Δημήτρης Καβατζικλής
Η εξημέρωση της γάτας ξεκίνησε πριν από περίπου 10.000 χρόνια. Έκτοτε, οι γάτες απολαμβάνουν μια αρκετά καλή σχέση με τους ανθρώπους, από την αρχαία Αίγυπτο ως και το Μεσαίωνα. Όμως ένα να περιστατικό που ξεχωρίζει στην πολύχρονη αυτή σχέση είναι ένα πείραμα ερευνητών του Πανεπιστημίου Princeton που μετέτρεψε μια γάτα σε ζωντανό τηλέφωνο, λέει το Todayifoundout.
Το παράξενο πείραμα διεξήγε ο καθηγητής Ernest Glen Wever, πρωτοπόρος στον τομέα της ακτινολογίας. Γεννημένος το 1902 στο Ιλλινόις, ο Wever απέκτησε το διδακτορικό του στην Πειραματική Ψυχολογία το 1926 προτού ενταχθεί στη σχολή του UC Berkeley και στη συνέχεια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Princeton. Οι μεταπτυχιακές σπουδές του Wever δεν ήταν στην ακουστική αλλά στην οπτική αντίληψη, ενώ το έργο του επικεντρώθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος διακρίνει τις φιγούρες στις διάφορες εικόνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της έρευνας, ωστόσο, ο Wever ενδιαφέρθηκε για το πώς τα ακουστικά κέντρα του εγκεφάλου διακρίνουν τα χρήσιμα σήματα από τους απλούς θορύβους.
Η διαδικασία που ακολούθησαν
Το 1929, ο Wever και ο συνεργάτης του Charles William Bray ερευνούσαν πώς το αυτί και ο εγκέφαλος κωδικοποιούν τα ηχητικά σήματα. Η κυρίαρχη θεωρία εκείνη την εποχή έλεγε ότι η συχνότητα των παλμών στο ακουστικό νεύρο ήταν ανάλογη με την ένταση του ακουστικού ερεθίσματος. Ο Wever και ο Bray, ωστόσο, πίστευαν ότι η συχνότητα των νευρικών παλμών αντιγράφει τη συχνότητα του ερεθίσματος, σαν το σήμα σε μια τηλεφωνική γραμμή. Ως εκ τούτου, αυτή η άποψη έγινε γνωστή ως «τηλεφωνική θεωρία κωδικοποίησης ήχου». Προκειμένου να δοκιμάσουν αυτήν τη θεωρία, ο Wever και ο Bray αποφάσισαν να μετατρέψουν μιας γάτα σε ζωντανό τηλέφωνο. Αφού έκαναν αναισθησία στο ατυχές ζώο, αφαίρεσαν ένα τμήμα του κρανίου του και τύλιξαν ένα ηλεκτρόδιο γύρω από τα ακουστικά νεύρα του. Το σήμα από το ηλεκτρόδιο περνούσε μέσω ενός ενισχυτή και ενός καλωδίου σε έναν δέκτη τηλεφώνου σε ένα άλλο δωμάτιο 50 μέτρα μακριά. Καθώς ο Bray μίλησε στο αυτί της γάτας, ο Wever άκουγε και σημείωνε τους ήχους.
Προς έκπληξη τους, τα σήματα που εντοπίστηκαν από το ακουστικό νεύρο της γάτας ήταν εξαιρετικά σαφή, σχεδόν σαν να προέρχονταν από τηλεφωνικό πομπό. Όπως σημείωσε αργότερα ο Wever: «Η ομιλία μεταδόθηκε με μεγάλη ακρίβεια. Απλές εντολές έγιναν εύκολα αντιληπτές». Δυστυχώς όμως, πήραν την απόφαση να σκοτώσουν τη γάτα, με τον Wever να σημειώνει κυνικά: «Μετά το θάνατο του ζώου, η ανταπόκριση μειώθηκε σε ένταση και στη συνέχεια έπαψε τελείως.»
Δείτε το βίντεο
Τι έγινε τελικά;
Ο Wever και ο Bray δημοσίευσαν τα ευρήματά τους σε ένα έγγραφο με τίτλο The Nature of the Acoustic Response: The Relation Between Sound Frequency and Frequency of Impulses in the Auditory Nerve, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Experimental Psychology το 1930. Η ανορθόδοξη μελέτη τους παρείχε συναρπαστικά στοιχεία για την τηλεφωνική θεωρία κωδικοποίησης ήχου και τους απέφερε το βραβείο Howard Crosby Warren το 1936.
Ωστόσο, λίγο μετά τη δημοσίευση του εγγράφου αποκαλύφθηκε ότι πολλά από τα κύρια συμπεράσματά τους ήταν λανθασμένα. Το 1932 ένα πείραμα του Hallowell Davis αποκάλυψε ότι τα σήματα που είχαν πάρει ο Wever και ο Bray δεν προέρχονταν από το ακουστικό νεύρο, αλλά από τον κοχλία του αυτιού. Παρ’ όλα αυτά, η ανακάλυψη του λεγόμενου «κοχλιακού μικροφώνου» είχε σημαντικές επιπτώσεις στον τομέα της ακτινολογίας, οδηγώντας τελικά στη δημιουργία του κοχλιακού εμφυτεύματος από τους Γάλλους εφευρέτες André Djourno and Charles Eyries το 1957.