Βάνα Κράβαρη
Κολλημένη στη χριστουγεννιάτικη κίνηση μεταξύ Γλυφάδας και Ελληνικού, παρατηρώ ένα νέο αγόρι, γύρω στα 20. Κάθεται στη στάση με τις μπούκλες του να αγκαλιάζουν με έναν παράδοξα γοητευτικό τρόπο το πρόσωπό του. Έντονες γωνίες και skinny πόδια, μια κουκούλα κρεμόταν άχαρα στην πλάτη του, όσο τα λεπτά χέρια του ήταν στις τσέπες του. Ομολογώ πως σκέφτηκα πως θα κέρδιζε τον διαγωνισμό lookalikes του Τιμοτέ Σαλαμέ αν δεν τον είχε ξεβράσει το σύμπαν στην Ελλάδα. Πέφτοντας σε ένα κείμενο των New York Times σκέφτομαι πως τουλάχιστον εμπίπτει στην κατηγορία των «noodle boys». Χωράει τέλος πάντων στο καλούπι της νέας, εναλλακτικής εικόνας του λευκού ανδρισμού που κοντράρει τη ματσίλα των τουμπανιασμένων, άγριων πρωταγωνιστών.
Το νέο «χοτ» είναι να είσαι απόκοσμα ελκυστικός. Λίγο χλωμός, αρκετά αδύνατος, με τα μαλλιά σου να πέφτουν στο πρόσωπό σου σαν μακαρόνια. Ξεκίνησε, ίσως, με τον Τιμοτέ Σαλαμέ. Τουλάχιστον από το «Call Me By Your Name» το 2017, ο Σαλαμέ έχει τυποποιήσει την αυθάδη ομορφιά τόσων πολλών ανερχόμενων νέων ανδρών ηθοποιών. Γωνίες που εμπνέουν νέες τεχνικές conturing, άρνηση όλων των βαρών που μπορεί να έχουν σηκώσει αλλοτινά σύμβολα ανδρισμού, όπως ο Χιού Τζάκμαν ή ο Κρις Έβανς. Τα noodle boys δεν κουράζονται. Τουλάχιστον δεν το διαφημίζουν. Ούτε το παρακάνουν.
Υπάρχει ο Ντόμινικ Σέσσα. Και ο Φιν Γούλφαρντ, ο αδύνατος Καναδός με το βαθύ βλέμμα που αναδείχθηκε στο Stranger Things. Τώρα πρωταγωνιστεί στο reboot του Ghostbuster. Πιο πρόσφατα, ο Μαρκ Έιντελσταΐν, ένας αδυνατούλης Ρώσος του Anora.
Για χρόνια και χρόνια, οι λευκοί πρωταγωνιστές ήταν τόσο μυώδεις, που σχεδόν δεν χωρούσαν στην οθόνη. Όλο το legacy της Marvel -αν το μετρήσεις σε crushes- μετριέται σε φαρδιές πλάτες και μύες. Ξεφεύγοντας, ωστόσο, από το Χόλιγουντ, η άνοδος του λεπτοκαμωμένου, σχεδόν ασθενικού νέου «αρσενικού σταρ» μπορεί να μεταφραστεί και σε απόρριψη των Crossfit bros και των mirror selfies τους στο manosphere της δεξιάς.
«Υπάρχει μια πραγματική επιθυμία να έχουμε κάτι άλλο από αυτό το επιθετικό, πολεμοχαρές, φανερά αρπακτικό είδος λευκής αρρενωπότητας», δηλώνει ο Jeffrey McCune, καθηγητής και πρόεδρος Black studies στο Πανεπιστήμιο του Rochester στους ΝΥΤ.
