Η εκκωφαντική μοναξιά του ελληνικού ίντερνετ

Τις τελευταίες μέρες, στο Reddit έχει εμφανιστεί τόσες φορές η λέξη «μοναξιά» που έχει αρχίσει να ανησυχεί τους ίδιους χρήστες που εμπιστεύονται το forum γενικώς. Στη μια ανάρτηση μετά την άλλη, λες και είναι συνεννοημένοι, οι χρήστες εξομολογούνται πόσο μόνοι νιώθουν.

Τα κινητά μας χτυπάνε non-stop, τα DM στοιβάζονται στο Instagram κι όμως οι άνθρωποι νιώθουν εξαιρετικά μόνοι. Μέσα στην όλη επίφαση συνεχούς επικοινωνίας, ήχων ειδοποιήσεων και δονήσεων στην πίσω τσέπη του τζιν, δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά στις διαπροσωπικές ιστορίες καθημερινής τρέλας που απασχολούν τους ανθρώπους. Φιλίες που τελείωσαν, ghosting από αγαπημένα πρόσωπα και όχι από γκόμενες και γκόμενους, το αναπάντητο ερώτημα «πώς στην ευχή κάνει κανείς φίλους μετά τα 30;» – που μάλλον είναι αναπάντητο για κάποιο λόγο και η ανάγκη ενός απλού γαμημένου καφέ με κάποιον φαίνεται να είναι τα πράγματα τα οποία οι χρήστες τόσο του Reddit όσο και του group Εξομολογήσεις στο Facebook βρίσκουν το θάρρος να βγάλουν από μέσα τους.

Παρακάτω τα ποστ των τελευταίων ημερών στο Reddit στα οποία άνθρωποι εξομολογούνται τη μεγάλη φοβία πολλών -ίσως μεγαλύτερη και από τον θάνατο για κάποιους: τη μοναξιά. 

Μοναξιά και απομόνωση

«Είναι περίεργο να απομονώνομαι από τόσο μικρή ηλικία; Όντας πλέον στο πανεπιστήμιο και σε ενα σπίτι μόνος, καμία φορά πιστεύω πως αν δεν είχα το Ίντερνετ θα καταλάβαινα ποσό μόνος είμαι κάθε μέρα.

Δεν θέλω να αφήσω τέτοια περίοδο της ζωής μου ανεκμετάλλευτη,ειδικά από τη στιγμή που βλέπω όλο τον κόσμο να βγαίνει έξω, να περνάει καλά και να κάνει παρέες. Ξέρω ότι το αξίζω και δεν υπάρχει κάτι που να με περιορίζει εκτός από τον τρόπο που σκέφτομαι.

Θέλω να σταματήσω να έχω αυτό το άγχος κάθε φορά που είμαι έξω, θέλω να μην υπέρ αναλύω κάθε interaction λες και περνάω από οντισιόν και θέλω να είμαι πιο ανοιχτός και να γνωρίζω κόσμο.

Όσοι το έχετε κάνει, πως το πετύχατε; Πως καταφέρατε να βγείτε από το κεφάλι σας και να κάνετε πράγματα που σας έκαναν πιο κοινωνικούς;»

«Χωρίς φίλους εδώ και δέκα χρόνια»

«Είμαι 27 χρονών, ελεύθερη επαγγελματίας, παντρεμένη και χωρίς φίλους εδώ και μια δεκαετία. Θα σας τα πω λίγο μπερδεμένα αλλά σήμερα νιώθω αρκετά σκασμένη και θέλω κάπου να τα πω.

Από μικρή είχα διάφορες παρέες οι οποίες από όταν ενηλικιωθήκαμε και μετά απλά με διέγραψαν γιατί πίστευαν ότι το έξω, τα party και τα ποτά είναι αυτά που πρέπει να κάνει μια κοπέλα στην ηλικία μας και όχι να δουλεύει και τα βράδια για να χαλαρώσει να παίζει παιχνίδια στον υπολογιστή. Φυσικά και τη ζωή που έκαναν οι τότε φίλες μου ως φοιτήτριες την πλήρωναν οι γονείς τους μιας και αυτές δεν δούλευαν. Εγώ δεν έδωσα για φοιτήτρια ποτέ, επέλεξα το οικογενειακό επάγγελμα γιατί το αγαπώ και αυτό με ζει μέχρι και σήμερα που μιλάμε.

Τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα για πολλούς λόγους. Ο άντρας μου το 2022 διαγνώστηκε με καρδιακή ανεπάρκεια και φτάσαμε στο νοσοκομείο κυριολεκτικά 3 ώρες πριν σταματήσει η καρδιά του, μετά τη διάγνωση περάσαμε δύσκολα αλλά ευτυχώς πλέον είναι πολύ καλύτερα και ζούμε μαζί μια ευτυχισμένη ζωή. Εκείνη την περίοδο πέραν από 1-2 τηλέφωνα από γνωστούς δεν είχα κανέναν να με στηρίξει ψυχολογικά πέραν από την δική μου οικογένεια που πραγματικά νιώθω τυχερή που τους έχω. Το 2023 αποφασίσαμε ότι δεν ξέρουμε πως τα φέρνει η ζωή και αφού αγαπιόμαστε δεν υπάρχει λόγος για αναμονή και έτσι αποφασίσαμε να παντρευτούμε.

Καλέσαμε 250 άτομα, στο γάμο μας εμφανίστηκαν τα 80 και αυτά ήταν οι οικογένειες (θείοι, θείες, ξαδέρφια και δυο μακρινοί Online φίλοι μας κτλπ). Όλοι οι άλλοι και καλά “γνωστοί και φίλοι” απών. Με πόνεσε πάρα πολύ αυτό. Ο γάμος μας για εμένα ήταν κάτι σημαντικό και όχι επειδή ονειρευόμουν από μικρή το γάμο μου η κάτι τέτοιο. Καμία σχέση πραγματικά. Ο γάμος μας ήταν η νέα μας αρχή μετά από όλα τα κακά που μας ήρθανε, η νέα μας αρχή μετά τη δεύτερη ευκαιρία στη ζωή που μας δόθηκε…. Και συνεχίζω ζητώντας συγνώμη για το μπερδεγεϊ ποστ.

Δουλεύω που λέτε 10-12 ώρες καθημερινά συν τα σαββατοκύριακα όταν είναι σεζόν (είμαι φωτογράφος). Δεν έχω εξωτερικές ασχολίες, η μόνη επαφή που έχω με τον κόσμο είναι μέσω της δουλειάς μου τόσο στο μαγαζί όσο και τα ΣΚ στα events που καλύπτω. Μετά το κρυόλουσμα από όλους τα τελευταία 2 χρόνια έκοψα επαφές με όλους τους “γνωστούς” και προσπάθησα να δημιουργήσω φιλίες με άλλους συναδέλφους μιας και έχουμε και κοινά ενδιαφέροντα αλλά επίσης είναι και από τους λίγους που έρχομαι σε επαφή πέρα από τους πελάτες μας. Είναι η φύση της δουλειάς μας όμως έτσι που και αυτοί δεν προλαβαίνουν και καταλήγω να “παρακαλάω” να πιούμε έναν καφέ. Αποτέλεσμα όπως καταλαβαίνετε κανένα.

Γυρνώντας από τη δουλειά και για να ξεσκάσουμε εγώ και ο άντρας μου (gamers και οι δύο) θα μπούμε να παίξουμε κάνα παιχνιδάκι, πχ summoners wars, πιο πριν tft, wow κτλπ. Σε όλα τα χρόνια πέρασα από διάφορες παρέες σε discord, facebook ομάδες με pc, παιχνίδια κτλπ και στο τέλος πάντα κάποιοι τα έβρισκαν καλύτερα μεταξύ τους και εγώ έμενα απέξω. Προσπάθησα να μπω σε discord chanels που είναι μόνο γυναίκες gamers και το μετάνιωσα. Πολύ κλίκα, πολύ κακία, πολύ και πολλά διάφορα.

Γενικά προσπαθώ τόσο στον έξω κόσμο να βρω κάποια επαφή, κάποιους φίλους όσο και στον online και στην τελική νιώθω ότι όλοι γύρω μας έχουν κλείσει τους κύκλους τους και δεν έχουν χώρο για νέες παρέες.

Σαν άνθρωπος στην αρχή είμαι κλειστός χαρακτήρας γιατί περασα πολλά, εάν μου δώσεις όμως την ευκαιρία να σε μάθω στο τέλος και ανοίγομαι και τα πάντα, το πρόβλημα μου είναι ότι κανένας δεν μου δίνει την ευκαιρία για μια φιλία.

Μου λείπει να έχω μια φίλη, μια παρέα φίλων να πούμε μια χαζομ@ρα, να βγούμε για ένα καφέ, ένα σινεμά κάτι. Μου λείπει η συναναστροφή με κόσμο που δεν είναι πελάτες και δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν ξέρω πως να βρω νέο κόσμο, νέους φίλους, κάποιον οποιονδήποτε…

Συγνώμη για το μεγάλο ποστ και τις μπερδεμένες σκέψεις. Αν έφτασες μέχρι εδώ σε ευχαριστώ. Ήθελα κάπου κάτι να πω γιατί το μυαλό μου ίσως να έχει μεγαλοποιήσει αρκετά το θέμα και έπρεπε να το βγάλω από το κεφάλι μου.

