Άρης Δημοκίδης
Το Από Μηχανής Θέατρο παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το απίστευτα δυνατό έργο του ξεχωριστού Ιρλανδού συγγραφέα Colm Toibin «Η Διαθήκη της Μαρίας» (The Testament of Mary), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.
Στον μονόλογο «Η Διαθήκη της Μαρίας» δεν ακούμε μονάχα τη μητέρα την Ιησού. Θα γίνουμε μάρτυρες της εξομολόγησης μιας μητέρας που έχει βιώσει το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να της συμβεί, τον απάνθρωπο χαμό του παιδιού της. Εξόριστη στην Έφεσο, γερασμένη, καταπονημένη και σε συνεχή κίνδυνο, η Μαρία αφηγείται, με τον δικό της τρόπο τη ζωή της και τη ζωή του γιου της. Για κείνη, στο πρόσωπο του Χριστού, δεν βλέπει παρά μόνο το παιδί της.
Το έργο παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Broadway το 2013 σε ερμηνεία της Fiona Shaw και προτάθηκε για τρία Tony Awards συμπεριλαμβανομένου του Best Play. Έχει ενδιαφέρον επίσης να αναφερθεί πως η έκδοση του έργου από τον συγγραφέα σε μορφή νουβέλας έχει ηχογραφηθεί από τη σπουδαία ηθοποιό Meryl Streep.
Καθώς η «Η Διαθήκη της Μαρίας» ξεκίνησε να παίζεται, και η Ασπασία Κράλλη έχει ήδη πάρει εξαιρετικές κριτικές, μίλησα μαζί της για το έργο, τη θρησκεία, και το θέατρο στην Αθήνα σε εποχές κρίσης…
Η Διαθήκη της Μαρίας
Το Από Μηχανής Θέατρο παρουσιάζει “Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ” (The Testament of Mary) του Colm Toibin Από τις 12 Ιανουαρίου κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 17:00 ΠΑΝΩ ΣΚΗΝΗ Το Από Μηχανής Θέατρο παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το πολυαναμενόμενο έργο του Colm Toibin “Η Διαθήκη της Μαρίας” (The Testament of Mary) σε μετάφραση Κατερίνας Βαλαβανίδη και σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.
– Κυρία Κράλλη, τι είναι «Η Διαθήκη της Μαρίας» που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα;
Η διαθήκη της Μαρίας, είναι η κατάθεση μιας μάνας που γέννησε, όπως και όλες οι μάνες του κόσμου, έναν άγνωστο σ αυτήν άνθρωπο. Που κι αυτή όπως όλες, νόμιζε ότι τον ήξερε, αλλά που ειδικά αυτόν τον συγκεκριμένο γιο ήταν πολύ δύσκολο να τον γνωρίζει.
– Εσάς προσωπικά τι σας τράβηξε στο έργο;
Με τράβηξε κατ’ αρχήν η νουβέλα του Toibin που είναι 104 σελίδες. Αλλά δυστυχώς 104 σελίδες είναι χρόνος απαγορευτικός για το θέατρο, και έτσι αναγκαστήκαμε θεατρικοποιώντας την νουβέλα, μέσω της μετάφρασης της Κατερίνας Βαλαβανίδη, να περιορίσουμε τον χρόνο της παράστασης.
Η ερώτηση λοιπόν τι με τράβηξε στην νουβέλα θέλει ή μια απάντηση σελίδων ή καμία απάντηση….. γιατί είναι σαν να ρωτάς κάποιον γιατί ερωτεύτηκε… Η απάντηση σ αυτήν την ερώτηση είναι “έρωτας είναι ότι αγαπάμε, χωρίς βάσιμο λόγο” όπως λέει και ο Κοκτό.
– Πώς προσεγγίζετε το ρόλο;
Δύσκολη ήταν η προσέγγιση του ρόλου, γιατί ενώ η Μαρία είναι ένα σύμβολο όντας η μητέρα του Χριστού, συγχρόνως είναι και μια απλή γυναίκα που ζει γερασμένη και μόνη με τις αναμνήσεις της.
