Γιώτα Κωνσταντινίδου
Η Δήμητρα Μαρίνη είναι μια πολυπράγμων και ταλαντούχα αρχιτέκτων μηχανικός και εικαστικός. Σχεδιάζει και υλοποιεί αρχιτεκτονικές κατασκευές στις οποίες ενσωματώνει το εικαστικό μέρος ως αναπόσπαστο κομμάτι της μορφολογίας και του περιεχομένου των κτιριακών έργων. Πρόσφατα βραβεύτηκε από την 8η Biennale Σχολών Καλών Τεχνών Ελλάδας με το έργο “Δούρειος Ίππος”. Τη συναντήσαμε στη 83η ΔΕΘ στο περίπτερο του ΟΣΕ, το οποία σχεδίασε και επιμελήθηκε με οδηγό την τεχνογνωσία και την εικαστική δημιουργικότητα.
2K views · 130 reactions | Best booth design for the 83rd Thessaloniki International Fair Βραβείο για το καλύτερο περίπτερο στην 83η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης Θερμά ευχαριστώ στους συνεργάτες Νίκο Αγοραστίδη για την τεχνική υποστήριξη, Panagiotopoulos Antonis για το stage lightning, Olga Vasileiou για την αγγλική μετάφραση, Xenofontas Sakellariou για το graphic design, Sting Studio για το video art on stage, Dimitris Mavromatis για το cinematography of video art, Stamatis Provatas για την οργάνωση της αποσυναρμολόγησης, Αλέξανδρος Σικαλιάς για το υπέροχο βίντεο, στον Οργανισμό Σιδηροδρόμων Ελλάδας, πάνω απ’όλα στην Anastasia Natasha Anogiati που είχε την ιδέα γι’αυτή τη συνεργασία. | Dimitra Marini
Best booth design for the 83rd Thessaloniki International Fair Βραβείο για το καλύτερο περίπτερο στην 83η Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης Θερμά ευχαριστώ στους συνεργάτες Νίκο Αγοραστίδη για την…
-Σας συναντήσαμε στο περίπτερο του ΟΣΕ στη φετινή ΔΕΘ. Με τι καταπιαστήκατε εκεί;
Το περίπτερο του ΟΣΕ είναι μια εικαστική εγκατάσταση, η οποία αφορμάται από την ιστορία του Ελληνικού Σιδηροδρόμου, όχι με την έννοια της φαντασμαγορίας των επιτευγμάτων άλλα με την επίγνωση της συμμετοχής σε ένα πολυφωνικό φεστιβάλ. Στη ΔΕΘ οι επισκέπτες διελαύνουν καταναλώνοντας γρήγορα τις εικόνες των παρατιθέμενων εταιρικών λογοτύπων και τα κεράσματα. Το ζήτημα στη φετινή ΔΕΘ, για το περίπτερο του ΟΣΕ και της iSquare, που επίσης σχεδίασα στο περίπτερο των ΗΠΑ, ήταν η φανέρωση ενός άλλου είδους γλώσσας, της εικαστικής. Αυτή μπορεί όχι μόνο να καυχιέται για τα επιτεύγματα της βιομηχανίας και της τεχνολογίας, αλλά να τα ενσωματώνει προκειμένου να παραδώσει στον θεατή μια εμπειρία λιγότερο εύθραυστη και παροδική από το ξεφύλλισμα των διαφημιστικών leaflets.
-Είστε αρχιτέκτονας και εικαστικός; Ακροβατείτε ανάμεσα στη δημιουργικότητα, τη φαντασία και την τεχνογνωσία;
Το έργο τέχνης στο στάδιο της σύλληψης υποκινείται πνευματικά και αισθητηριακά. Στο στάδιο της υλοποίησης η τεχνογνωσία και η τεχνολογία αξιοποιούνται για την επίτευξη της μορφής. Σε περιπτώσεις που η κλίμακα του έργου και η αμεσότητα του υλικού το προϋποθέτουν τα δύο στάδια συγχρονίζονται. Η ρεαλιστική πραγματικότητα της κατασκευής του έργου είναι το πεδίο αναμέτρησης τεχνικής και φαντασίας, πέρα από το οποίο η δεύτερη αναπτύσσεται χωρίς περιορισμούς.
-Θεωρείτε ότι πρέπει να υπάρχει ένα αναπόσπαστο εικαστικό μέρος στις αρχιτεκτονικές κατασκευές. Γιατί;
Η θεωρία ότι η αρχιτεκτονική παρέμβαση οφείλει ισότιμα να κατανέμεται στο τρίπτυχο αναγκαιότητας, εξυπηρέτησης και αισθητικής ικανοποίησης διατυπώνεται ήδη από την Αναγέννηση. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι αρκετός ο εξωραϊσμός των ελεύθερων χώρων που προκύπτουν από τις πολεοδομικές παρεμβάσεις, άλλα ούτε ο μεταμοντέρνος οραματισμός των μεταβαλλόμενων όψεων των κτιρίων, ο οποίος θα έμοιαζε διπλά ανιστόρητος στο άκαμπτο μπετονένιο αθηναϊκό οικοδόμημα. Το έργο τέχνης θα αρχίσει να αποκαθίσταται ως αναπόσπαστο μέρος της αρχιτεκτονικής όταν, μέσα από συλλογικές ματιές και ιδιωτικά έργα, η φαντασία υπερβεί την πραγματικότητα καταλαμβάνοντας διαστάσεις παγκόσμιας επιφοίτησης.