EDIT:

Χαίρομαι απίστευτα που έχω τον άντρα μου. Ήταν ο καλύτερος μου φίλος και καταλήξαμε σε γάμο. Δεν παραπονιέμαι για τον άντρα μου καθόλου!

Πριν την πανδημία είχα διάφορες ασχολίες πχ έπαιζα ενεργά airsoft για πολλά χρόνια. Μετά την πανδημία δυστυχώς η ευτυχώς έπρεπε να επικεντρωθώ στη δουλειά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να έρθω σε επαφή με τις τότε φίλες μου. Όσο και αν φαίνεται ότι τις κράζω δεν είναι έτσι ακριβώς. Με πλήγωσε πολύ η συμπεριφορά τους και έγιναν πολλά πράγματα και ίσως μέχρι και σήμερα να έχω πίκρα μέσα μου. Στα 18 μας τότε, κανόνιζαν το βράδυ να βγουν (12-1 το βράδυ σε κλαμπ κτλπ), τους ενημέρωνα ότι δεν μπορώ να βγω βράδυ γιατί την επόμενη μέρα είχα να καλύψω πχ γάμο και τους ζητούσα αν θέλουν πιο νωρίς να βγούμε για ένα καφέ ή ένα χαλαρό ποτό πιο νωρίς για να μπορώ και εγώ να τις δω. Αυτό έγινε πολλές φορές και στο τέλος, μια μέρα απλά μου ανακοίνωσαν ότι δεν είναι δυνατών να δουλεύω συνέχεια και να μη μπορώ να πάω σε club μαζί τους. Η τελευταία φράση που μου είπαν είναι ότι “Δεν μπορούμε να παρατάμε νέες φιλίες και γνωριμίες για να βγούμε μαζί σου νωρίτερα ενώ αυτοί βγαίνουν μαζί μας κάθε μέρα”.»

«Έχω ξεμείνει από παρέες»

Όπως λέει και ο τίτλος έχω ξεμείνει από παρέες εδώ και κάμποσο καιρό παιδιά όλοι είναι παντρεμένοι η πάμε για γάμο και βγαίνουν ζευγάρια, δεν μου λένε βέβαια να μην πάω μαζί τους αλλά εγώ δεν αισθάνομαι άνετα να κρατάω συνέχεια φανάρι αλλά είναι και πάρα πολλές φορές βέβαια που βγαίνουν ζευγάρια και δεν μου λένε και νταξει φυσικό είναι!!!!! Έχω φτάσει 37 αλλά έχω εδω και κάνα 2 χρόνια ελεύθερος χωρίς κάποια σοβαρή σχέση και ίσως φταίει και το παρελθόν μου για αυτό θα πω…. Πιστεύω σε αυτήν την ηλικία και σε μια πόλη όπως είναι η Λάρισα που λίγο πολύ φατσικα τουλάχιστον ξέρεις πολλά άτομα είναι δύσκολο να κάνεις καινούργιους φίλους για αυτό ρωτάω εσείς έχετε καμία συμβουλή;;;;;Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας……

«Νιώθω σαν φάντασμα»

«Δεν είχα το θάρρος να κάνω αυτό το ποστ αλλά θέλω πραγματικά να δω αν είμαι μόνη σε όλο αυτό που νιώθω. Για να μη τα πολυλογώ, νιώθω κυριολεκτικά σαν φάντασμα κάθε φορά που συναναστρεφομαι με κόσμο, είτε νέο είτε γνωστό.

Δεν ειμαι ποτέ το άτομο που θα θέλει κάποιος να μοιραστεί μυστικά, ή γενικά να απευθύνει το λόγο. Είμαι πάρα πολύ άβολη στις συζητήσεις και δεν μπορώ να συνεχίσω , ούτε να ξεκινήσω μια. Με πιανει κάθε φορά μια απίστευτη ζήλια , όταν βλέπω τους άλλους να μιλάνε με μια απίστευτη ροη και να μη πιέζονται στο να βγουν οι σκέψεις και έχουν γενικά πολύ καλές επικοινωνιακες ικανότητες. Έχω προσπαθήσει να βγω έξω από το comfort zone μου , μιλώντας με ξένο κόσμο τουλάχιστον τα βασικά για αρχή. Αλλά πάλι δεν μπορώ να είμαι άνετη όταν συνομιλω με τον άλλον.

