Γιώργος Τσαγκόζης
Η ιστοσελίδα της Εύβοιας Evima.gr ανέβασε ένα άρθρο για ένα αγαπημένο αδέσποτο τον Τάσο που έφυγε από την ζωή.
Το πρώτο άρθρο που ανέβασε η σελίδα ήταν το παρακάτω:
Εκεί μάθαμε και την ιστορία του γλυκύτατου Τάσου:
“Στην καρδιά της Χαλκίδας, υπήρχε ένας σκύλος που δεν ήταν απλώς ένας αδέσποτος, αλλά μια ζωντανή παρουσία για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.
Ο Τάσος, ο πιο κοινωνικός αδέσποτος σκύλος της Χαλκίδας, είχε κερδίσει την αγάπη όλων με τη μοναδική του προσωπικότητα και τον τρόπο που «κατέκτησε» τους δρόμους και τις γωνιές της πόλης.
Η μέρα του Τάσου ξεκινούσε πάντα με το αγαπημένο του “special food”. Ακολουθούσε μια βόλτα στα δικαστήρια, όπου, όταν η κατάσταση το απαιτούσε, έβαζε τάξη με τα αυστηρά του γαυγίσματα. Ήταν το απόλυτο αφεντικό του προαύλιου, και κανείς δεν τολμούσε να τον αγνοήσει. Στη συνέχεια, μεταφερόταν στο «Πάνθεον», το καφέ της πόλης, όπου περνούσε ώρες αραγμένος στο διάδρομο, ενώ οι θαμώνες περνούσαν από πάνω του σαν να μην υπήρχε. Και αυτός; Δεν κουνιόταν. Παρά το ότι έφευγε πάντα τελευταίος από το μαγαζί, η καρδιά του ήταν εκεί.”
Όταν το Πάνθεον έκλεισε…
Όπως εξιστορεί ο Γιώργος Σπύρου, το κλείσιμο του «Πάνθεον» τον στεναχώρησε βαθιά. Μέρα με τη μέρα, περίμενε υπομονετικά έξω από την κλειστή πόρτα, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα ανοίξει και θα επιστρέψει στην αγαπημένη του θέση. Τελικά, άρχισε να αναζητά «καταφύγιο» και στην πόρτα του “Storeys”, αλλά ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Η καρδιά του ανήκε μόνο στο «Πάνθεον».
Η φροντίδα του Τάσου ήταν πάντα εξασφαλισμένη. Ο Γιάννης Πολάλης, ένας άνθρωπος με καρδιά για τα ζώα, φρόντιζε πάντα να του προσφέρει τροφή και νερό έξω από την πόρτα του καταστήματός του. Δεν ήταν μόνο ένας καλός άνθρωπος για τα ζώα, ήταν ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του σε όλες τις στιγμές του.
Μια μέρα, όταν μια κυρία απαίτησε να βγει ο Τάσος από το μαγαζί, ο Γιώργος Σπύρου, μέλος της παράταξης «Άμεσα Νέο Ξεκίνημα», αναγκάστηκε να του ζητήσει ευγενικά να βγει έξω. Ο Τάσος, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα γεμάτο απορία, αντιστάθηκε. Ωστόσο, με τον τρόπο του, έδειξε την υπακοή του. Σηκώθηκε, έσπρωξε τη πόρτα και βγήκε έξω. Αυτή η στιγμή πείραξε βαθιά τον Γιώργο, αφού ο Τάσος δεν ήταν απλά ένας σκύλος, αλλά ένας φίλος.
Το κενό που αφήνει πίσω του ο Τάσος είναι αισθητό σε όλη τη Χαλκίδα. Η πόλη έχασε έναν από τους πιο πιστούς της «κατοίκους», έναν σκύλο που δεν ήταν απλά αδέσποτος, αλλά ήταν μέρος της καθημερινότητας, της ψυχής και της ζωής της. Ο Τάσος θα λείψει, όχι μόνο στους ανθρώπους που τον φρόντιζαν, αλλά και σε όλους εκείνους που είδαν σε αυτόν έναν φίλο, μια παρουσία που έκανε τη Χαλκίδα πιο ζωντανή και πιο ανθρώπινη.