Ευάλωτοι και κάπως αμήχανοι
Αυτή η στροφή από τον μάτσο άντρα της μεγάλης οθόνης στον πιο διακριτικά γοητευτικό, λιγότερο άγριο τύπο, έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν. Τον Άρνονλντ Σβαρτσενέγκερ και τον Σιλβέστερ Σταλόνε διαδέχθηκαν πιο «λιτοδίαιτοι» καρδιοκατακτητές στα ’90s, όπως ο Κιάνου Ριβς και ο Ρίβερ Φοίνιξ. Ή ο Τζόνι Ντεπ και ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο.
Προφανώς και θα υπερβάλαμε αν λέγαμε το να είσαι «τούμπανο» είναι πλέον ανσέξι. Ιδίως αν σκεφτούμε την αθάνατη γοητεία του Τομ Χάρντι ή τον Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ με τα Calvin Klein εσώρουχά του. Ωστόσο, γίνεται σαφές πως υπάρχει μια ανάγκη για σταρς που δίνουν την εντύπωση ότι μπορούν να συνθλίψουν ένα αυτοκίνητο με τα γυμνά τους χέρια. Με τα φίνα, αδούλευτα δάχτυλά τους, οι νέοι εκπρόσωποι του σέξινες είναι λίγο αμήχανοι, και κυρίως ευάλωτοι.
«Πρόκειται για ένα πιο ήσυχο είδος μελαγχολικής αρρενωπότητας», δήλωσε ο Drew Ayers, αναπληρωτής καθηγητής κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Ουάσινγκτον, ο οποίος έχει γράψει εκτενώς για την «τουμπανιασμένη» εμφάνιση των αστέρων ταινιών δράσης, πριν την εποχή της Marvel. «Είναι λιγότερο επιθετικό και διεκδικητικό».
Αυτή η φουρνιά φαίνεται να προβάλλει την εξουσία της όχι με τα μπράτσα της, αλλά από μια «διαφορετική πηγή», τονίζει ο καθηγητής – είτε πρόκειται για την προσωπικότητά τους είτε για όσα κάνουν στην οθόνη.
«Νομίζω ότι, θετικά, προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή του ανδρισμού που η δύναμη δεν χρειάζεται να αναδύεται από το σώμα σου», υπογραμμίζει.
Αυτή η ασφαλής ομορφιά τους τους έχει, μέσα σε όλα, καταστήσει και εξαιρετικά δελεαστικούς πρεσβευτές για εταιρείες υψηλής μόδας: Γουλφχαρντ και Σέσσα έχουν εμφανιστεί σε διαφημίσεις Saint Laurent.
Παράλληλα, όπως ήταν αναμενόμενο, έχουν συγκεντρώσει τεράστια fanbases. Ειδικά ο Σαλαμέ -ο ασθενής μηδέν της έκρηξης των διαγωνισμών ομοιότητσας- είναι με το σπαθί του ο νούμερο ένα καρδιοκατακτητής του Χόλιγουντ, κάτω των 30 ετών, με θαυμάστριες ακόμα και πολύ άνω των 30 ετών.
Η σοβαρότητα αυτών των σταρ είναι και πλεονέκτημα για τις ερμηνείες τους. Δεν καταπίνουν το κάδρο, όπως ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, αλλά γλιστρούν μέσα σε αυτό, προσέχοντας να μην εκτοπίσουν ποτέ τις γυναίκες συναδέλφους τους. Στο Anora, η ερμηνεία του Έιντελσταϊν ως Ιβάν, είναι ένα αριστούργημα σωματικής κωμωδίας. Με την αδύναμη σωματική του διάπλαση και τις μπούκλες του, αποπνέει μια γλυκήτητα που σε κάνει σχεδόν να του συγχωρείς το γεγονός ότι συμπεριφέρεται σαν εγωιστής μαλάκας σε όλη τη διάρκεια της ταινίας.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης σε πάνελ για το Anora, ο Έιντελσταϊν μίλησε για το πώς βιντεοσκόπησε την οντισιόν του εντελώς γυμνός. Σε εκείνο το σημείο, το κοινό ξέσπασε σε γέλια. Το άχαρο σώμα του δεν παίχτηκε για δέος, αλλά για να γεννήσει γέλιο.