Οι άλλοι καταλαβαίνουν αμέσως πόσο δυσκολεύομαι οπότε παραμένουν κ οι άλλοι στη σιγή. Δεν θέλω να είμαι το ξενέρωτο άτομο, αλλά αυτό βγάζω και απλά κατεβάζω το κεφάλι κάτω από τη ντροπή μου.

Έχω χάσει πολλές εμπειρίες ζωής ακριβώς για το λόγο ότι φοβάμαι και νιώθω οτι δεν έχω ζήσει τίποτα γιατι ούτε βγαίνω ούτε μιλάω με άτομα και νιώθω οτι εχω αποξενωθεί πλήρως από το κόσμο από τη ζωή που δεν νιώθω τίποτα πλέον

Δεν έχω θέματα να συζητήσω επειδή τόσα χρόνια είμαι κλεισμένη στο σπίτι βλεποντας τις ζωές των άλλων. Η κατάσταση αυτή έχει ξεφύγει γιατί έχει διαρκέσει παραπάνω από το φυσιολογικό. Οι άλλοι έχουν έμπειρες να πουν , αλλά εγώ δεν έχω απολύτως τίποτα. Νιώθω τόσο χαζη και μη ενημερωμένη για πολλά θέματα.

Για αυτό επίσης τον λόγο δεν έχω προσπαθήσει να κάνω κάποια σχέση γιατί δεν θέλω να μάθει ο άλλος τον πραγματικό μου χαρακτήρα , που δεν ξέρω και τι χαρακτήρα έχω. Θα είναι φουλ άβολο να με γνωρίσει κάποιος.»

«Πώς αντιμετωπίζετε τη μοναξιά;»

«Έχοντας φτάσει πλέον 25+ (ναι οκ not very old) πως αντιμετωπίζει κάποιος την μοναχικότητα; Τι εννοώ; Οι καλοί μου φίλοι μένουν πλέον όλοι εκτός Αθήνας,(ακόμη και εξωτερικό), εχω πλέον εδώ έναν φίλο που μένει μακριά και έναν ο οποίος απλα εχει απομακρυνθεί από όλους μας μιας και εχει μπει σε σχέση εδώ και 2.5 χρόνια. Εγω γενικά δουλεύω αρκετές ώρες και προσπαθώ οσο μπορω να κανω πραγματα και μόνος μου(εχω κάνει και solo travel κλπ) απλα πλέον δύσκολα μπορω να βρω κάποιον να βγω για ένα ποτό πχ ένα Σάββατο,σίγουρα φταίω εγω που δεν εχω πολυ μεγάλο κυκλο(εχω αλλα Οχι να νιώθω άνετα να βγούμε και να μιλήσουμε ουσιαστικά ),κοπέλα δεν εχω και γενικά δυσκολεύομαι να ανοιχτώ ουσιαστικά. Εχω κάνει μερικα ντειτς προφανώς κλπ αλλα δεν προχώρησαν για διάφορους λόγους με αποκορύφωμα ένα πρόσφατα το οποίο δεν ήταν τόσο date αλλα πιο αλλη φάση,έφταιγα εγω βέβαια Γιατι δεν φρόντισα να ξεκαθαρίσω νωρίτερα την θέση μου απέναντι στην κοπέλα (μαλακας το ξέρω και το είπα). Γενικά κανω κάποια πρότζεκτ μόνος ,κανω courses,διαβάζω βιβλία,ταξιδεύω (οσο μπορω πάντα) απλα ειναι σαντ που δεν εχω αυτή την ευχέρεια να βγω κλπ. Θα μου πείτε,άσε μας ρε μλκ,first world problems κλπ,απλα σκέφτηκα να το γράψω εδώ μιας και δεν ξέρω τι να κανω,εχω φτάσει σε μια πολυ νταουν φάση στην οποία προσπαθώ να βρω ενέργεια την οποία δεν εχω.Νιωθω μειονεκτικά που δεν μπορω να κανω πολλά απλα πραγματα που κανουν άτομα της ηλικίας μου, δεν ζηλεύω απλα νιώθω οτι κατι κανω λάθος,προσπαθώ να ειμαι σωστός και να προχωράω αλλα στα πιο προσωπικά θέματα δεν γίνεται,επαγγελματικά εχω μια καλή δουλεια και ένα side work το οποίο με γεμίζει αρκετά αλλα δεν νιώθω οτι με βοηθανε στο υπόλοιπο κομμάτι,δεν θέλω κάποιες προτάσεις ή γενικά συμβουλές απλα ηθελα να τα πω καπου. Σορρυ για το χάλια συντακτικό μου και ευχαριστω για όποιον και οποια το διάβασαν,καλα μπάνια.»