Η μνήμη του, όμως, θα παραμείνει ζωντανή. Και ο Τάσος, με την αληθινή αγάπη που έδωσε σε όλη την πόλη, θα μείνει για πάντα ένα κομμάτι της Χαλκίδας, στο οποίο όλοι θα θυμούνται με τρυφερότητα και νοσταλγία.”
Η ιστορία του αξιαγάπητου σκυλάκου με συγκίνησε και έτσι αποφάσισα να ακολουθώ τις αναρτήσεις της σελίδας για τον Τάσο.
Την επόμενη μέρα είδα ότι έγινε πρόταση για να γίνει άγαλμα του:
“Πρόταση του Δήμου Χαλκίδας για την ανέγερση αγάλματος προς τιμήν του Τάσου
Για 17 χρόνια, ο Τάσος ήταν μέρος της καθημερινότητας των κατοίκων και των επισκεπτών της Χαλκίδας. Περπατούσε στην παραλία, μπαινόβγαινε στο Πάνθεον, έκανε τις βόλτες του μέχρι τα δικαστήρια, ήταν εκεί, πάντα. Παρά το γεγονός ότι όλοι τον έβλεπαν, κανείς δεν τον πήρε ποτέ σπίτι του. Αλλά όταν “έφυγε” από τη ζωή, το διαδίκτυο πλημμύρισε από συγκινητικά σχόλια, ενώ η πρόταση του Δήμου Χαλκίδας για την ανέγερση αγάλματος προς τιμήν του έγινε viral μέσα σε λίγες ώρες.
Το άγαλμα του Τάσου δεν πρέπει να είναι μια απλή “μεταθανάτια τιμή”. Η ανάγκη για την ανέγερσή του έχει βαθύτερη σημασία. Ο Τάσος δεν ήταν απλά ένας αδέσποτος σκύλος. Ήταν σύμβολο συνύπαρξης, καθημερινότητας, και ελευθερίας. Η παρουσία του στην παραλία της Χαλκίδας ήταν το αποτύπωμα μιας διαφορετικής αντίληψης για τη ζωή. Η πρόταση για το άγαλμά του δεν είναι μόνο για να τιμηθεί το παρελθόν, αλλά για να θυμόμαστε όλοι ότι υπάρχουν ψυχές γύρω μας που τις προσπερνάμε αδιάφορα μέχρι να γίνουν ιστορία.
Η αλήθεια είναι ότι ο Τάσος ήταν εκεί για 17 χρόνια και δεν χρειαζόταν “αναγνώριση” για να γίνει “κάποιος”. Η Χαλκίδα τον είχε μέσα στην καθημερινότητά της, όμως το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί δεν του δόθηκε ποτέ αυτή η αναγνώριση όταν ζούσε; Γιατί πάντα περιμένουμε να εκτιμήσουμε κάποιον μόνο όταν είναι αργά;
Ένα άγαλμα για… όλους μας
Το άγαλμα δεν είναι μόνο για τον Τάσο. Είναι για όλους μας. Για να μας θυμίζει ότι η αγάπη και ο σεβασμός δεν πρέπει να έρχονται μόνο μετά το τέλος, αλλά σε κάθε στιγμή, σε κάθε ζωντανή ύπαρξη που είναι δίπλα μας και χρειάζεται την προσοχή μας.”
Μια φωτογραφία του Τάσου
Και ένα βίντεο
Το βίντεο εδώ
Τέλος σήμερα ανέβηκε ένα άρθρο για το αγαπημένο μέρος του Τάσου.
Μακάρι να βρέιτε κάποιον να σας αγαπήσει όσο το Evimag τον Τάσο.