-Το τελευταίο χρόνο το έργο σας βραβεύτηκε 2 φορές σε πανελλήνιο επίπεδο. Μιλήστε μας για τη έμπνευσή σας.
Η ιδέα της εικαστικής εγκατάστασης “Δούρειος Ίππος” (βραβείο στην 8η Biennale Σχολών Καλών Τεχνών Ελλάδας), μια ανακατασκευή της μπουτονιέρας των εισόδων των πολυκατοικιών, προέκυψε από έναν βραδινό περίπατο κατά τον οποίο συνειδητοποίησα τις οριακές σχέσεις μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού. Στον σκοτεινό αστικό δρόμο η φωτιστική πρόσοψη της μπουτονιέρας με τα αναγραφόμενα ονόματα, επανέφερε την αταξία που ως παιδί με παρακινούσε να πατήσω κάποιο κουδούνι και μου φανέρωσε ότι αυτή θα εκβάλλει άμεσα ως ηχητικός ταραξίας στην ιδιωτική ανάπαυλα του διαμένοντος.
Η έμπνευση μου υποκινείται από καταχωρημένα συμβάντα έκπληξης, πρώτης ανάγνωσης και εμπειρίας, πάνω στα οποία αναστοχάζομαι με σφοδρή επιθυμία να τα αναβιώσω. Ορμώμενη από τα ίχνη τους στο παρόν, προσπαθώ να ανακαλύψω τα εικονιστικά στοιχεία που τα συνθέτουν και να τα ανασυγκροτήσω.
-Όταν εισέρχεστε σε ένα χώρο που έχετε αναλάβει να τον μεταμορφώσετε, τι είναι εκείνο που έχετε πάντα στο μυαλό σας;
Πρωταρχικό στοιχείο στο σενάριο μελέτης του χώρου είναι η διατυπωμένη ή άδηλη επιθυμία του αναθέτη ή του χρήστη και τελικού παραλήπτη.
-Ο χώρος δημιουργίας σας είναι στα Εξάρχεια. Ένα μέρος με όμορφες γωνιές και με καθαρά αστικό χαρακτήρα. Κάθε φορά που περνάτε από κει οραματίζεστε κάτι διαφορετικό;
Στον αστικό ιστό οι γειτνιάσεις, των κτιρίων και της ανθρώπινης δραστηριότητας, είναι πολύ κοντινές. Αυτές ωστόσο, δεν προϋποθέτουν ουσιαστική εγγύτητα δημιουργώντας το παράδοξο της αστικής συνθήκης. Ο κάτοικος της πόλης προσπαθώντας να διεκδικήσει περισσότερο χώρο κατοίκησης και δράσης, αλλά και με πρόθεση να ανακτήσει το εκλιπόν ανάλογο του στον υπαίθριο βίο, οικειοποιείται με τον πιο ενδιαφέροντα τρόπο τον αστικό χώρο · χρωματιστές μπουγάδες σε ακάλυπτους, κατάφυτα μπαλκονάκια, το παράδειγμα του εσωστρεφούς πάρκου της οδού Ναυαρίνου. Όταν αυτή η πύκνωση της κατοίκησης με κουράζει κοιτάζω πάνω από το skyline επανερχόμενη στη συμπαντική μου κλίμακα.
-Ταξιδεύοντας σε άλλες χώρες λόγω της δουλειάς σας τι φαίνεται να υπολείπεται στη δικιά μας από την άποψη της σύγχρονης αρχιτεκτονικής αντίληψης;
Οι περισσότερες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις στο κέντρο τους διατηρούν έναν απολιθωματικό αρχιτεκτονικό χαρακτήρα περασμένων αιώνων. Χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία του ως ιστορικό αφήγημα, διαφεύγει η επίκαιρη πλευρά του. Ο δημόσιος χώρος ωστόσο επανασχεδιάζεται για να παραλάβει τις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου, όπως στο παράδειγμα της Βαρκελώνης. Στην Αθήνα από την άλλη, ο δημόσιος χώρος είναι η μορφολογική διατύπωση της εμμονικής μνημειακής διαχείρισης των πλατειών και των θεσμικών αναθέσεων.
-Μοιραστείτε μια ιδέα σας μαζί μας ή περιγράψτε μας πώς θα μεταμορφώνατε με τη βοήθεια της αρχιτεκτονικής και της εικαστικής τέχνης ένα χώρο ή μέρος.
Η μεταμόρφωση, ως διατύπωση του διαφορετικού ή του νέου, δεν είναι αρκετή. Οι αρχιτεκτονικές και εικαστικές μορφές αναγκαστικά φέρουν τις σημάνσεις της συλλογικής μας μνήμης γεγονός που, όχι μόνο δεν περιορίζει την επανάχρησή τους, αλλά οδηγεί σε νέα εικαστικά σχήματα και χρήσιμες διαπιστώσεις. Αυτό τον καιρό επεξεργάζομαι την ιδέα μιας εικαστικής παρέμβασης μέσα στο βραδινό αστικό τοπίο με πρωταγωνιστές τα δύο κυρίαρχα στοιχεία του, τον άνθρωπο και το κτίριο. Η διατάραξη της τυπικής χωροταξικής τους σχέσης μπορεί να είναι αρκετή για την αμφισβήτηση της σύγχρονης στερεοτυπικής αντίληψης, που δεν αφήνει καμία χαραμάδα δημιουργικής αξιοποίησης των επιτευγμάτων του δυτικού κόσμου.