– Υπάρχει κάτι στην ηρωίδα με το οποίο ταυτίζεστε κι εσείς ως γυναίκα και ως μητέρα;
Μόνο η αγάπη που έχω για το παιδί μου…
– Αναρωτιέμαι ποια είναι η σχέση σας με τη θρησκεία, και αν άλλαξε ο τρόπος που βλέπετε τα πράγματα μέσα απ’ την ενασχόλησή σας με το έργο…
Η σχέση μου με την θρησκεία είναι κάπως κυλιόμενη… Δηλαδή δεν πιστεύω σ ένα θεό πατέρα παντοκράτορα αλλά σ έναν ΑΝΘΡΩΠΟ παντοκράτορα και στην παντοκράτειρα φύση. Όμως μ’ αρέσει και καμιά φορά η ατμόσφαιρα της εκκλησίας, όταν είναι άδεια και τρεμοσβήνουν τα κεριά μπροστά στις εικόνες. Αυτό δεν άλλαξε από την ενασχόληση μου με το έργο.
– Έχετε γίνει γνωστή, εκτός των άλλων, για το Θέατρο της Σιωπής σας. Πώς νιώθετε, βλέποντας πίσω, για αυτή τη μοναδική πρωτοπορία που φέρατε στην Ελλάδα; Και πώς είναι να βλέπετε τους μαθητές σας σήμερα να ξεχωρίζουν στο θέατρο;
Αυτή η μοναδική πρωτοπορία… αναδύθηκε σε μια χώρα που μισεί την πρωτοπορία. Τώρα όμως κάπως έχουν αλλάξει τα πράγματα, χάρη στη νέα γενιά των ηθο-ποιών. Όταν βλέπω τους μαθητές μου να ξεχωρίζουν, χαίρομαι αφάνταστα, γιατί έτσι αποδεικνύεται περίτρανα το πόσο χρήσιμο είναι το να μαθαίνεις να σωπαίνεις επί σκηνής. Ακόμα και στο θέατρο λόγου.
– Πόσο διαφορετικός είναι ένας ρόλος στον οποίο εκφράζεστε και με λόγια απ’ εκείνους στους οποίους δε μιλάτε;
Οι σιωπηλοί ρόλοι έχουν ένα πολύ φλύαρο εσωτερικό σενάριο.
– Απ’ όλες τις παραστάσεις που έχετε κάνει όλες αυτές τις δεκαετίες, ποιες σας έχουν μείνει περισσότερο, και γιατί;
Οι Τειρεσίες που έχω παίξει και στις ΄Βάκχες και στο “Αναζητώντας τον Οιδίποδα” ήταν οι πιο αγαπημένοι μου ρόλοι. Ο Τειρεσίας μαντεύει το μέλλον και γι’αυτό τον μισούν (γέλια).
– Όσο περνάνε τα χρόνια είναι πιο εύκολο ή πιο δύσκολο να κάνετε μια παράσταση;
Φυσικά και πιο εύκολο, αλλά και πολύ πιο δύσκολο… Αυτή είναι η απάντηση που θα έδινε ο Τειρεσίας.
– Η σκηνοθεσία σάς λείπει;
Ναι μου λείπει…
– Πώς βλέπετε την κατάσταση στο ελληνικό θέατρο σήμερα;
Η κατάσταση στο θέατρο σήμερα είναι μανιακή. Λες και όλοι θέλουν να κάνουν ότι και όσα περισσότερα μπορούν και αυτό είναι καλό γιατί έτσι αναδύονται εξαιρετικά πράγματα στις σκηνές. Αν ξεκινούσα τώρα με το Θέατρο της Σιωπής, θα είχα μια τελείως διαφορετική εξέλιξη.
– Το «Από Μηχανής Θέατρο» που φτιάξατε στο Μεταξουργείο μαζί με το σύζυγό σας και ηθοποιό Χρήστο Βαλαβανίδη είναι και πάλι εξαιρετικά ενεργό και πετυχημένο…
Ναι, γιατί μετά από κάποια χρόνια που έπεσε σε κάποια άσχετα χέρια, επανήλθε σε δυο δραστήριους και πολύ εργατικούς ανθρώπους: την Άννα Ελεφάντη και τον Δημήτρη Μυλωνά που με πάθος το επανακκίνησαν και μας έκαναν κοινωνούς.
– Αλήθεια, τι θέλατε να γίνετε όταν ήσασταν μικρό παιδί;
Έγινα αυτό που ήθελα να γίνω.
– Και πώς νιώθετε για τη ζωή που ζήσατε μέχρι σήμερα;
Νιώθω πλήρης.
– Κυρία Κράλλη, κάνετε όνειρα για το μέλλον;
Δεν κάνω όνειρα, αφήνω τα πράγματα να έρχονται…
