Η επανάληψη της πλοκής στις ιστορίες των κόμικς καταντάει βαρετή

Από τον Σωτήρη Στυλιανού

Σε παλιότερο άρθρο μου με τίτλο «Τα μηνύματα των κόμικς οδηγούν τα παιδιά σε λάθος στάση ζωής!», που το ανάρτησαν δύο διαδικτυακές ιστοσελίδες, «Ο ποιμήν» και τα «μικροπράγματα»,  προσπάθησα να εξηγήσω ότι σχεδόν όλα τα κόμικς δίνουν άσχημα μηνύματα  στα παιδιά.

Στο τωρινό άρθρο μου θα προσπαθήσω να πω γιατί η ομοιότητα των υποθέσεων των ιστοριών μέσα στα κόμικς καταντάει βαρετή. Δηλαδή, θα επικεντρωθώ στο θέμα για ποιό λόγο, όταν υπάρχει πάντα η ίδια πλοκή σε μία ιστορία,  δεν είναι σωστό για τα παιδιά.

Σκέφτομαι τις ιστορίες του Ποπάυ ως κλασική περίπτωση. Σε αυτές επαναλαμβάνεται σχεδόν πάντα η ίδια δράση και στο τέλος ο κεντρικός ήρωας πάντα νικάει. Ο πρωταγωνιστής μας, αν δεν φάει ένα κουτί σπανάκι κονσέρβα, δεν μπορεί να λειτουργήσει με δύναμη και να φτάσει στη νίκη.

Αυτή η μονοτονία νομίζω ότι είναι λανθασμένη και δεν βοηθάει τα μικρά παιδιά που δεν έχουν ακόμα την ώριμη σκέψη. Έτσι λοιπόν οι μικροί, λόγω του ότι πείθονται πολύ εύκολα από τα κόμικς, πιστεύουν πως υπάρχουν άνθρωποι που επιβάλλονται με τη βία,  πάντα νικούν και ποτέ δεν παθαίνουν τίποτα. Το πρόβλημα πιστεύω ότι εντοπίζεται στο ότι, οι ήρωες ποτέ μα ποτέ δεν παθαίνουν την παραμικρή γρατζουνιά.

Τα παιδιά ταυτίζονται με τον ήρωα των κόμικς και με τα κινούμενα σχέδια, ιδίως όταν αυτά προβάλλονται στα μμε και προπαντός στην τηλεόραση. Έτσι τους δημιουργείται η ψεύτικη εικόνα πως δεν θα πάθουν τίποτα ποτέ οι πρωταγωνιστές τους οποίους θαυμάζουν. Άραγε συμβαίνει το ίδιο στην ζωή μας; Φυσικά και όχι. Οι άνθρωποι είναι πολύ ευάλωτοι σε διάφορα γεγονότα. Έχουμε πολλά ατυχήματα  τα οποία πολλές φορές καταλήγουν στον θάνατο. Στους αγώνες δεν νικάμε πάντα τους αντιπάλους μας, όπως μας  το ωραιοποιούν στις διάφορες ψεύτικες ιστορίες των κόμικς, που δεν αποδίδουν την πραγματικότητα.

Βέβαια είναι πολύ παρήγορο το γεγονός ότι κάποιος εκκλησιαστικός τηλεοπτικός σταθμός παρουσιάζει μια φορά την εβδομάδα στο πρόγραμμά του την ζωή ενός Αγίου σε ταινιούλες για παιδιά. Σ’ αυτές προβάλλονται σε ζωγραφιές όλα τα στάδια της πορείας του ανθρώπου που έφτασε στην Αγιότητα και, όταν πεθαίνει ο ήρωας της ιστορίας αυτής, δεν το κρύβουν, αλλά  το αναφέρουν ανοιχτά, σε αντίθεση με τα μίκυ μάους που είναι και το «παίζουν» πάντα αθάνατα. Έτσι λοιπόν το βασικότατο μήνυμα που μας περνάν τα έντυπα και οι ταινίες των κόμικς είναι ότι πρέπει να είμαστε όλοι νέοι και πολύ δυνατοί στο σώμα για να νικούμε πάντα τους αντιπάλους μας, πράγμα εξωπραγματικό στην ζωή μας.

Για να είμαστε ρεαλιστές, πιστεύω πως τα σημερινά παιδιά αναπόφευκτα θα διαβάσουν και θα παρακολουθήσουν  πολλά κόμικς. Αυτό  ενδεχομένως, μετά από μερικά χρόνια όταν κάπως ωριμάσουν, θα γίνει η αφορμή για μια  συζήτηση μαζί τους. Τότε θα πρέπει να γίνει ένας διάλογος κατά τον οποίο, όμως,  να μην έχουμε την απαίτηση να επιβάλουμε τις απόψεις μας. Αν έχουμε μια απόλυτη και ανταγωνιστική στάση, είναι σίγουρο ότι θα χάσουμε την ευκαιρία να συνεννοηθούμε μαζί τους και να τους πείσουμε.

Νοέμβριος 2023.

Σωτήρης Ι. Στυλιανού.

Συνταξιούχος Βιβλιοθηκονόμος.

Πτυχιούχος Νομικής και Θεολογικής.