωπή είναι συνενοχή, στο κομμάτι «Μίλα» : «Μίλα, μην κάνεις πως δεν βλέπεις, θα τρέχεις να κρυφτείς κι εσύ απ το θεριό που τρέφεις.»

Μιλήστε παιδιά. Μιλήστε όταν είστε έτοιμοι, με όποιον νιώθετε ασφάλεια. Αλλά μιλήστε. Ένας μιλάει και γίνεται ντόμινο. Είδατε πως πάει. Το θέμα είναι να μιλάμε πρώτα για μας. Να κρίνουμε πρώτα τον εαυτό μας και να λύνουμε τα δικά μας πριν ανοίξουμε το στόμα μας για καταστάσεις και ανθρώπους. Τα λέω για να τα ακούω κι εγώ και τα ακούω (και την ακούω επίσης) με τον Άσαρκο: «Αυτό που με πνίγει, το πνίγω, με θίγει, το θίγω, με κρύβει, το κρύβω και βγαίνω μπροστά και το λήγω, γι’ αυτό καταλήγω να κρίνω και να κατακρίνω σοφά.» Έγραψε το κομμάτι «ψυχοθεραπεία» και τώρα θέλουμε εμείς ψυχοθεραπεία για να το ξεπεράσουμε. Ο Άσαρκος είναι βαθιά ποιητικός, λεξιπλάστης και στοχαστικός. Εμβαθύνει πάρα πολύ στις σκέψεις και τις λέξεις του. Δε θα ήθελα να ήμουν αυτός. Μάλλον θα επικρατεί χάος σ’ αυτό το κεφάλι.

Τα σκέφτομαι όλα αυτά, ακούω, όσο αντέχω τι παίζει στα τρεντς κι απ’ τη μία χαίρομαι ιδιαιτέρως που με μεγαλώνει αυτή η μουσική, απ’ την άλλη ίσως και να μην υπάρχει σωτηρία. Σε εκείνο το σημείο το ρίχνω στους Joker Two Face και το Break It Down: “Ζω και κινδυνεύω, τον ουρανό ελέγχω Είμαι ένας αθάνατος ölmezer και χορεύω!!!” Θέλω να παρτάρω μια μέρα με τον Tsaki.

Καλή ακρόαση αγαπημένοι μου. Γράψτε μου σχόλια με κομμάτια που σας σημάδεψαν για να φτιάξουμε κι άλλες όμορφες ιστορίες.

***

Bonus track:

Π.Ι.Ε.Β. και Λόγος Τιμής στο «Ταράτσες». Δε θέλω να πω τίποτα γι’ αυτό. Ζηλεύω που δεν τα σκέφτηκα πρώτη να τα γράψω. Θα ακολουθήσει σίγουρα ένα αφιέρωμα. Άντε λιώστε το.