Γιώργος Τσαγκόζης
Η σειρά Manga Nihon Mukashi Banashi (まんが日本昔ばなし), γνωστή στην Ελλάδα ως «Παραμύθια της Ιαπωνίας», υπήρξε ένα από τα πιο ιδιαίτερα και αναγνωρίσιμα ιαπωνικά παιδικά προγράμματα των δεκαετιών ’70–’90. Προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1975 και συνέχισε για σχεδόν είκοσι χρόνια, μέχρι το 1994, ενώ αργότερα γνώρισε και επαναπροβολές. Ήταν μια τηλεοπτική ανθολογία κινουμένων σχεδίων που βασιζόταν αποκλειστικά σε παραδοσιακά ιαπωνικά λαϊκά παραμύθια, παρουσιάζοντας κάθε εβδομάδα δύο σύντομες αυτοτελείς ιστορίες.
Τα κινούμενα σχέδια αντλούσαν το υλικό του από κλασικά παραμύθια όπως ο Momotarō ή η Princess Kaguya, αλλά και από πιο άγνωστες ιστορίες φαντασμάτων, ηρώων και θεοτήτων. Αυτό έκανε τη σειρά ιδιαίτερα εκπαιδευτική, καθώς εισήγαγε τα παιδιά στον κόσμο της ιαπωνικής παράδοσης με έναν τρόπο προσιτό και τρυφερό.
Στην Ελλάδα προβλήθηκε από την ΕΡΤ και έμεινε αξέχαστη σε όσους τη μεγάλωσαν, κυρίως για την εισαγωγή της, την ιδιαίτερη μουσική της, τα παράξενα σχέδια και το τελείως διαφορετικό ύφος της σε σχέση με άλλα παιδικά της εποχής. Σήμερα θεωρείται κομμάτι της ιστορίας του anime και ένα από τα σημαντικότερα έργα λαϊκής αφήγησης στην ιαπωνική τηλεόραση.
Με όσους 40άρηδες έχει τύχει να έχω συζητήσει για αυτή τη σειρά, μου είπαν όλοι το ίδιο πράγμα, ότι η εισαγωγή τους στεναχωρούσε ή και τους τρόμαζε αλλά ήταν τόσο καλοφτιαγμένο το animation και τόσο όμορφες οι ιστορίες που δεν έχαναν επεισόδιο. Αυτό φαίνεται και από τα σχόλια στο youtube, από όταν ανέβηκε το “ελληνικό” τρέιλερ… το οποίο έχει 180.000 views και πάρα πολλά σχόλια.
Κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά σχόλια:
Παιδιά εγώ θυμάμαι πως όταν έβλεπα την εισαγωγή αυτή, έκλαιγα με λυγμούς, γιατί στεναχωριόμουν που κορόιδευαν το όμορφο τερατάκι κι αυτό στεναχωριόταν. Ήμουν 4-5 χρονών.
Όποιος το άκουσε μετά απο 35+ χρόνια και δεν δάκρυσε, απλά δεν έχει ψυχή. Όχι εγώ βέβαια! Εγώ μεγάλωσα τώρα, δεν με αγγίζει! … Αφήστε με λέω, δεν με αγγίζει! (*φεύγει να μη γίνει ρόμπα που τρέχουν τα νερά)
Θεέ μου! Σε πόσο συνειδησιακό βάθος είχε καταχωνιαστεί αυτός ο ήχος και αυτό το συναίσθημα! Χαρά και λύπη ταυτόχρονα! Μπράβο που τ ανεβάσατε!!
Εγώ είμαι 40 και πρώτη φορά το ακούω. Καρουζέλ έβλεπα και μικρό σπίτι στο λιβάδι