Γιώργος Τσαγκόζης
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες, το όνομα της Γαλλίας είναι «France» ή «Francia». Από τα αγγλικά και τα ισπανικά μέχρι τα ιταλικά και τα πολωνικά, η κοινή ρίζα είναι οι Φράγκοι, το γερμανικό φύλο που κυριάρχησε στην περιοχή μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ακόμη και όπου αλλάζει η μορφή, όπως στο γερμανικό Frankreich, η σημασία παραμένει ίδια: «η χώρα των Φράγκων».
Η ελληνική λέξη «Γαλλία», όμως, δεν έχει καμία σχέση με τους Φράγκους. Προέρχεται από το λατινικό Gallia, δηλαδή την ονομασία που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι για την περιοχή πριν εμφανιστούν οι Φράγκοι. Με απλά λόγια, η Ελλάδα δεν ονομάζει τη χώρα με βάση το μεσαιωνικό της όνομα, αλλά με βάση το αρχαίο.
Αυτό το «παράδοξο» εξηγείται από τη γλωσσική συνέχεια της ελληνικής. Μέσα από τα βυζαντινά και λόγια κείμενα, διατηρήθηκαν παλαιότεροι όροι που σε άλλες χώρες εγκαταλείφθηκαν. Έτσι, ενώ η Δυτική Ευρώπη ακολούθησε την ιστορική εξέλιξη των Φράγκων και καθιέρωσε το Francia, η ελληνική παράδοση κράτησε το Gallia.
Το ίδιο μοτίβο συναντάται και στην Κύπρο, λόγω κοινής γλώσσας, αλλά και στο Βατικανό, όπου η λατινική εκκλησιαστική χρήση διατήρησε σε ορισμένα συμφραζόμενα την παλαιότερη ονομασία.
Έτσι, η «Γαλλία» δεν είναι απλώς μια διαφορετική λέξη. Είναι ένα γλωσσικό απομεινάρι της αρχαιότητας που επιβίωσε μέχρι σήμερα σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης που ακολουθεί την «εκδοχή των Φράγκων».
