Γιώργος Τσαγκόζης
«Ο Γιάννης Πετρόπουλος γεννήθηκε από πάμφτωχους γονείς στις 15/12/51 στα Φιλιατρά Μεσσηνίας. Ο πατέρας του Βασίλης καταφεύγει στον αλκοολισμό, που του σκάβει την υγεία, για να σβήσει τελικά λησμονημένος μέσα στην πιο αφόρητη θλίψη. Η μητέρα του εκδηλώνει ψυχασθένεια και κλείνεται στο ψυχιατρείο, χωρίς ποτέ στη ζωή της να δει μια άσπρη μέρα. Ο Γιάννης γίνεται από μικρός μπεκρής, κλέφτης και ναρκομανής. Σ` ένα ξέσπασμα ενάντια στην ίδια την ύπαρξή του και σε ολοκληρωτική άμυνα, χτυπά μανιασμένα και σκοτώνει τον Μιχαηλίδη, που, εκμεταλλευόμενος την αναπηρία του πατέρα του, νόμισε πως βρήκε ελεύθερο έδαφος για να ικανοποιήσει τις διεστραμμένες σεξουαλικές του ορέξεις.
Δικάζεται παράνομα μόνο μία φορά από στρατιωτικό με πολιτική μορφή δικαστήριο σε ισόβια δεσμά. Είναι αδύνατο να περιγραφούν από εκεί και πέρα τα μαρτύρια, οι εξευτελισμοί και οι ταπεινώσεις που πέρασε μέσα στα κάτεργα.
Σε λίγα χρόνια, αναζητώντας διέξοδο, διαβάζει πολιτικά βιβλία και αρχίζει να διαμορφώνεται διαφορετικά. Μην αντέχοντας άλλο, μαζί με τους συγκρατούμενούς του εξεγείρεται το 1987 ενάντια στο φοβερό κάτεργο της Κέρκυρας. Εκεί επί 11 ολόκληρα χρόνια, από το 1976 έως το 1987, υπέστη πολλά και φοβερά βασανιστήρια. Μετά από την εξέγερση της Κέρκυρας τον βασανίζουν και τον θέτουν σε τρομερή απομόνωση στο κολαστήριο της Πάτρας. Στη συνέχεια τον ξαναπηγαίνουν στην Κέρκυρα, όπου αναγκάζεται να κάνει είκοσι πέντε μέρες απεργία πείνας, και έπειτα τον μεταφέρουν στη φυλακή, της Αλικαρνασσού.
Η καταστολή και τα μαρτύρια μέσα στα πειθαρχεία, που ακολούθησαν, είναι απερίγραπτα. Τελικά, μεταφέρθηκε ξανά στο «Νταχάου» της Κέρκυρας.
Σήμερα έχει αποφυλακιστεί. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με το αποκαλυπτικό βιβλίο του “Γδάρτες ονείρων”, ένα βιβλίο ποταμός που ξεχειλίζει από συναισθήματα, πόνο, δύναμη και οργή. Ακολούθησαν “Το τριαντάφυλλο” και “Η σκέψη”. Το “κάτεργο ανηλίκων” γράφτηκε επί τριάντα τέσσερα συναπτά έτη και αποτελεί βιωματική κατάθεση ψυχής.”»
Αυτά διάβασα στο site της Πρωτοπορίας όταν έψαξα στο Google για να μάθω περισσότερα για τον Γιάννη Πετρόπουλο με αφορμή κάποιες φοβερές φωτογραφίες, ενός χαρούμενου ανθρώπου και των φίλων του ενώ εβγαινε με το απολυτήριο της φυλακής από το χέρι. και που είχε τίτλο “αποφυλάκιση ισοβίτη Πετρόπουλου” που βρήκα τυχαία στo αρχείο της Eurokinissi.
Έγραψε για την εξέγερση στο θεατρικό του βιβλίο “Ο Χάρης Δεσμώτης” το 2008 :
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, μια εξέγερση στις φυλακές Αλικαρνασσού πυροδοτεί ένα ξέσπασμα που σαρώνει απ’ άκρη σ’ άκρη τις φυλακές της χώρας. Οι κρατούμενοι βάζουν φωτιά στα στρώματά τους, ανεβαίνουν στις ταράτσες και αρχίζουν να γκρεμίζουν τα κάτεργα. Σε κάποιο από τα παράθυρα των φυλακών Αλικαρνασσού, ένας κρατούμενος έχει κρεμάσει ένα πανό που γράφει:
«ΕΞΕΓΕΡΘΗΚΑΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ»
Ο Πετρόπουλος ζει σήμερα μια ήρεμη ζωή στα Φιλιατρά.
